czwartek, 17 września 2020

Indian summer czyli sweterek na babie lato

Babie lato i złota jesień to chyba mój ulubiony czas w roku. Owoce, warzywa, orzechy, ciepło lecz bez upałów, dłuższe wieczory i poranki bez ptasiej pobudki o 4 rano, czyli wszystko co lubię ;) 
Przypadkiem kupiłam jakiś czas temu kilka motków w kolorze jesiennych złotych liści (chociaż według sklep-iku to miedziany) mieszanki lnu z bawełną i wiskozą, i postanowiłam je zamienić na lekki sweterek na tą uroczą porę roku. Pomysł był taki żeby rękawy były (dla odmiany po tych wszystkich za wąskich) luźne i ażurowe a reszta możliwie prosta. Ale jak to u mnie za dużo prawych na korpusie działałoby zbyt usypiająco i ufokotwórczo, więc żeby odróżnić przód od tyłu na plecach jest pasek listkowego ażuru, na bokach zygzaki, a na górze z przodu malutka wstawka wzoru. Fason prosty, oversizowy bez taliowania, rękawy wyszły jak chciałam luźne (tylko je blokować musiałam na tekturach z pudełka po włóczkach bo bez tego były długaśne i wąskie), całość dziergana od góry metodą contiguous, wykończona ściągaczami 1x1 na dole (chociaż przez chwilę myślałam nad ażurową bordiurą) i szydełkową plisą przy dekolcie delikatnie kształtowanym rzędami skróconymi.
Tyle opisu teraz fotki, ale jeszcze tylułem wyjaśnienia czemu znowu na zielonym i na ścianie. Miałam inny pomysł na tło, jednak skoro mieszkam obok parku, w którym znam wszystkie dzikie ścieżki, to nie będę się pchała w korkach, rowerem, przez rozkopane miasto na jego drugi koniec nad wodę, żeby sobie parę fotek zrobić, i to jeśli znajdę miejsce bez ludzi w tle. Szkoda czasu i energii, tym bardziej że to znowu z samowyzwalacza w telefonie gdy rower robi za statyw, bo dograć terminy z kimś komu będę marudzić, że to nie tak miało wyglądać i nie o takie zdjęcia mi chodziło, nie ma sensu, lepiej się bez takich historii na ciacho czy lody umówić. A tu w wolny kwadrans, między zakupami a myciem okien, pouśmiechać się do wiewiórek i spadających żołędzi w krzakach i mieć fotki na bloga z głowy ;) 












Technicznie: pomysł mój, druty 2.75 na całość i 2 na ściągacze, włóczka Stenli Len 100g/300m zużyte trochę ponad 2 motki czyli jakieś 220-230g (całkiem fajna mieszanka 30% wiskoza 50% bawełna 20% len, trzeba trochę uważać przy przerabianiu żeby się między nitki nie wbijać, ale nosi się dobrze chociaż trochę gniecie, mniej sznurkowata niż czysty len bardziej jak bawełna choć minimalnie bardziej szorstkie przed praniem, ładnie błyszczy dzięki wiskozie i kolor nie jest płaski, po blokowaniu trzyma kształt). 
Podziały które wam nic nie powiedzą ale ku mojej pamięci góra 27-29-27-27 (110), 27-105-27-103, 65-105-65-103 do 67-109-67-107, na podkroje 2x+9 do 5, rękaw 72 mankiet 48, korpus 226 ściągacz 222. 
-------------
Na życzenie wzór ażuru, sorki za jakość foto ale kartki się pogniotły, a nie wiem skąd przerysowywałam ten wzór, mam nadzieję że widać, można kliknąć w zdjęcie i powiększyć ;)
wersja podstawowa:
i wersja z którą trochę pokombinowałam (to co na rękawach jest jeszcze nieco inne ale gdy się "załapie" ogólną zasadę tego wzoru to można dowolnie wydłużać i skracać "listki" a ja chciałam żeby były różnej wielkości)

