piątek, 25 listopada 2016

Pruje bo lubię

Niektóre sweterki nie mają  do mnie szczęścia. A może to ja nie mam do nich cierpliwości? Historię zmagań z tym konkretnym opisywałam już kiedyś dość rozwlekle tutaj jesli ktoś jest ciekaw to niech kliknie, gdyż nie będę przyklejać tak obszernego tekstu ;)
Kolor tego udziergu nadal mnie zachwyca, ale sam sweterek po przeleżakowaniu w szafie cieplejszego półrocza jakoś stracił w moich oczach na urodzie. Dół się za bardzo ściągał, taliowania prawie nie było i ogólnie doszłam do wniosku że nadaje mi kształt jabłka na cienkich nóżkach, słowem przypominam w nim modną ostatnio maskotkę z owadziego supermarketu. Fason więc zdecydowanie do wymiany. Nie chciałam jednak unicestwiać całego udziergu, mając w pamięci że troszkę się nagimnastykowałam dopasowując motyw na górze do reglanu, zatem poszukałam łączenia nitek po wewnętrznej stronie sweterka  (gratulując sobie w duchu własnego lenistwa, charakteryzującego się tym że mi pęczki od wewnątrz wcale mi nie przeszkadzają i chowanie nitek wymyślnymi sposobami uważam za rzecz całkowicie zbyteczną) i sprułam większość korpusu poniżej rękawów. Nabrałam oczka ponownie robiąc tym razem od góry ku dołowi (pierwotnie sweterek był dziergany ku górze) odjęłam oczka dwukrotnie na taliowanie, po czym olśniło mnie że wzorek zastosowany na górze i na rękawach unicestwiłam na dole dlatego, że za bardzo ściągał całość na biodrach, ale do podkreślenia wcięcia w tali będzie idealny, tylko go trzeba przeliczyć do aktualnej ilości oczek na drucie. I to był bardzo dobry pomysł nadał charakteru całości a ta falowana linia narzutów optycznie wyszczupla jeszcze bardziej. Później już tylko musiałam dość obficie poszerzyć całość na dole, mając w pamięci, że to się ściągnie dodałam jedno więcej powtórzenie motywu w stosunku do wersji pierwotnej, wykończyłam dopasowując wzorek ponownie do znacznie zwiększonej ilości oczek. I jeszcze wyprać i naciągnąć całość musiałam żeby te akrylowe oczka się nieco wyrównały.
Ostatecznie jestem bardzo zadowolona. Nabreszcie to wygląda tak jak chciałam. Co prawda utraciłam bezpowrotnie ząbki na dole ale zyskałam kształt klepsydry i ciekawy ażur podkreślający talię. Sweterek dostał drugie życie, jest wielce noszalny i z całą pewnością w tym zimniejszym półroczu leżakować na półkach nie będzie bo w końcu podoba mi się prawie tak bardzo jak jego nieuchwytny na zdjęciach kolor ;)




Zdjęcia starej wersji tego sweterka i detali na górze oraz na rękawach dostępne na moim ravelry o tutaj. 

Metryczka: projekt wielokrotnie zmieniany, improwizowany mój własny. Zastosowany motyw wzoru w wersji pierwotnej pochodzi ze strony avercheva.ru numer 466. Włóczka to Elian Klasik w moim ukochanym kolorze dark turquoise 2335. Zużycie 5 motków czyli 250g. Druty 6 na całość, 4.5 na wykończenia i-cordowe dekoltu. Sweterek jest robiony reglanem w obecnej wersji od środka w obu kierunkach a motywy były dopasowywane na bieżąco do ilości oczek. 

Pozdrawiam serdecznie rozmyślając nad tym co by tu jeszcze spruć... ;)

I jeszcze motyw przewodni towarzyszący mi przy powstawaniu pierwszej wersji w trakcie maratonu serialowego The Affair (polecam) i przeróbkach obecnej gdy nowy 3 sezon się zaczyna.




