wtorek, 27 lutego 2018

Dwustronny, krzyżak pikowany

Pogoda zrobiła psikusa i zamiast przedwiośnia mamy trzaskające mrozy, więc wyglądam niczym przybysz z matplanety nosząc na sobie po kilka warstw ubrań ;) Dzięki temu jednak sobie przypomniałam, że jeszcze nie pokazywałam na blogu jednego z moich ulubionych swetrów zimowych, powstałego jeszcze w erze zanim odkryłam w necie istnienie stron dziewiarskich.
Oto dwustronny krzyżak pikowany ;)








Sweter powstał jakieś 10 lat temu i konstrukcyjnie to jest totalna maskara ;) jednakże zastosowany wzór warkoczowej kratki sprawia że bardzo go lubię. Można go nosić, mimo że jest szyty, na tej stronie na którą się akurat włoży, gdyż po lewej stronie powstało, zupełnym przypadkiem, z tych krzyżowanych oczek coś co przypomina pikowanie, lub nieprześwitujący ażur.
Jest to projekt początkującej dziewiarki, która już co nieco (ażury i warkocze) opanowała ale o konstrukcji nie ma bladego pojęcia i nie wpadła na to żeby informacji poszukać w necie, a gazetki dziewiarskie są dla niej pisane nieprzyswajalnym językiem :) Całość, robiona od dołu, składa się z prostokątów, przodu, tyłu, rękawów i golfu ;) zero filozofii. Pokrojów chyba  nie ma tradycyjnych, może jakieś zamknięcie dwóch czy trzech oczek pod pachą żeby nieco prostokąty zwęzić. Podnoszenia tyłu nie ma z pewnością gdyż przód i tył są identyczne. Czyli tył na przód, prawo na lewo, wszystko jedno jak można sweter użytkować i nie szokować :D 
Po zszyciu używana do dziergania włóczką, przodu i tyłu oraz doszyciu do tego rękawów (niczym się reglan zszywa i tak żeby wzorek pasował) całość jest od góry wykończona bardzo ściśle szydełkiem (gdyż moi drodzy bardzo długo nie potrafiłam zamykać oczek w żaden inny sposób!). Czyli nie ma ani tradycyjnego reglanu, ani okrągłego karczku tylko jak mawiała moja polonistka "coś bez nazwy". Do tego ściągniętego otworu na górze dorobiony i doszyty jest bardzo luźny golf, w teksturowe dwustronne rąby z prawych i lewych oczek, żadnych więcej kombinacji :) A jednak sweter wciąż nosi się dobrze mimo upływu czasu, nie mechaci wcale chociaż to akryl, może to wzór a może ten kolor sprawia że od lat z przyjemnością go na siebie zakładam ;)

Technicznie: pomysł banalny bardzo mój własny, druty proste rozmiar 7, szydełko rozmiaru chyba 3, włóczka Opus Natura Mimoza  koloru leśnego 63, akryl 330m/100g (mam zachomikowany jeszcze jeden motek z banderolą stąd wiem po latach co to) zużyte chyba niecałe 400g na rozmiar luźne 38.

I to tyle na temat znalezisk z szafy. Nowe fioletowe niepsychodeliczne się powoli dzierga i pruje, kombinuje... 



Pozdrawiam gorąco, trzymajcie się ciepło w te arktyczne mrozy i noście dużo swetrów ;)

ps. Dwie wersje tej samej piosenki pasującej mi kolorem (z bardzo mądrym tekstem) zamieszczam ponieważ w pierwszej znacznie bardziej  podoba mi się cała aranżacja, jednak pocięcie wiersza pana Wojciecha Młynarskiego (żeby dostosować kawałek do wymagań komercyjnych) uważam za profanację, stąd wersja druga muzycznie może uboższa ale interpretacyjne, moim zdaniem, trafiona w punkt.