I to tyle na dziś, pięknej końcówki lata, do przeczytania, pozdrawiam



poniedziałek, 17 sierpnia 2020

Campanula

To miał być zupełnie inny sweterek. Kiedyś znalazłam w necie zdjęcie japońskiego wzoru będącego połączeniem kwiatków i warkoczy, który kojarzył mi się z łąką pełną stokrotek. Chciałam z nim pokombinować dostosowując do okrągłego karczku w niebieskiej niezapominajkowej wersji. Ale ostatecznie z tamtego wzoru zostało bardzo niewiele, warkocze zniknęły zastąpione ażurami a stokrotki występują tylko przy ściągaczach. Z wizji ostał się jedynie okrągły karczek i kolor nieba ;)
Dziergałam zupełnie bez planu i wzoru, dając się ponieść fantazji i dodając oczka na karczek tam gdzie mi to pasowało do układu ażuru który niespodziewanie zaczął mi przypominać leśne dzwonki (czyli kwiatki są tylko inne niż zakładałam ;)) Nie pilnowałam też zbytnio podziału oczek więc czy kogoś zdziwi że rękawy znowu są bardzo wąskie? Widać już taka moja przypadłość "firmowa" ;) Z całości jestem zadowolona głównie dzięki włóczce z bambusa, która jest niesamowicie miękka i lejąca (a pamiętając o jej skłonności do rozciągania mogłam skończyć dzierganie szybciej bo i tak sweterek urósł po kompieli do odpowiedniej długości).
Fotki jak zawsze na szybko, na rowerach w drodze, i byle jak tym bardziej że upał dokuczał i chciałam się już przebrać...





 Niebieskie na niebieskim ;)



 I jeszcze na ścianie ;)






I rzut oka na karczek w produkcji:


Technicznie: pomysł mój kompletnie z głowy i bez planu, druty 3, włóczka YarnArt Bamboo kolor 553, zużycie z trzy i pół motka czyli okolo 175g może mniej na oversizowe 36/38 z wąskimi rękawami ¾ ;)
Podziały ku pamięci mej: góra 96 oczek (8x12) dzielone 12-36-12-36, oczka dodawane do stanu 47-115-47-115, +9x2 na podkroje redukowane do 5. Obwód 240, rękaw 56 do 48 na mankiety.

I to tyle na dziś, pięknej końcówki wakacji wam życzę, pozdrawiam, do następnego przeczytania ;)


czwartek, 2 lipca 2020

Czerwony

Skończyłam. Jednak. Co wcale nie było takie oczywiste, ponieważ to jeden z tych sweterków, w których koncepcja zmieniała się z oczka na oczko, a to powodowało, że w trakcie produkcji były prute kilkanaście razy. Ale od początku. W poprzednie wakacje dostałam w prezencie od Lenarda między innymi dużą ilość czerwonej bawełny. Początkowo miała z niej powstać makowa spódnica maxi, jednakże takową część garderoby użytkuje bardzo rzadko, a dodatkowo wymagałoby takie dziergadło doszycia jakieś podszewki, albo posiadania halki, więc, wyszło jak zwykle swetrowo ;) Zanim jednak przyjęło formę noszalną wpadłam na pomysł przyciemnienia części czerwoności bordowym i czarnym barwnikiem. Wyszło jak widać tak sobie (chociaż w rzeczywistości odcień czerwieni jest  nieco głębszy i ciemniejszy niż na fotkach). Ale ponieważ zafarbowałam tylko część włóczki to dopiero po fakcie wpadłam na to (istny geniusz) że mi jej może nie wystarczyć na sweterek. Dofarbować już nie bardzo było czym (wykorzystałam akurat resztki), pasmanterie osiedlową mi zlikwidowali, potem z wiadomego powodu zamknęli inne na mieście, a w necie jak na złość barwników firmy których używałam akurat kiedy potrzeba znaleźć nie mogłam. Trzeba było więc ubranko sztukować. No to wymyśliłam sobie, że część ozdobna będzie w jednym kolorze a część gładka w ciapki. Wymyśliłam, narysowałam, znalazłam na Pintereście wzorek który pasował, wszystko cacy, ale... Ale, złośliwe, nijak nie chciało wyglądać tak jak ja chciałam, tzn. wizja się z konstrukcją nie dogadywała. Trzeba było zmienić konstrukcję. I znowu fajnie się dziergało, korpusik, poza górnym panelem, powstał w miarę szybko i po przymiarce się spruł. Dziury na rękawy za wąskie dekolt podduszający, dół się nie układał. Zaczęłam jeszcze raz, więcej oczek na górę, inne podziały, inne łączenie na ramionach, zrobiłam trochę za biust, przmierzyłam i znowu sprułam,  wszystko poza górą (tym razem było za duże). Ale już wiedziałam jak to ugryźć. Góra nabrała kształtu T, tył podniosłam nieco rzędami skróconymi, pod panelem ozdobnym ale zanim połączyłam go z przedem (bo przód i tył były robione osobno tak jak w tym topie z tym że w innym kierunku ;)) i już poszło z górki, nawet rękawy za łokieć się zrobiły i co? I woda zepsuła, wyciągnęła wszystko tak bardzo że powstała sukienka mini, trzeba było skracać, a skoro już i tak prułam korpus, to rękawy, za wąskie jak zawsze, postanowiłam poszerzyć i wydłużyć na ile włóczki wystarczy. I tak wylądowało w pudle na miesiąc a ja się zastanawiałam czy jest sens robić kolejne podejście czy lepiej unicestwić do reszty. Ale w bardzo szaro deszczowy weekend wyciągnęłam i  niespodziewanie skończyłam. Bałam się tylko znów moczyć, raz że znowu mogło okazać że za długie, dwa że ta czerwień wściekłe farbuje (i to nie przez moją zabawę z barwnikami), jednak wyszło jak widać. A widać znowu na zielonym, na szybko z telefonu na samowyzwalaczu, na chwilę przed kolejną burzą ;)  