środa, 16 listopada 2016

Pęknięte części czyli mały wiśniowy sweterek

Robiony tylko prawymi i lewym więc graficzny i dwustronny, pęknięty u góry przez co ma asymetryczny dekolt, kolejny piórkowy. Wymieniam te cechy bo ich dokładnie na zdjęciu nie widać.  







Udało mi się go skończyć pomiędzy produkowanymi ostatnio w nadmiarze liściowymi chustami (kończę trzecią a jeszcze sukienkę z liściową spódnicą dla małej rozrabiary obiecałam, eh... wiadro czasu albo dwa chętnie kupię jak ktoś ma w nadmiarze) i prostymi najczęściej czarnymi piórkowymi (też trzy poszły w świat, a czwarty jest mój i go nie oddam), których pokazywać nie będę bo to już tutaj było. Ten mały wiśniowy to co prawa tylko lekka wariacja na temat, ale jednak nie autokopia.
Konstrukcja to powtórka z rozrywki, czyli modyfikacja metody C robiona od góry, tym razem zaczęta ściegiem francuskim. 60 oczek dzielone 27-2-26-2-3 przerobione dwa rzędy po czym w jednym rzędzie wokół 2 oczek centralnych zrobione 11 narzutów i wciąż przerabiane ściegiem francuskim i nadal w rzędach z jednej strony pęknięcia prawni z drugiej lewymi oczkami tj. 38 prawych, 2 prawe centralne wokół których dodajemy prawe oczka na rękaw, 34 prawe, 14 lewych, 2 lewe centrale wokół których dodajemy lewe oczka na rękaw, 14 lewych. Z przodu kolejne rzędy nadal robiłam ściegiem francuskim z tym że od strony robionej prawymi po prawymi stronie paski lewych oczek robiłam za każdym razem o 3 oczka krótsze, a z przodu robionego lewymi oczkami po prawej stronie paski prawych oczek robiłam za każdym razem o jedno oczko krótsze. Gdy oczka na paski przerabiane ściegiem francuskim się skończyły połączyłam robótkę w okrąg robiąc nadal większą część oczkami prawymi a mniejszą lewymi, po oddzieleniu rękawów jeszcze przez około 12 cm (oczka na nie dodawałam do 36 + 4 oczka na podkrój z każdej strony, gdzie trzy dodawane są do przodu jedno do tyłu), następnie zamieniłam części tzn. teraz większa cześć była robiona oczkami lewymi a mniejsza prawymi, zakończyłam kilkoma rzędami ściegu francuskiego. Rękawy również są robione w taki sposób że  ten robiony prawymi oczkami po 12 cm od pachy jest kontynuowany oczkami lewymi, a ten z lewych prawymi, zakończone kilkoma rzędami ściegu francuskiego. Sweterek jest lekko taliowany 5 razy odjęłam po 2 oczka z boku i 5 razy po 2 dodałam. W najwęższym miejscu korpusu jest 88 oczek na samym dole 108 Prosty, szybki w dzierganiu, dwustronny, z "oklapniętym uchem" dekoltu i wyraźną fakturą części jako znakami szczególnymi.
Włóczka to akryl czesany w głębokim bordowym wiśniowym kolorze, na żywo ciemniejszym niż na zdjęciach, na kilogramowej szpuli szpuli 550m w 100g, więc nie wiem ile dokładnie zużyłam ale przepuszczalne około 100g, druty 5.

Pozdrawiam z okowów produkcji masowej ;)


środa, 9 listopada 2016

Kolorowy liść

Ostatnio jakoś brakuje mi czasu na spokojne dzierganie. Dlatego powstała taka niewymagająca myślenia, kolorowa, jesienna, gruba chusta, chociaż ich na ogół nie produkuje, a i z wzorów korzystam niezmiernie rzadko.