niedziela, 18 lutego 2018

Salianka

Ostatnio było mi bardzo nie po drodze z drutami. Nie chodzi tu o brak czasu, lecz o jakieś takie wewnętrzne zniechęcenie, brak weny i świadomość że swetrów mam na długie lata, nawet jeśli się nimi czasem, w swej wspaniałomyślności, z kimś podzielę ;) A że jednocześnie nie ciągnęło mnie zupełnie do serialowych maratonów, w czasie których po prostu muszę mieć zajęcie dla rąk, więc samoczynnie nastąpił pewien przestój dziewiarski (nie zupełny bo coś tam powstawało ale w tempie iście ślimaczym i bez większego przekonania do dziergania). W tym samym czasie przesłuchałam kilka płyt nieznanych mi dotąd wykonawców, pochłonęłam kilkanaście książek (i kilkadziesiąt własnoręcznie zrobionych muffinek różnorakich zupełnie bezwiednie też pochłonęłam), w tym obie części Wrót Mileny Wójtowicz i czując pokrewieństwo dusz z główną bohaterką tej humorystycznej fantasy postanowiłam, to co powstawało nazwać jej imieniem. Oto moja księżniczka-czarownica Salianka I Ponura w wersji swetra oversize z golfem i okrągłym karczkiem (wszyscy teraz takie mają więc mam i ja tyle że bez żakardu).


Sweter powstał od dołu, zależało mi na tych ząbkach, ale jak zawsze zapomniało mi się że tego typu wzory ściągają więc rezultatem jest fason jabłka, cóż przynajmniej skutków zagryzania czytania słodkościami nie widać ;) Falowanie żółtych pasków to też efekt wybranego na karczek (i wszystkie wykończenia) motywu. Generalnie sweter w swej prostocie jest jednak mocno kombinowany jeśli chodzi o teksturę użytych wzorów i detale, tylko że wszystko to w pełni planowy sposób znika w melanżu czarnej akrylowej czesanki z równie akrylowym beżowym boucle ;) 






Gdybym dziergała z gładkiej włóczki wszystkie "myki" techniczne i faktura oczek byłyby zdecydowanie bardziej widoczne, a tak nawet w zbliżeniu wszystko się rozmywa. Jest to jednak zabieg celowy, chciałam ząbków, falujących pasków na karczku i efektu jaki daje załamywanie się światła na prawych i lewych oczkach użytych we wzorze. Miało wyglądać prosto i jednocześnie nie nudzić w czasie dziergania. A kamienną szaro burość całości tylko nieznacznie niczym żyły złota rozświetlają trzy żółte paski.
Nie napiszę tym razem ile oczek nabrałam i jak je dzieliłam bo tego nie zapisałam i już nie pamiętam (korpus powstał z miesiąc temu w kilka dni, duży luźny golf też w miarę szybko, za to z rękawami męczyłam się przez długie tygodnie w totalnym zniechęceniu). Karczek to totalna wariacja na temat motywu użytego na dole, oczek prawych lewych i wkutych oraz przerabianych jako dwa razem, tak samo są wykańczane golf i rękawy, ilość oczek jest różna ale sekwencja "choinki" i uzyskana faktura pozostaje ta sama. Tył dłuższy od przodu, i niestety ze względu na kształt jabłka nieco zbyt obszerny ale za to wygodny do noszenia i ukrywania wszelkich mankamentów figury, po bokach atrapy szwów. Generalnie sweter mięciutki i przytulny, idealny do dżinsów.

Technicznie: pomysł mój inspirowany wizualnie tym swetrem chociaż technicznie nic wspólnego z nim nie ma, druty 4.5, włóczka to miks boucle i akrylu czesanego na szpulach z interfoxu i fragment żółtego boucle z cieniowanej szpuli także stamtąd, zużycia nie jestem w stanie ocenić, całość waży około 500g.

Pozdrawiam wcale nie ponuro znad garnka z zielonymi farbowankami ;) do następnego razu, zostawiam Was z moim ostatnim odkryciem muzycznym





środa, 31 stycznia 2018

Farbowanki czyli ja kontra velvet psychodelic

Tym razem nie będzie zdjęć kolejnego udziergu (jakoś mi ostatnio nie po drodze z drutami, nawet jedne złamałam przypadkiem), za to będzie mam nadzieje barwny i niestety długi ;) opis moich eksperymentów oraz kilka fotek włóczki, którą niedawno poddawałam wyszukanym torturom w kuchni i w łazience. I która zniosła to bardzo dzielnie, więc coś na pewno z niej powstanie. Kiedy i co konkretnie (zapewne sweter żeby za dużych niespodzianek nie było) jeszcze nie wiem, chociaż już mi pewne pomysły się w głowie pojawiają...
Tak oto prezentuje się moja pierwsza próba zmiany koloru wełno-akrylu z fuksji (kłębek) na coś fioletowego inaczej ;)



