Do dzierganego płaszcza przymierzałam się od zeszłego roku. W między czasie pod wpływem przeróżnych inspiracji naturalnie zmieniały mi się koncepcje, ale byłam pewna że ma być gruby i robiony na "kołkach". Taki jak te swetry które podziwiam. W sierpniu zakupiłam przeznaczoną na płaszcz szpulę cieniowanej włóczki w kolorach jesieni, ale gdy zobaczyłam ten projekt nie było odwrotu i po prostu musiał być w niebieskościach (mimo że te były przeznaczone na narzutę na sofę).
Jednakże "chcenie" to jedno a rzeczywistość to drugie. Po pierwsze robienie z czterech różnorakich nitek powoduję nieustanną plątaninę i rozbieg motków po wszystkich kątach, skoro się ich nie chciało przewijać w jeden kłębek. Po drugie bambusowe druty nr 12 z rurką od kroplówki sprawiają że nie ma poślizgu a jest niekontrolowany skręt grożący przerwaniem żyłki (owinęłam łączenia taśmą izolacyjną i trochę pomogło ale wyhamowało tempo przerabiania oczek jeszcze bardziej). Po trzecie wraz z gwałtowną zmianą aury z letniej na jesienną dopadł mnie niespodziewany spadek energii życiowej, totalny "niechcemiś". To wszystko sprawiło że płaszcz powstawał w bólach (przy tej grubości boli śródręcze nadgarstki o dziwo dawały radę) trzy tygodnie. A gdy już powstał okazało się że kołnierz, od którego zaczynałam, jest zdecydowanie nie taki, kompletnie się nie układa i trzeba go spruć w kierunku odwrotnym do dzierganego. Przy czym obciąć nie można bo to końcówka włóczki, a że robiony w poziomie to dodałam sobie dwa dni zabawy ekstra. I jak lubię prucie tak miałam dość, bo znów się wszystko złośliwie plątało!
Kształt gotowej "kapotki" odbiega od pierwotnie przez mnie zakładanego, i kieszenie się wyciągnęły, i ... Mogłabym tak długo marudzić. Kołnierz robiłam trzy razy. Kieszenie dwa. Nadal nie jestem do końca zadowolona i nie wykluczam przeróbek. Nie wykluczam też zaniesienia go gdzieś żeby mi podszyto swetropłaszcz polarem (o ile znajdę kogoś, kto to zrobi w rozsądnej cenie a nie za równowartość nowego płaszcza z sieciówki) i wszycia własnoręcznie guzików (drewnianych kołków o ile je gdzieś stacjonarnie znajdę) lub ekspresu. Z pozytywów uzyskany melanż niebieskości bardzo mi się podoba, a rękawy dziergało się migiem na tej grubości drutów.
A tak wygląda efekt walki z materią i "niechcemisiem".
Tu dla odmiany "spięte" grubym szydełkiem.
Z boku zrobiłam sobie atrapę szwów dzięki czemu całość trochę lepiej się układa. Kieszenie (jak widać) wyciągnęły się zdecydowanie za bardzo pod wpływem grawitacji, mimo że robione od wewnątrz pojedynczą nitką, zastanawiam się nad dorobieniem patek nad nimi lub wszyciem ekspresów.
Na wisząco przypomina coś bezkształtnego, jednak widać że dół jest poszerzany.
Technicznie pomysł mój ale inspirowany wieloma różnymi projektami. Druty 12. Włóczka: akryl typu boucle, cienki, Ocean w kolorze lodowego błękitu przerabiany podwójnie zużycie 500g; akryl Perl w dwóch morskich odcieniach niebieskiego, zużycie po 100g motku każdego; akryl Elian Klasik kolor ciemno morski zużycie dwa 50g motki; oraz mieszanka wełny merynosów z bawełną w kolorze indygo (jak ktoś się dobrze przyjrzy to się dopatrzy początków wysypki na mojej szyi, ach ta wełna nawet jak nie gryzie to i tak kolor po kontakcie z nią zmieniam) ze sprutego starego swetra, zużycie około 400g. Całość waży powyżej kilograma ale się tego nie czuje, jest ciepła, ale ze względu na duże oczka przewiewna (dlatego rozważam podszewkę z polaru żeby był noszalny w bardziej wietrzne dni). Na zdjęciach tego nie udało się uchwycić ale cały ten melanż niebieskości ma lekko gradientowy charakter, dziergany od najjaśniejszego do najciemniejszego koloru jednej z nitek.
Robiony reglanem od góry od (pierwotnego, sprutego) kołnierza metodą harvest by tincanknits, jednak zamknęłam oczka kołnierza i dodałam oczka na plisę przednią robioną ściegiem francuskim. Dodawałam oczka na reglan przerabiając trzy z jednego, aby uzyskać linie "szwów", ponieważ całość jest robiona podwójnym ryżem. Taliowany a na dole poszerzany "trójkątnie", oczka dodawane jako trzy z jednego od środkowego oczka tyłu i jako dwa z jednego od plisy z przodu. Kołnierz dorobiony na końcu, zebrałam oczka do końca na liniach reglanu i dodawałam w co drugim rzędzie oczka na brzegach. Kieszenie wrabiane od wewnętrznej strony pojedynczą nitką (dwa razy więcej oczek i rzędów, druty 5 - 6 okazały się być zbyt duże) żeby nadmiernie nie pogrubiać całości.
To z pewnością nie jest mój ostatni kardigano-płaszcz, ale na długo mam dość dziergania na kołkach, które wcale nie sprawiają że dzianina powstaje tak szybko jakby się można było spodziewać po niewielkiej ilości oczek.
Pozdrawiam w niebieskościach, błękitu nieba życząc ;)


















