Wzór to lekko tylko przeze mnie zmieniony pincha shawl autorstwa Pinpilan Wangsai. Dodałam kontrastowy kolor (ta sama włóczka) od którego zaczęłam i który zastosowałam między elementami oraz na wykończeniu góry, nie cięłam nitek tylko ciągnęłam je obie u góry. Ponieważ całość robi się ściegiem francuskim chusta jest praktycznie dwustronna mimo moich dodatków (na wykończenie góry nabierałam oczka po skończeniu i zamknięciu oczek ostatniego elementu na tych już zamkniętych oczkach góry i przerobiłam 2 rzędy). A sam wzór jest banalnie prosty i po zrobieniu pierwszego listka oraz załapaniu ogólnej zasady nie wymaga zaglądania do notatek, dzierga się szybko i samo. Do tego można uzyskać bardzo fajny efekt z cieniowanej kolorowej włóczki lub np. wykorzystując resztki na zrobienie każdego elementu innym kolorem. Polecam, tym bardziej że można ją robić ze wszystkiego i nie wymaga blokowania :)

Zdjęcie po prawej stronie:

po lewej stronie: 

i na leżąco w krzakach:

i takie na którym dokładnie widać kształt:

Chusta jest mięciutka, zakręcona, dobrze się układa, mimo że jest wielgachna, ma 85cm na górnej krawędzi wykończenia, 45cm to długość pojedynczego listka, a na dolnej krawędzi jest ponad 225cm bo każdy element to 15cm szerokości a jest ich 15 + wykończenia, można się nią dokładnie owinąć albo dorobić plisę na górze wciągnąć w nią gumkę i mięć szaloną spódnicę ;) 
Niestety zdjęć naludziowych brak, muszą wystarczyć plenerowe powyżej. Ludź jest lekko zakatarzony (pewnie przez to eksplorowanie okolicznych chaszczy) i nie chce czerwonym nosem świecić. Za to chusta jest bardzo fotogeniczna i świetnie plecy grzeje, nawet gdy się siedzi w przeciągu.

Do kompletu zdjęcia naścienne, żeby nie było ze o ścianie zapomniałam ;)





Technicznie włóczka to, to samo co ostatnio, czyli boucle print Ramley Shade, druty 5, zużycie około 150g, robione dorywczo przez cztery wieczory.

A poza chustą zaczęłam cztery swetry: pierwszy najprostszy, kopię mojego czarnego piórkowego już nosi koleżanka, w drugim bordowym brakuje rękawów, trzeci wariację na temat celliony własnie sprułam bo w połowie korpusu zorientowałam się niespodziewanie że robię coś na 10-latkę a takowej w swym otoczeniu nie posiadam więc muszę zmienić obliczenia, czwarty jest zaczęty ale znajduje się w tzw. fazie koncepcyjnej charakteryzującej się tym, że gdy nie mogę zasnąć dokonuję w myślach wyliczeń i wizualizacji tego co bym chciała osiągnąć, ale rano gdy się budzę to części nie pamiętam a część wydaje mi się kompletnie pozbawiona sensu i w sumie to jeszcze nie bardzo wiem co bym chciała, ponieważ mam za dużo pomysłów różnorakich, które nijak się w dzień nie komponują w spójną całość... Tak więc niebawem cdn...

Pozdrawiam słonecznie zza opadającej mgły ;)


sobota, 29 października 2016

Esencjonalne jesienne ombre

Ponieważ złotej jesieni w tym roku praktycznie nie było, postanowiłam takową sobie stworzyć w wersji kardiganowej. Ale, właściwie nie wiem dlaczego, za klasycznymi małymi rozpinanymi sweterkami jakoś nie przepadam (kojarzą mi się z grzecznymi dziewczynkami lub starszymi, starannie zaondulowanymi paniami - grzeczna nigdy nie byłam a trwałej nawet w przyszłości nie planuję mam naturalne loki). Tak więc sweterek, który sobie wymyśliłam jest lekką wariacją na temat klasycznego kardiganu, zamiast guzików ma sznurowanie, zrobiony jest w całości z włóczki typu boucle o przepięknie jesiennym farbowaniu ombre. Taka bardziej cieniowana-podpalana kurteczka ze sznurkiem mi wyszła.