O tym że fiolet to nie mój kolor (nawet jeśli ma być kolorem roku) już kiedyś pisałam (wyglądam w tym jak topielica długo moczona), wszelkie odmiany fuksji i różu także czymś w co dobrowolnie bym na siebie założyła nie są, lecz bywają takie okazje których żal nie wykorzystać ;)
Jakiś czas temu, chyba pod koniec wakacji, załapałam się na wyprzedaż w inter-foxie, motki mieszanki pół na pół merino z akrylem były po około 5zł, toż to grzech nie wziąć choćby na spróbowanie. Wybór kolorystyczny był niewielki, ale co tam. Z pierwszej zmówionej partii powstał kocyk dla "małego, ślicznego, wielkookiego potwora" i włóczka się sprawdziła jako coś, co jest miękkie, ciepłe i uwaga, uwaga nawet mnie nie gryzie (dziecię wyżej wspomniane jeszcze nie mówiło w chwili otulania, ale protestów nie wyrażało donośnymi dźwiękami jakie wydawać potrafi przy innych irytujących je okazjach, więc uznano komisyjnie, że też jest ukontentowane dzianiną). Podejrzewam lekką ściemę z tą zawartością wełny, ponieważ pokrzywki na chwytaczkach nie miałam, a przy moczeniu owcy nie wyczuwam swym nosem nadwrażliwym, więc jeśli nawet sierść beczących stworzeń się w tym znajduje, to jest to jeden z tych przypadków na milion kiedy mnie nie uczula! Dlatego też rzuciłam się na to merino niczym blogerki modowe na kolekcje domu mody w sieciówce, i kolor nie miał znaczenia przy składaniu zamówienia :D Aczkolwiek po otrzymaniu przesyłki  numer dwa wiedziałam, że będę farbować, a chwilowo upchnęłam gdzieś w jakimś jeszcze wolnym kącie żeby nie słyszeć "znowu włóczka, a miałaś już nie kupować, słońce przecież ty tego do końca życia nie przerobisz choćbyś żyła dłużej niż wszystkie żółwie z Galapagos razem wzięte". A później robiłam inne rzeczy i nastąpiły ciemne miesiące roku, i mi się o tej włóczce zdobycznej zapomniało... dopóki mi tydzień temu na głowę nie spadła ;) Skoro więc już się na mnie zwaliła z impetem, a do tego ogłoszono 2018 rokiem ultrafioletu (bez względu na nazwę rodzajową odcienia, której nie pamiętam), to postanowiłam z fuksji jakiś, noszalny, rodzaj tego koloru uzyskać eksperymentalnie. 
Jeśli chodzi o farbowanie to moje dotychczasowe doświadczenie sprowadzało się do tego że: 
po pierwsze, w dzieciństwie farbowałam w cebuli, życie i zepsutym kompocie jagodowym, jajka (nie tylko raz na Wielkanoc, ale przez jakiś miesiąc, bo kto dziecku zabroni); 
po drugie, w liceum ufarbowałam dżinsy sprane czarne na czarno (to że mi później odnóża własne czerniały przy każdym użytkowaniu to szczegół bez znaczenia, ostatecznie nie po to portki się nosi żeby nogi eksponować, a garnek się po cichu wyrzuci skoro się domyć nie chciał i zrobi wielkie oczy gdy rodzic go będzie poszukał, i tylko z tą wanną się namęczyłam); 
po trzecie, od dwudziestu paru lat własną sierść na głowie farbuję rzeczami przeróżnymi (i jeszcze nie wyłysiałam mimo że mi to życzliwie przepowiadano od początku tych działań); 
po czwarte, na akrylu zdążyło mi się już kilka razy eksperymentować z nietypowymi barwnikami (bo jak to się nie ufarbuje, jasne że zmieni kolor tylko trzeba wiedzieć czego użyć żeby się plama nie sprała, a mojej wyobraźni tego co zastosować można nic nie ogranicza). 
I to by było na tyle, z wełną jeszcze nie próbowałam, było mi szkoda zniszczyć coś droższego. Dlatego też przeczytałam wątek z  forum z ravelry oraz kilkanaście postów różnych blogerek w to się bawiących i bogatsza o ich wiedzę jak zwykle zrobiłam wszystko po swojemu :D