Technicznie: pomysł mój, wzór ozdobny do znalezienia na Pintereście, druty 3, włóczka bawełna bez nazwy farbowana przeze mnie. Konstrukcyjne, dziergane od góry, przód i tył osobno na wysokość rękawów po 5x24 oczka, tył jeszcze podniesiony nieco rzędami skróconymi przed połączeniem. Łączone bez szwowo, na górze nabierałam oczka tyłu wkłuwając się w oczka przodu, na dole zamykałam z każdej strony po 12 oczek metodą 3 drutów. Do reszty dorabiałam bezpośrednio resztę swetra, na dole ten sam motyw co na górze tylko "same listki" bez "kwiatka". Oczka na rękawy nabieranie bezpośrednio na oczkach brzegowych jako 4 z 3 w sumie 62 oczka, zwężane do 48 na mankietach.
I to tyle o czerwonym ;)
Do następnego przeczytania, pozdrawiam 

środa, 24 czerwca 2020

Sylvana zwyklak w wersji kardiganowej

Nie mam weny. Zaczynam kolejne dziergadła i nie mogę się zabrać za ich skończenie. Pomysłów dużo, notatnik zabazgrany rysunkami w których, tylko ja wiem o co chodzi, ale ich realizacja to już inna inszość... Nie lubię takiego stanu. A co gorsza zaczyna mi wolnych drutów i żyłek brakować na produkcję kolejnych ufoków ;)
Skończyłam jakieś drobiazgi, skarpetki (po roku!), jakąś chustę dla koleżanki i drugą małą strzałkę z resztek motków dla siebie (chociaż zima już dawno za nami). Ale cztery swetry/bluzki nadal nie mogą się doczekać rękawów, gdyż nie potrafię się zdecydować czy mi się podobają czy jednak nie, i nie należy ich nie spruć. Dylemat tym większy im cieńsze druty na których się taki ufok bez rękawowy znajduje. A ponieważ w tym roku wyjątkowo była wiosna, a lato póki co (tfu tfu tfu przez lewe ramię żeby nie zapeszyć) nie straszy upałem, uznałam że przydałby mi się jakiś piórkowy sweterek do narzucenia rano czy wieczorem, tym razem nie w wersji płaszczykowatej. I tak powstała sylvana, zwyklak wzorowany na mglistym falistym jednak pozbawiony wszelkich ozdobników, coś pomiędzy bomberką a żakietem. Korpus zrobił się w dni trzy, rękawy w dwa tygodnie i to tylko dlatego że lało i błyskało akurat zawsze wtedy gdy nie musiałam być w pracy... Zdjęcia zrobione w jedyny od tygodnia nie deszczowy dzień, kiedy można było wyjść na rower. Zielone na zielonym ;)