Można sweterek związać w jednym miejscu



albo można się zasznurować po całości


lub też tylko do połowy


Sznurek i dziurki po obu stronach wykończeń I-cord'owych dają kilka możliwości "zapięcia" i nie wymagając przyszywania guzików, przy czym nie rzucają się zupełnie w oczy gdy całość nie jest zasznurowana. Sposób na takie dziurki pokazywała ostatnio nieoceniona Intensywnie Kreatywna. 
Cały sweterek był robiony od góry, moją ulubioną modyfikacją metody C; czyli ramiona robione w jednym rzędzie rzędami skróconymi, a później dodawanie oczek na rękawy, tak jak w reglanie tyle że tylko od strony owego. Dzięki temu nie trzeba szyć ramion i bawić się we wrabianie rękawów. 
Dzielone 14-2-28-2-14, narzuty robione wokół dwóch oczek centralnych 13 razy, do 40 oczek na rękawy, przy oddzielaniu korpusu dodane 6 oczek na podkrój pachy, 4 do przodu 2 do tyłu. Taliowany po 13 cm od pachy co 6 rzędów 4 razy do 100 oczek i poszerzany 5 razy do 120 na dole. Rękawy zwężane do 38 oczek na dole. Dół, mankiety, góra i brzegi wykańczane I-cordem, z tym że nie jednym ciągiem, nie chciałam mieć ciemnobrązowych "plis" na brzegach, wydawało mi się że takie jaśniejsze będą lepiej pasowały do cieniowania, przez co straciłam idealność rogów i wyszedł po raz kolejny mój brak perfekcjonizmu w wykończeniach ;) 
I-cord ma różną grubość, u góry to 3 oczka robione na drutach 5 na których robiłam cały sweterek, na dole i na rękawach to 5 oczek robionych na drutach 6, a na bokach 6 oczek robionych ponownie na drutach 5 z tym że co 5 oczek jest dziurka na jedno oczko od strony brzegu i dwa od strony i-cordu. 
Sznurek do "zapinania" jest zrobiony najprostszą z metod czyli trzy około 3.5 metrowe nitki żółta, rdzawa i brązowa, mocno skręcamy, składamy na pół pozwalamy by owinięty się same sobą, wiążąc pęki na końcach, żeby się nie męczyć z pleceniem długaśnego warkocza.

Bez sznurka też można oczywiście sweterek nosić ;)




Włóczka to mięciutkie i cieplutkie oraz na wskroś sztuczne ;) Boucle Print Ramley Shade 85% akryl 15% poliamid, 210m w 100g, na wielgachnej szpuli (to z tego miał być pierwotnie płaszcz, a później narzuta na łózko, ale jeszcze mi wystarczy na takie pomysły) więc nie było potrzeby cięcia i dopasowywania kolorystycznego nitek. Dopiero przy rękawach musiałam troszkę pokombinować i poprzewijać żeby cieniowanie było w miarę symetryczne.

Generalnie z włóczki jestem bardzo zadowolona, mam poza większością tej jesiennej herbacianej szpuli jeszcze jedną w odcieniach niebieskości, więc na narzutę na łóżko, sofę i zestaw poduszek powinno spokojnie wystarczyć, jeśli tylko najdzie mnie ochota na dzierganie wielkopowierzchniowe ;)

Zdjęcia miały być plenerowe ale niestety przy 5 stopniach i mżawce nie przejawiałam ochoty by się rozbierać i udawać modelkę pod kolorowymi drzewami, chyba to rozumiecie. Dlatego postarajcie się wyobrazić sobie mnie w tym jesiennym sweterku na tle kolorowego parku, ponieważ nie mam pojęcia jak się robi fotomontaże, żeby się w tą urokliwą scenerię wkleić.