Najpierw, kupiłam, dość przypadkowy - przecież nigdy nie wiadomo co się przydać może, zestaw barwników dostępnych w pobliskiej pasmanterii. Następnie, jak się domyślacie, musiałam przewinąć motki na pasma. Skomplikowałam sobie ten proces używając krzesła, którego nogi nie trzymają pionu lecz są pod lekkim kątem, więc tego co wokół nich naowijałam zdjąć nie mogłam. Ale nic to, wróciłam do formy kłębka po czym wykoncypowałam, że jeżeli między te nogi krzesłowe wsadzę półkę z szafy powinno być dobrze, abrakadbara zadziałało ;) i tylko bark mnie od tego machania motkami trochę bolał, a jeszcze półkę musiałam na powrót zainstalować i to co z niej zdjęłam poukładać. Jak już miałam długaśne pasma powiązane każde w ośmiu czy dziewięciu miejscach udałam się na obchód zapomnianych kątów mieszkania, żeby wyszukać inne przydatne w procesie farbowania akcesoria. Znalazłam, w szafce na balkonie, wielką misę o średnicy pół metra służącą kiedyś do namaczania firanek w kwasku cytrynowym czy innym wybielaczu a obecnie do przesadzania aloesu i tym podobnych roślinek użytkowych, którym doniczki się nagle przyciasne zrobiły, w tej samej szafce stare, lekko skamieniałe sitko do gotowania na parze (skąd ono się tam wzięło i dlaczego nie wiem, ale doceniam tego, kto go nie wyrzucił bo się teraz przydało), w kuchni wielki gar do pasteryzowania słoików z przetworami, rolkę foli spożywczej oraz ręczniki papierowe, na pół opróżniona butelkę octu spirytusowego i dwa puste słoiki po dżemie. 
Miskę zaniosłam do łazienki, umyłam ją i wyłożyłam folią spożywczą żeby mi się włóczka od staruszki z lekka skorodowanej nieupaćkała, wełnę wrzuciłam do drugiej miski z wodą i szamponem do włosów (swoją drogą jak już dziergam coś z wełny to zawsze w szamponach piorę, wychodząc z założenia, że  skoro mi nie szkodzi to owcy też nie powinno, i z tego powodu chyba nigdy nie kupiłam płynu dedykowanego do wełny) gar z wodą postawiłam na najmniejszym gazie, i zawiesiłam się z lekka z nadmiaru wyboru nie wiedząc którego barwnika użyć ;) Ostatecznie zdecydowałam się na niebieski, myśląc że przygasi on fuksje, a dla ciekawszego rezultatu postanowiłam tą namoczoną i rozłożoną w wielkiej misie w okrąg włóczkę pokropić troszkę gencjaną i zaschniętym czarnym atramentem z czasów studenckich (znalezionym na tyłach szuflady biurka). Nakrapianą materię wpakowałam do gara z połową niebieskiego barwnika (rozpuszczoną wcześniej w jednym ze słoików) i po jakimś kwadransie gotowania oświeciło mnie, że przecież miałam ją jeszcze w precle zwinąć żeby efekt wyszedł nierówny, cóż wyciągnęłam toto z niejakim trudem, parząc się w palce własne prywatne, wrzuciłam do zlewu zauważając mimochodem, że barwnik wypiło, poczekałam aż przestygnie, w międzyczasie uzupełniając poziom wody w garze i dodając drugą połowę barwnika z kolejnego słoika oraz ocet (tak na oko, ile mi tam się hojnie chlusnęło), zwinęłam precelki, wpakowałam je do gara i zajęłam się sobą, zapominając o tej "zupie" na ponad pół godzinny, dopóki mnie nie zapytano czy to w tym garze, co się gotuje, jest do jedzenia :)  
Ugotowana, lecz na szczęście niezjedzona, włóczka została wypłukana trzy razy, wykręcona, rozwieszona i zostawiona do schnięcia na noc. A rano ukazała swoje przepiękne i jakże barwne oblicze velvet psychodelic! Mówię wam, a raczej piszę, tak dającego po oczach jaskrawego, toksycznego ultrafioletu dawno nie widziałam, kosmos. Tylko że kompletnie nie o to mi chodziło. Niestety zdjęć nie posiadam ponieważ jak tylko otrząsnęłam się z wizualnego szoku, to bezzwłocznie zorganizowałam sobie drugą turę farbowania. 
Tym razem rozpuściłam w dwóch słoikach po połowie barwnika żółtego i bordowego, jadowicie fioletowe, choć już ponownie wilgotne pasma rozłożyłam znów w okrąg w wyłożonej folią spożywczej misie, lecz zamiast precyzyjnie łyżeczką równo i starannie nakładać barwniki, to wylałam słoikiem jeszcze gorące, żółty od góry a bordowy od dołu włóczkowego koła, i nawet się trochę przestraszyłam, że mi się toto sfilcuje, ale wszystko lepsze niż ten radioaktywny psychodelic. Łapkami w rękawiczkach jeszcze pougniatałam nitki żeby się lepiej wchłaniały kolory, zwinęłam pasma w precelki, wpakowałam na wiekowe sitko do gotowania na parze, gar postawiłam na najmniejszy gaz, a sama udałam się domyć paznokcie i palce z bordowego barwnika (który się  cichaczem przegryzł przez dziurę w rękawiczce czyniąc ze mnie lady Makbet). Wełna parowała się niecałą godzinę (barwnika spod paznokci pozbywałam się trochę krócej), ale leżała na sitku w garze do wieczora (na szczęście nikt jej zjeść nie próbował), inne zajęcia były pilniejsze, zanim została wypłukana pięć razy, pierwszy i ostatni w wodzie z octem (znów ile się wlało tyle było). Rankiem trochę się bałam tego co mogę zobaczyć, ale jak pokazują zdjęcia nie jest źle i eksperyment w drugim etapie zakończył się sukcesem ;) 