Technicznie: druty na całość 6, 7 na plisę/ściągacz do około, 5 na ściągacze rękawów, włóczka kudłaty akryl czesany na szpuli z interfoxu wzięty podwojnie. Całość robiona od góry, najpierw jako c-metod (1-12-16-12-1 do 13-12-36-12-13, na przody oczka dodawane od krawędzi co czwarty rząd), potem reglan (do 31-36-60-36-31),  na podkroje rękawów dodane po 6 oczek (zniwelowane do 4), dół lekko zaokrąglony rzędami skróconymi, przody dodawaniem i odejmowaniem oczek, plisa okrążająca dorabiana na końcu.
I to tyle na teraz. Rękawy do ufoka bawełnianego czerwonego się robią powoli na 3 (gdzie ja czerwone tło znajdę? ;))
Pozdrawiam cieplutko, udanego lata, do następnego poczytania ;)
I jeszcze piosenka w wakacyjnym klimacie która się ode mnie ostatnio odczepić nie chce... 



wtorek, 7 kwietnia 2020

Zwyklak w wersji boxy czyli Pandora

Postanowiłam chwilowo odpocząć od swetrowych warkoczowców ;) A że lubię się czasami pobawić konstrukcją i dodatkowo wpadła mi w ręce kolorowa mieszanka bawełny z akrylem, to postanowiłam unowocześnić kiedyś przeze mnie lubianą wersję T-swetra i wydziergać sobie takiego zwyklaczka pozbawionego szaleństw i nadmiaru ozdób. Włóczka była sama w sobie wystarczająco pstrokata by udziwniać na siłę, zresztą wszelkie wzory i ażury by w tym melanżu ginęły.