A tymczasem pozdrawiam kolorów w szarości jesiennych dni życząc ;)


niedziela, 23 października 2016

Historia kolorów października

Jesień to moja ulubiona pora roku. Może bardziej złota niż taka szarobura, deszczowa i wietrzna jaka nastała w ostatnich tygodniach ale i tak ją lubię. Lubię październik z jego kolorami, kasztanami, orzechami, paprykami, bakłażanami, jabłkami i śliwkami. Lubię dłuższe wieczory zachęcające do czytania, dziergania czy oglądania. Tylko z kolorami jesieni w ubraniach jakoś mi było przez lata nie po drodze. 
Dawno temu, gdy zaczynałam dziergać dostałam w prezencie kilka motków nowozelandzkiej włóczki bez etykiety (nie gryzie mnie i nie uczula czyli to chyba jednak nie merino). Mięciutkiej, milutkiej i ogólnie bardzo fajnej ale w tonacji pomarańczowo-miodowej z ciapkami czerwono zielono żółtymi, kompletnie nie mój kolor, przynajmniej dopóki miałam czarne włosy i czarne 80% zawartości szafy. I tak sobie ta włóczka leżała czkając aż zmienię barwy. Doczekała się kilka lat temu i ku swojemu zaskoczeniu stwierdziłam że miodowy się świetnie z piegami komponuje, a włóczka w formie swetra jest bardzo ciepła i do tego genialnie znosi pranie. Niestety pierwotny sweter z wielgachnym golfem został spruty bo troszkę mi się rozmiar zmienił i upodobania do świecenia nerkami także. To jest wersja druga również sprzed kilku ładnych lat, w której złożyłam wszystkie 8 motków do ostatniego centymetra kombinując z narzutami przy golfie żeby i na niego starczyło. Oto mój ukochany jesienny sweter.








Konstrukcja prosta jak przysłowiowa konstrukcja cepa, same prostokąty, robi się piorunem zwłaszcza na 7. U góry minimalne wcięcie pod szyją, golf robiony jako dwa razem, narzut. Sweter jest z okresu gdy nie miałam pojęcia o istnieniu drutów z żyłką więc jest szyty zwykłymi nićmi do maszyny (włóczka się skończyła) i rękawy też są wszywane niezbyt umiejętnie. Mimo to kocham ten sweter miłością wielką i go nie spruję. Bardzo się ciesze że w tym sezonie jest moda na barwy liści i mogę go nosić jako coś na topie ;) 
A na drutach mam właśnie kardigan przypominający kolorowy liść dębu...



Pozdrawiam serdecznie, słońca - by się nacieszyć na spacerach kolorami drzew, zanim staną się bezlistne - życząc ;)





niedziela, 16 października 2016

Swetropłaszcz - między aspiracjami a rzeczywistością

Do dzierganego płaszcza przymierzałam się od zeszłego roku. W między czasie pod wpływem przeróżnych inspiracji naturalnie zmieniały mi się koncepcje, ale byłam pewna że ma być gruby i robiony na "kołkach". Taki jak te swetry które podziwiam. W sierpniu zakupiłam przeznaczoną na płaszcz szpulę cieniowanej włóczki w kolorach jesieni, ale gdy zobaczyłam ten projekt nie było odwrotu i  po prostu musiał być w niebieskościach (mimo że te były przeznaczone na narzutę na sofę).
Jednakże "chcenie" to jedno a rzeczywistość to drugie. Po pierwsze robienie z czterech różnorakich nitek powoduję nieustanną plątaninę i rozbieg motków po wszystkich kątach, skoro się ich nie chciało przewijać w jeden kłębek. Po drugie bambusowe druty nr 12 z rurką od kroplówki  sprawiają że nie ma poślizgu a jest niekontrolowany skręt grożący przerwaniem żyłki (owinęłam łączenia taśmą izolacyjną i trochę pomogło ale wyhamowało tempo przerabiania oczek jeszcze bardziej). Po trzecie wraz z gwałtowną zmianą aury z letniej na jesienną dopadł mnie niespodziewany spadek energii życiowej, totalny "niechcemiś". To wszystko sprawiło że płaszcz powstawał w bólach (przy tej grubości boli śródręcze nadgarstki o dziwo dawały radę) trzy tygodnie. A gdy już powstał okazało się że kołnierz, od którego zaczynałam, jest zdecydowanie nie taki, kompletnie się nie układa i trzeba go spruć w kierunku odwrotnym do dzierganego. Przy czym obciąć nie można bo to końcówka włóczki, a że robiony w poziomie to dodałam sobie dwa dni zabawy ekstra. I jak lubię prucie tak miałam dość, bo znów się wszystko złośliwie plątało! 
Kształt gotowej "kapotki" odbiega od pierwotnie przez mnie zakładanego, i kieszenie się wyciągnęły, i ... Mogłabym tak długo marudzić. Kołnierz robiłam trzy razy. Kieszenie dwa. Nadal nie jestem do końca zadowolona i nie wykluczam przeróbek. Nie wykluczam też zaniesienia go gdzieś żeby mi podszyto swetropłaszcz polarem (o ile znajdę kogoś, kto to zrobi w rozsądnej cenie a nie za równowartość nowego płaszcza z sieciówki) i wszycia własnoręcznie guzików (drewnianych kołków o ile je gdzieś stacjonarnie znajdę) lub ekspresu. Z pozytywów uzyskany melanż niebieskości bardzo mi się podoba, a rękawy dziergało się migiem na tej grubości drutów.