Ostateczny uzyskany kolor jest trudny do uchwycenia na zdjęciach nawet po obróbkach, dwa pierwsze są najbliższe stanowi faktycznemu, chociaż w rzeczywistości ten finalny fiolet jest ciemniejszy, cieplejszy i bardziej zgaszony oraz nie tak różowy jak pokazuje mój monitor.
W każdym razie eksperymenty z farbowaniem polecam, nie ma co się przejmować jeśli pierwsza próba wyjdzie kompletnie kosmiczna, ostatecznie zawsze można wszystko zalać czarnym barwnikiem (miałam taki plan C) i wszystko się da ufarbować, wełna z akrylem jak widać też, tylko może potrzeba trochę więcej czasu, może determinacji, a może nie warto zaczynać od bieli jak chce się uzyskać nasycone kolory.
Aha, kuchnia i łazienka nie zostały zdewastowane, wanna i garnek się umyły bezproblemowo, miska i sitko też nadal "żyją", tylko folię, słoiki i butelkę po occie wywaliłam.
W każdym razie żałuję, że to tanie, nie gryzące i nie uczulające mnie Merino jest już niedostępne, chętnie bym się jeszcze pobawiła w gotowanie "zupy" ;) A tymczasem wymyślam co z tego "jagodowego makaronu" zrobić :) 

Pozdrawiam kolorowo i dziękuję jeśli przebiegliście przez ten długaśny tekst nie męcząc wzroku ;) Udanych ferii tym co je mają, i do następnego razu ;)


wtorek, 16 stycznia 2018

Boucleza

Nie ma to jak odciąć się od telefonów, komputerów, internetu i innych tego typu (psujących się w najmniej odpowiednich momentach) rzeczy na jakiś czas, od razu człowiekowi lepiej. Na takim detoksie szary świat zasnuty smogiem staje się ciekawszy i okazuje się, że gdy się nie siedzi z nosem w ekranie tylko wypełznie na deszcz i wiatr też ma co nieco atrakcji i wiedzy do zaoferowania ;) Jednakże wróciłam i bardzo powoli zaczynam zaglądać co też tam się w virtualu dzieje. A w między czasie, poza dwoma kolejnymi parami fabeltek (3 i 4) zrobiłam sobie też kolejną bluzę, tym razem z boucle czyli boucleze :)


