Wrześniowa pogoda spowodowała u mnie konkluzję iż zdecydowanie nie posiadam wystarczającej ilości odzieży z kapturem. A już tym bardziej tej własnoręcznie wydzierganej. Popełniłam co prawda dwa lata temu z rozpędu trzy kapturowce, z czego trójkolorowy dla siebie, ale to by było na tyle. Czas najwyższy był to nadrobić. Jako że tym razem nie chciałam kaptura zszywać i w ramach testowania konstrukcji dzierganej od jego czubka powstał już brązowy kapturokomin, to bogatsza o doświadczenie i wiedzę jak toto ugryźć żeby dobrze leżało przystąpiłam do planowania swetra, w jednym kawałku od czubka kaptura poprzez kangurową kieszeń do dolnego ściągacza. I tylko jeszcze musiałam się zdecydować z czego ma moja nowa bluza powstać...
W ramach embarga na kupowanie nowych włóczek (mieszkanie nie jest z gumy a ja już nie mam tych pudeł gdzie upychać tak żeby się o nie nie potykać o chwila) przejrzałam posiadane zasoby materiałowe, niestety widziałam w nich oczyma wyobraźni wszystko tylko nie odzież sportową. Za oknem tymczasem lało a centralne jeszcze nie ogrzewało pomieszczeń, więc postanowiłam się przekopać przez szafy odzieżowe, schować letnie fatałaszki i wyciągnąć coś bardziej adekwatnego do jesiennej aury. I tak sobie wyciągałam sweter za swetrem i jeszcze jeden, i kolejny, i mnie oświeciło, przecież części z nich nie miałam na sobie od kilku lat, co więcej nosić ich już zdecydowanie nie będę, bo sobie wyprodukowałam w międzyczasie lepsze i ładniejsze. Dlatego bez żalu zupełnego unicestwiłam szary i seledynowo-miętowy (wydziergane lata temu na zdecydowanie za dużych w stosunku do grubości włóczki drutach) i postanowiłam stworzyć z odzyskanego surowca moją nową kapturową bluzę. Jeszcze tylko zmiksowanie kolorów musiałam rozplanować i tu się zaczęły schody. Żakardów nie robię i na sobie ich nie lubię od dzieciństwa, a do tego są włóczkożerne, mozaika mi się gryzła z rzędami skróconymi i jakaś taka mdła wychodziła w tych kolorach, opcje z zygzakiem i różnymi kombinowanymi wzorami też odrzuciłam żeby ostatecznie zdecydować się na paski, wielką fanką ich także nie jestem ale cóż było robić skoro wiedziałam że jednego koloru mi na cały sweter zdecydowanie nie starczy.
I tak właśnie po przekopywaniu pudeł i szaf oraz tygodniowym deliberowaniu nad kłębkami i wzorami, powstał bardzo prosty, aczkolwiek jeszcze bardziej praktyczny, reglan z kapturem i kieszenią, w paski, ochrzczony mianem eukaliptusa ze względu na kolor i kangurkowy fason ;)
Dokładny opis kaptura znajdziecie w linku do pliku na samym dole wpisu gdyby ktoś był ciekaw. Sam sweter to najzwyklejszy reglan od góry zaczynany od 100 oczek z podziałem 22-10-36-10-22, lekkim półokrągłym podkrojem przodu kształtowanym rzędami skróconymi (nie lubię dekoltów V a do tego bardzo chciałam żeby było pod szyję), rękawy oddzielałam od korpusu przy podziale 46-58-84-58-46, pod pachą dodawałam po 10 oczek, zamykanych w kliny do 4. Całość jest nieznacznie taliowana i poszerzana na dole, tył troszkę dłuższy od przodu, rękawy zwężane do 54 oczek na ściągaczu 2x1 (i są za długie bo takie mają być, żeby się dawały naciągnąć gdy łapki zmarzną na rowerze). Z przodu robiona jednocześnie z całością, wrabiana kieszeń metodą którą opisywałam już tutaj. Krawędzie kieszeni lekko zaokrąglone i poszerzone o 10 oczek z każdej strony (od 46 na górze do 66 oczek na dole) i dziergane od razu i-cordem tak żeby się nie wywijały. Kaptur podszyty tylko dlatego, że chciałam mieć możliwość wciągnięcia w niego i-cordowego sznurka. Suma rzędów w sąsiadujących paskach szarych i seledynowych wynosi zawsze 10.
Fotki naludziowe dzisiaj nieco eklektyczne i chyba na żadnej mimo różnego tła i starań, nie udało się uchwycić faktycznego koloru dołu który jest zdecydowanie bardziej seledynem niż miętą.
Obiecany link z opisem kaptura bezszwowego od góry dzierganego jakby ktoś chciał sobie pobrać.
Pozdrawiam jesiennie i zostawiam Was z energetyczną piosenką w skojarzeniach pozostając wciąż na antypodach ;)


















