A tak wygląda efekt walki z materią i "niechcemisiem".



 Za tymczasowe guziki robią spinki "żabki" do włosów.



Tu dla odmiany "spięte" grubym szydełkiem.





Z boku zrobiłam sobie atrapę szwów dzięki czemu całość trochę lepiej się układa. Kieszenie (jak widać) wyciągnęły się zdecydowanie za bardzo pod wpływem grawitacji, mimo że robione od wewnątrz pojedynczą nitką, zastanawiam się nad dorobieniem patek nad nimi lub wszyciem ekspresów.


Na wisząco przypomina coś bezkształtnego, jednak widać że dół jest poszerzany.



Technicznie pomysł mój ale inspirowany wieloma różnymi projektami. Druty 12. Włóczka: akryl typu boucle, cienki, Ocean w kolorze lodowego błękitu przerabiany podwójnie zużycie 500g; akryl Perl w dwóch morskich odcieniach niebieskiego, zużycie po 100g motku każdego; akryl Elian Klasik kolor ciemno morski zużycie dwa 50g motki; oraz mieszanka wełny merynosów z bawełną w kolorze indygo (jak ktoś się dobrze przyjrzy to się dopatrzy początków wysypki na mojej szyi, ach ta wełna nawet jak nie gryzie to i tak kolor po kontakcie z nią zmieniam) ze sprutego starego swetra, zużycie około 400g. Całość waży powyżej kilograma ale się tego nie czuje, jest ciepła, ale ze względu na duże oczka przewiewna (dlatego rozważam podszewkę z polaru żeby był noszalny w bardziej wietrzne dni). Na zdjęciach tego nie udało się uchwycić ale cały ten melanż niebieskości ma lekko gradientowy charakter, dziergany od najjaśniejszego do najciemniejszego koloru jednej z nitek. 
Robiony reglanem od góry od (pierwotnego, sprutego) kołnierza metodą harvest by tincanknits, jednak zamknęłam oczka kołnierza i dodałam oczka na plisę przednią robioną ściegiem francuskim. Dodawałam oczka na reglan przerabiając trzy z jednego, aby uzyskać linie "szwów", ponieważ całość jest robiona podwójnym ryżem. Taliowany a na dole poszerzany "trójkątnie", oczka dodawane jako trzy z jednego od środkowego oczka tyłu i jako dwa z jednego od plisy z przodu. Kołnierz dorobiony na końcu, zebrałam oczka do końca na liniach reglanu i dodawałam w co drugim rzędzie oczka na brzegach. Kieszenie wrabiane od wewnętrznej strony pojedynczą nitką (dwa razy więcej oczek i rzędów, druty 5 - 6 okazały się być zbyt duże) żeby nadmiernie nie pogrubiać całości. 