Konstrukcyjnie nie szalałam wzorując się na moim własnym Eukaliptusie, czyli to reglan robiony bezszwowo od czubka kaptura w dół w jednym kawału z kieszenią robioną symultanicznie na drugim komplecie drutów. Z tym że wyliczenia są nieco inne bo inna włóczka i druty, kaptur tym razem nieco większy (a gdybym go z trzy razy nie pruła byłby ogromniasty na pół pleców albo i całe) i bez sznureczka za to ze sporą zakładką, i tak jak i kieszeń z robionym jednocześnie i-cordowym brzegiem (a i tak się złośliwiec wywija do środka) a na dole zamiast ściągaczy wykończenia robione podwójnie (ewentualnie sznurki powciągać w te tunele można). 
Boucleza miała być pierwotnie możliwie ascetyczna, cała dżersejem, prosta ze względu na włóczkę z której powstawała. Ma jednak leciutkie taliowanie i dłuższy tył niż z przód, żeby nie było wątpliwości, że ewidentnie jest rodzaju żeńskiego i chroniło przed zaborem mienia, na które to ochotę pewien osobnik męski przejawiał w niezbyt skrywany sposób trakcie jej powstawania... ;)



Na kaptur nabrałam 94 oczka, kształtując go analogicznie proporcjonalnie jak jest to w opisie Eukaliptusa, zakładka kaptura przy szyi, ponieważ go nie podwijałam to 14 oczek (dużo przy tej szerokości przodu a mogło by być jeszcze więcej gdyby tylko chciało mi się sprawdzić przez ile oczek mi głowa przejdzie), reglan zaczynałam od oczek 74 (15-8-28-8-15) i oczka na niego dodawałam co 3 rząd żeby wydłużyć linię reglanu i by rękawy były w miarę wąskie, pod pachą (podział 31-40-60-40-31) na podkrój dodałam tylko po 4 oczka. Tył nieco podniesiony rzędami skróconymi, nieznaczne taliowanie do 122 oczek w najwęższym miejscu na dole oczek 144x2. Kieszeń zaczynana od oczek 30 zaokrąglona do 46. Dół kształtowany z lekkim zaokrągleniem rzędami skróconymi. Rękawy zwężane nieznacznie do 36x2 oczek na dole. Wykończenia jak już pisałam podwójne, nie chciałam ściągacza więc bawiłam się z nimi znacznie, znacznie dłużej (zwłaszcza na korpusie) i dopiero gdy już zamykałam oczka pożałowałam że jednak nie zrobiłam ich na z pół numera mniejszych drutach, gdyż dół minimalnie faluje, jednak pruć mi się tego nie chciało. Tym bardziej że całość jest milutka, mięciutka i cieplutka, idealna na jakże zaskakujące o tej porze roku mrozy ;)






Technicznie: pomysł mój prostsza wersja Eukaliptusa, druty 4.5, włóczka podana w linku na górze to  akrylowe Boucle Seepskin beżowo-szare z Interfoxu 100g/450m przerabiane podwójnie, myślę (bo wagi w domu brak) że zużyłam miedzy 500-600g na rozmiar 38.

Pozdrawiam Was cieplutko, jednocześnie życząc zimy (i całego roku) takiej jakiej chcecie, i dziękuję że zaglądacie nawet jeśli nic nowego się przez dłuższy czas nie pojawia ;) 

wtorek, 19 grudnia 2017

Fabeltki i "małe czarne kudłate"

Nie mogłam ostatnio znaleźć jednocześnie czasu i chęci żeby cokolwiek napisać i wrzucić na bloga, pomijając już nawet bezustanny bunt sprzętu. Właściwie na drutach też nie dzieje się zbyt wiele,  wena mnie opuściła. Ostatnio się zaskarpetkowałam i zrobiłam kilka niezbyt skompilowanych rzeczy prezentowych, które już są w drodze do właścicieli więc ich nie pokaże (zresztą zdjęcia przy świetle zimowym wyszły takie że nadawały się jedynie do skasowania). Na wymyślenie i zrobienie czegoś dla siebie nie mam siły, chociaż miałam w planach sukienkę sylwestrową to już wiem że i tak  z nią nie zdążę, może więc w przyszłym roku inwencja twórcza i zapał do dziergania do mnie wrócą.
A tymczasem żeby ożywić nieco wszechobecną szarość skarpetkuje fabeltki ;)


Drobsowy Fabel chociaż to 100% wełna przez rajstopy mnie nie podgryza a grzeje, i nawet wysypki od niego jakiś szczególnie dokuczliwej na dłoniach nie mam, więc przez wzgląd na ciekawe farbowania i to że jeden motek wystarcza na parę skarpetek rozmiar 37 znacznie za kostkę jest ostatnio przerabiany w efemerycznych wolnych chwilach. Kolejne dwie pary poza tymi widocznymi na zdjęciach są w produkcji. Podoba mi  też się fakt że skarpetki robione jednocześnie z tego samego motka nie są identyczne ;)