Sweterek dziergałam od dołu w okrążeniach w wersji oversize 180 oczek na drutach 3.5, bez taliowania czyli nuda ;) same prawe i po jednym lewym na każdym boku, coby się lepiej układało. Dopiero po 32cm zaczyna się coś dziać (długość przypadkowa miało być mniej więcej 30cm a że się rozpedziłam to już tych kilku dodatkowych okrążeń nie prułam, ale na przyszłość muszę pamiętać że mogło być tak z 5cm krócej). Więc po tych 32 centymetrach dodałam mały klin pod pachą, dokładnie 6 oczek pod każdą, w wersji +1 lewe +1, trzy okrążenia nic się nie dzieje, kolejna sekwencja dodania, okrążenie gdzie nic się nie dzieje, ostania sekwencja dodania, a następnie okrążenie gdzie przez oczko lewe (to oznaczające bok z każdej strony) przekładam leżące przy nim dwa oczka prawe i dziele robótkę na dwie części dziergane odtąd na płasko, z każdej strony w moim przypadku tyłu, gdyż on powstawał pierwszy (przód odłożony na drugi komplet drutów) dodaje  w najprostszy  pętelkowy sposób 47 oczek na rękawy (ilość oczek przypadkowa lubię okrągłe liczby a tu było 89 + (3 + 47)x2  czyli 189 oczek na drucie. Po przerobieniu tych pętelek nabranych z obu stron i włożeniu markerów po 47 i 23 oczkach od każdego brzegu ( 47 jeden a za 23 kolejny to miejsce na dekolt 49 oczek żebym wiedziała na przyszłość dokąd łączyć rękawy), zaczęłam się bawić rzędami skróconymi. W moich poprzednich T-swetrach tego nie było, tam konstrukcja była prosta jak  litera T. Ale tutaj skoro nie było żadnego wzorku a jedynym urozmaiceniem był ściągacz 1x1 z oczek przekręconych jakąś zabawa mi się należała. Nie wiem czy to co teraz napiszę będzie zrozumiałe ale mnie ta notatka może się przydać więc... ;) 
Rzędy skrócone na rękawach, kolejno na 1 3 7 17 30 oczku licząc od strony markera (tego przy oczku 47 z każdej strony po czym można go wyjąć). Następnie 40 rzędów (około 15cm) i kolejne rzędy skrócone na górze co 10 oczek od markera dekoltu czyli na oczku przed markerem a potem 10 20 30 40 50 60 oczek za markerem. Plus rząd w którym nic się nie dzieje zbierający/zamykający wszystkie rzędy skrócone (u mnie niemieckie). I można odłożyć tą część na później na dodatkowej żyłce czy komplecie drutów.
Pora na przód, oczka na rękawy nabrane bezpośrednio z oczek tyłu (dokładnie między pętelkami, można by było się bawić z prowizorycznym łańcuszkiem ale po pierwsze tak jest szybciej, po drugie od spodu rękawa nie widać, a po trzecie nawet gdyby było widać to przy tej włóczce nie ma opcji żeby wypatrzeć to łaczenie). Rzędy skrócone dołu analogicznie jak poprzednio, potem 40 rzędów gdzie nic się nie dzieje, a natomiast rzędy skrócone góry nieco bardziej kombinowane, ponieważ wymyśliłam sobie maciupki dekolt V (wiem że nie widać w gotowym wyrobie), tj. oczko środkowe dekoltu zostało dodatkowo oznaczone markerami i od niego ten mój dekolt jednocześnie ze skosem ramion jest kształtowany. Z każdej strony analogicznie oczko za markerem środka do końca, oczko dwa przed markerem do końca, a potem od strony dekoltu co 3 oczko a od strony rękawa tak jak z tyłu, plus rząd końcowy samych prawych na prawej stronie (zawsze zapominam że większość dziewiarek robi tylko w jednym kierunku i obraca robótkę dzierganą na płasko, a ja zawsze jestem na prawej stronie robiąc od prawej do lewej i od lewej do prawej bez żadnej różnicy, i tylko w okrążeniach w kierunku od lewej do prawej, ale też inaczej niż większość ;) ). 
I już można łączyć tył z przodem aż do markerów. W tym konkretnym swetrze użyłam metody trzech drutów na lewej stronie swetra, ale może to być dowolna metoda z graftingiem a nawet zwykłym szyciem włącznie ;) A na drutach zostają tylko oczka na dekolt.  I tu znowu się pobawiłam, zamiast zrobić ściągacz na około zrobiłam go na płasko w dwóch częściach na zakładkę z 16 oczek, tj. z każdej strony ściągacz przodu zaczyna się 8 oczek za linią łączenia z tylem, a ściągacz tyłu 8 oczek za linią łączenia z przodem. Dodatkowo ten z przodu jest zamykany w każdym rzędzie jako 1 z 3 na środku. A oba na każdym z końców w każdym rzędzie skracane o 2 oczka. Dlatego też ściągacz przy dekolcie jest taki krótki, kończy się w momencie gdy oczka odejmowane na końcach znajdują się na wysokości łączenia przodu z tyłem.
I w tym momencie gdy miałam wykończoną górę mogłam przymierzyć mój sweter żeby dowiedzieć się jak długie mankiety mam dorobić ;) Ponieważ rękawy wyszły do łokcia dorobiłam około 20cm ściągacza z 42 oczek nabranych na łańcuszku brzegowym (czyli dole moich rękawów). Początkowo myślałam o rękawach ¾, jednak tego typu ściągaczowy mankiet można dowolnie wywinąć i mieć dwa w jednym. A nawet 3 bo sweter jest dwustronny. Obie strony i lewa i prawa mają swój urok.







Technicznie: pomysł mój, druty 3.5 dwa komplety, włóczka YarnArt jeans tropical, kolor 610 (szaro czarno biało żółto pomarańczowy melanż), 160m w 50g, zużycie 5 motków i nieco z 6, na oversizowe 36/38.
I to tyle tym razem.

Pozdrawiam wyjątkowo serdecznie, wszystkim obchodzącym Wielkanoc życzę zdrowych i mimo przeciwności rodzinnych, choćby wirtualnie, Świąt. Tym nie obchodzącym zdrowia i wiosny bez nadmiaru pyłków. Bogatego Zająca wszystkim (zające są fajne króliki też, zwłaszcza gdy prezenty/gotówkę przynoszą ;))
Trzymajcie się, do następnego