To z pewnością nie jest mój ostatni kardigano-płaszcz, ale na długo mam dość dziergania na kołkach, które wcale nie sprawiają że dzianina powstaje tak szybko jakby się można było spodziewać po niewielkiej ilości oczek.

Pozdrawiam w niebieskościach, błękitu nieba życząc ;)

niedziela, 25 września 2016

Powrót do czerni

Czarnych swetrów nigdy dość! Mam ich co prawda w swojej szafie ponad 20, w tym (razem z tym) 13 własnoręcznie wydzierganych, ale co tam. Chciałam mieć zwykły czarny piórkowy sweter, maksymalnie prosty, bez golfu i nie reglan. Zaczęłam dziergać 13. Nie jestem przesądna, ale mimo że nie ma w nim nic skomplikowanego to prułam trzy razy, tą włochatą włóczkę! Dziwny zbieg okoliczności...



Konstrukcja jest oparta na modyfikacji metody C. Robiłam od dołu i wierzcie lub nie ale przy podkroju pach dopadło mnie zaćmienie totalne, zamiast odejmować na nie oczka, to chciałam je uparcie dodawać i nic mi nie wychodziło, i kompletnie nie rozumiałam dlaczego! Dopiero za trzecim pruciem mnie olśniło co robię nie tak. Tyle lat dziergania od dołu, a wystarczył rok od góry i wszystko mi się pomieszało! Ostatecznie jednak powstało prawie to co chciałam (mógłby być tylko troszkę krótszy). Krój oversize, na górze i na dole ściągacz 1x1 z przekręconych oczek, minimalistyczny dekolt bo tylko 2 razy użyłam rzędów skróconych i rękawy nawet równej długości ;) Pech dał jednak znać o sobie gdy chciałam go obfotografować, aparat zwariował i odmówił posłuszeństwa, więc trzeba było poczekać aż mu wróci sprawność i chęć współpracy.






Zaczęłam od 120 oczek, 15 rzędów ściągacza robionego na drutach 4.5, później  jakieś 30cm na około na drutach 5, nie taliowałam. Podział 29-62-29, na podkroje odjęłam po 6 oczek z każdej strony a na rękawy dodałam nabierając na prowizoryczny łańcuszek po 38 oczek, zbierane tylko od strony rękawa po dwa razem (odpowiednio pochylone) w co drugim okrążeniu, gdy było ich 20 tylko na korpusie zaczęłam robić ściągacz górny. Gdy oczka rękawa zostały już zredukowane cztery razy robiłam w każdym okrążeniu po dwa razem (tak jak w metodzie contiguous) żeby uzyskać lekkie opuszczenie ramion, a później zebrałam jeszcze po osiem oczek z każdej strony w obrębie rzędów skróconych robionych na sześciu oczkach tak jak w tej bluzce  żeby uniknąć zszywania. Tak jak wspomniałam tył jest minimalnie podniesiony, czy raczej przód opuszczony, dwukrotnym użyciem rzędów skróconych zanim zaczęłam robić korpus ściągaczem górnym (tylko chyba na zdjęciach sweterek jest założony tył na przód z niewiadomej przyczyny....). Rękawy lekko zwężane do 36 oczek na ściągaczu robionym znów na drutach 4.5.
A skoro sweter czarny to i zdjęcia czarno-białe nocne, tak dla oddania mrocznego charakteru udziergu.






Technicznie: pomysł mój, włóczka smolisty akryl czesany na szpuli, kudłaty, miękki i nie gryzący, oraz co najistotniejsze znoszący dobrze prucie! Druty 5 oraz 4.5 na ściągacze dolne. 
Prosty, łatwy i przyjemny projekt. I raczej nie ostatni mój piórkowy, tym bardziej, że jakoś dziwnie zapotrzebowanie na czarne, lekkie sweterki wśród moich koleżanek ostatnio wyraźnie wzrosło...

Pozdrawiam nowego tygodnia bez pecha życząc ;)

I jeszcze odrobina klimatycznej muzyki, która mi towarzyszyła przy powstawaniu tego swetra :)