Co do metody przerabiania to poza tym że robiłam obie skarpetki jednocześnie żeby zużyć cały motek (tzn wagowo cały bo jak widać palce i pięty są robione z motka jednokolorowego) i nie musieć nic liczyć, to wykorzystałam  sposób z bloga asjaknits z drobnymi modyfikacjami. I u mnie kształt uzyskiwany w ten sposób sprawdza się lepiej niż zwykłe skarpetki bez klina ale także od skarpetek z dużym poszerzaniem części środkowej i wzmacnianiem tyłu pięty. Przy tym moje skarpetki zaraz po zdjęciu z drutów wyglądają jak takie na kilkulatka czyli sporo za małe, ale przekonałam się ze dzięki temu nie rozciągają mi się w trakcie użytkowania i są w sam raz po wciągnięciu na stopę.
W tych kolorowych dodatkowo przez przypadek i gapiostwo własne robiłam palce w dość nietypowy sposób, mianowicie gdyby je rozłożyć to mają kształt "kopniętego prostokąta" bo rzędów skróconych użyłam tylko z jednego boku po każdej stronie, nie pytajcie mnie dlaczego tak bo nie wiem zorientowałam się gdy doszłam do pięty ;) ale układa się to w gotowej skarpetce całkiem dobrze i w niczym nie przeszkadza więc nie prułam. 
Kolorowe skarpetki mają w obwodzie 52 oczka na drutach 2.5, niebieskie 50 oczek, obie pary przed dodawaniem oczek na klin miały długość +/- 13,5cm, oczka na klin dodawałam 4 razy, a mierzone na długości wraz z piętą po zdjęciu z drutów mają centymetrów około 20 (na stopę 23,5cm) ale po założeniu są rozmiarowo idealne. Wykończone ściągaczami 2x2 i 1x1 i zamykane w zwykły luźny sposób bez zabawy z igła w idealny sposób włoski ;)
A najtrudniejsze w całej tej produkcji było zrobienie nierozmazanych zdjęć własnym stopom ;)
Fabele zużyte do skarpetek na zdjęciach mają kolory wielobarwny 901, niebieski melanż 522 i granatowy 107.

Przy robieniu skarpetek tak spodobały mi się "niemieckie" rzędy skrócone (których dotąd nie lubiłam) że postanowiłam wykorzystać je w robieniu "dorosłego sweterka xxs" dla przyjaciółki która po tym jak znacznie schudła i z racji wzrostu 150cm musi ubierać się w sklepach z ubraniami dla dzieci lub podbierać ciuchy swojej wyrośniętej 6-letniej córce...



Zdjęć na ludziu nie będzie, na mnie toto jest za małe i przykrótkie a wspomniana docelowa nosicielka jest tak zabiegana ostatnio że uchwyciła bym tylko "smugę rozgadanego cienia" wielkości xxs ;)

Sweterek robiony od góry "moją" wersją metody na C, czyli z kształtowaniem ramion w jednym rzędzie przy użyciu rzędów skróconych. Dekolt coś pomiędzy V i U jest troszkę płytszy niż to było pierwotnie w planach ponieważ oczka na tenże dodawałam stopniowo aż do linii pachy przy czym na tej właśnie wysokości, bez zdejmowania z drutów, całość obrobiłam i-cordem następnie splecionym w mały warkoczyk z przodu trudno uchwytny na zdjęciach, który jest jedyną ozdoba tego prostego sweterka. Poza tym całość korpusu lekko taliowana, tył minimalne dłuższy od przodu i zaokrąglony rzędami skróconymi, rękawy proste, całość wykończona i-cordem na 6 oczek. 
Gdyby ktoś przypadkiem nosił rozmiar 32 to sweterek zaczynany od 30 oczek, ma w obwodzie +/- 6 ich 90, na rękawie 36, druty 4.5, robiony z włochatej czesanki akrylowej szpulowej Interfoksu ponieważ wedle życzenia miało być nie za ciepło, czarno, kudłato i absolutnie nieluksusowo ;)

Pozdrawiam cieplutko i korzystając z okazji pięknego czasu świątecznego Wam życzę, magicznych chwil, ciepła, bliskości, radości, wytchnienia, zwolnienia biegu i swobodnego oddechu. Nowego Roku niosącego to co najpiękniejsze oraz dużo dużo zdrowia dla Was i tych którzy są Wam bliscy. 
<<<<= =>>>>
Antracytowa - MajKa ;)



piątek, 24 listopada 2017

Kasztanek

Podobno nieszczęścia chodzą stadami, awarie elektroniki wszelakiej, pechowe niespodziewane sytuacje i choroby oraz chroniczny brak czasu na sen na pewno, przynajmniej ostatnio w pobliżu mnie... Dlatego dzisiaj nie napisze zbyt wiele. 
Niewiele z długiego okresu powstawania tego sweterka (nacechowanego licznymi przerwami) pamiętam, notatek zaś nie posiadam żadnych. Oto więc kasztanek, czyli kolejny reglanowy sweterek dziergany na autopilocie, w ramach odstresowania, od góry bez taliowania. W kolorze rudego kasztana sierści wiewiórek, którego nigdy nie udało mi się uzyskać na włosach. Zdobiony subtelnie warkoczykami z krzyżowanych dwóch oczek na regalanie oraz po bokach (czego nie widać na fotkach) i wariacjami na temat tego wzoru. Zdjęcia też są poniżej moich i tak niskich standardów gdyż aparat przeżywa aktualnie okres buntu i odmawia współpracy. 








Technicznie: pomysł mój, druty chyba 3.5, włóczka ze starych zapasów to Scarlett z Interfoxu, czysty akryl 50g/200m, zużyte do cna 5 motków.

Pozdrawiam Was cieplutko, do następnego razu kiedykolwiek on będzie bo pomysłów a zwłaszcza czasu na dzierganie chwilowo deficyt.



niedziela, 29 października 2017

Łapkogrzejki dziergane nocą

W ostatnich dniach walczyłam z toczącym mój organizm podstępnym i złośliwym stanem zapalnym, nie bardzo mogłam spać z powodu bólu w nocy (za to przesypiałam dnie). Zapewne też z powodu gorączki było mi ciągle zimno we wszelkie wystające części ciała, a z osłabienia nie miałam siły porywać się na "duże projekty" (tym bardziej że właśnie unicestwiłam totalnie prawie pół swetra dłubanego od miesiąca na wykałaczkach rozmiaru 2). Dlatego w te bezsenne mroczne godziny wydziergałam sobie łapkogrzejki ażeby mi przy podejmowanych próbach zmiany rzeczywistości poprzez czytanie chwytaczki nie marzły. 


Mittsy są prościutkie, dziergane z jakiś akrylowych resztek a i tak prułam każda z nich ze dwa czy trzy razy gdyż pierwsza mi wyszła początkowo trochę za duża jak na moje dziecięce dłonie, a w drugiej nie pamiętałam rozwiązań z pierwszej i mi się ilość pasków w części środkowej nie chciała nijak zgodzić, i te kciuki jakieś nie takie były...





W połączeniu warkocza z mozaiką użyłam motywu zastosowanego już w Olimpii przez wzgląd na jego prostotę, to że świetnie zastępuje ściągacz oraz to że cały motyw to tylko 6 oczek. Podoba mi się też osiągany w ten sposób efekt haftu na dzianinie i to że paski zlewają się w interesujący kolor.
Mitenki robiłam na drutach 3.5, jedna to w obwodzie 30 oczek plus 10 dodanych na kciuk. Teoretycznie dziergania na chwilę, praktycznie (w niesprzyjających warunkach) niekoniecznie.
Jednakże z łapkogrzejków jestem zadowolona, najbardziej z tego że zużyłam resztkowe kłębuszki. I dumna że w swym lekkim otępieniu wykoncypowałam jednak wzorek który prawie zniwelował potrzebę jakiegokolwiek liczenia czegokolwiek (to że paski w łapkogrzejce numer dwa nie chciały za pierwszym podejściem być analogiczne do tych w jedynce zrzucam to na wrodzoną złośliwość rzeczy martwych). Jeszcze sobie muszę jakiś ogrzewacz na nos wydziergać ;)

Zdjęcia nachwytaczkowe poduszkowe




Pozdrawiam cieplutko nocną porą, dobrych dni mimo ich krótkości, szarości, zimności i deszczowości ;)