wtorek, 24 maja 2022

Japońskie wzory i puchata włóczka, Ariana

Czas na drugą odsłonę mojej zdobycznej włóczki na szpuli. Tym razem stalowa szarość. Sweterek również prosty oversizowy, ale już mniej telewizyjny. Wymyśliłam sobie powiem w nim użycie wzoru zygzaka, i to nie takiego najprostszego, ale wersji z japońskiej książki.  Koncepcja biorąc pod uwagę puchatość włóczki dość ryzykowna (w sensie że i tak nie będzie widać tych misternie przekręcanych i owijanych oczek) ale kto mi zabroni. Zresztą gdyby było bardzo źle to bym sprula (nie wspomniałam poprzednio że włóczka jak na kudłatka pruje się super). Gdy już zdecydowałam się na wzór wiedziałam że tym razem będę robić od dołu. Raz że dawno tak nie dziergalam, dwa że w ten sposób będzie mi łatwiej wszystko policzyć i dopasować (no może poza długością korpusu, mógł być z 5cm krótszy). Chociaż sam wzór jest na tyle uniwersalny że można bez problemu dziergać w obu kierunkach. Robiło się szybko, nosi dobrze, może golfiu trochę brak ale zawsze można coś pod szyją zamotać ;)
Nie ma co się rozpisywać, pora na trochę zdjęć ściany ;)









Technicznie: druty 4.5, włóczka E.Miroglio ead sherpa 5000, kolor WWG, zużycie większe niż w poprzednim swetereku, tym razem około 120g
Konstrukcyjnie: sweterek robiony od dołu, obwód 160 oczek (10 powtórzeń wzoru) na podkroje pach zamknęłam na agrafkach po 5 oczkek z każdej strony, a na każdy rękaw dodał na prowizorycznym łańcuszku po 55 oczek. Zamykałam jak na reglan 4 razy a następnie tak jak w metodzie contiguous tylko od strony rękawa do góry. Na górze zastosowałam ten sam zygzak co na dole tylko od drugiej połowy wzoru ;) Z tyłu sam ściągacz zrobiony zygzakiem (znów żeby wiedzieć gdzie przód gdzie tył). Oczka redukowalam jak w c-metod do 94 na obwodzie dekoltu, wcześniej po części ażurowej stosując kilka razy rzędy skrócone. Rękawy zwężone od 60 do 48 oczek, po około 20cm zakończone wzorem i długim ściągaczem.
Poza faktem nieznacznego wyciągnięcia się na długości, jestem że swetereka bardzo zadowolona. Polubiłam  oversizowe fasony. I polubiłam wzory zagubione w kudłatych włóczkach ;)
Do przeczytania, pozdrawiam ;)

poniedziałek, 16 maja 2022

Robótka telewizyjna Dusty

I znów zrobiła się dłuższa przerwa w blogowaniu z przyczyn nie do końca ode mnie zależnych. Pomijając nawet to co się dzieje na świecie, to jakoś mi ostatnio ciężko usiąść, zebrać myśli żeby coś napisać, a tym bardziej znaleźć czas na zdjęcia. Zimą czekałam na pogodę, wiosną łapią mnie wszelkie możliwe infekcje z których nie mogę się wygrzebać (jakby alergii było za mało). Niby pogoda jest ok mi nie służy, zmęczenie, przeziębienie, niechcemiś. Dlatego opublikuję post, ktory napisałam już w lutym, chciałam dorobić zdjęcia na ładniejszym tle, a wyszło jak zwykle...
Ten sweterek to typowa robótka telewizyjna, rzadko takie robię (składające się z samych prawych oczek). Tego typu dzierganie mnie nudzi, nic się w nim nie dzieje. Nie mam motywacji by zrobić jeszcze jedeno okrążenie, jeszcze jedno powtórzenie wzoru. Dlatego jeśli już się za coś takiego zabieram przeważnie zajmuje mi dwa, lub trzy czy nawet cztery razy więcej czasu niż rzeczy w których występują ażury czy warkocze. Tym razem było jednak inaczej. Kupując na allegro cieniutką włóczkę na wiosenne sweterki zauważyłam u sprzedawcy dwie niewielkie szpule w szaroburych kolorach z kudłata włóczką, ponieważ opis sugerował niewielką zawartość wełny, miało toto nie gryźć, być miękkie a cena była bardzo promocyjna zgarnełam obie. I bardzo dobrze zrobiłam.  Włóczka jest super, ciepła, mięciutka, nie obłazi mimo włoska i ogólnie mam nadzieję że jeszcze kiedyś na nią trafię. Tej bardziej burej, a właściwie szaro beżowej, nici na cewce było mniej, więc od niej zaczełam. Praktycznie zaraz po rozpakowaniu paczki sięgnęłam po druty i dziergało się samo. Prosty sweterek, zero fajerwerków i udziwnień, robiony od góry. Zaczęłam od, nie tyle półgolfu, co wywijanego do wewnątrz brzegu (zimą muszę mieć pod szyję żeby mi absolutnie nic po karku nie wiało), następnie podział na contiguous a potem zamiast dodawać oczka na rękawy to osobno tył i przód, po połączeniu korpusu troszkę zwężane, a następnie prosto do dołu, który lekko wydłużyłam z tyłu rzędami skróconymi. Proste rękawy, na których oczka nabierałam z brzegu otworów, całość zamiast ściągaczy zakończona kilkoma okrążeniami ściegu francuskiego. Można robić przez sen ;) Nosi się super, a mimo niepozornego koloru i prostoty fasonu to mój ulubiony sweterek minionej zimy, lekki, ciepły, przytulny, uniwersalny.






Technicznie: druty 4.5, włóczka według naklejki wewnątrz szpuli to E.Miroglio ead sherpa 5000, kolor WWR, nie mam wagi ale na cewce było 125g a jeszcze trochę zostało więc, na moje oko, sweterek waży około 100g.
Konstrukcje: góra 66 oczek zwężone do 62 i rozszerzone do 64, rzędy skrócone na podkrój dekoltu w kształcie V (czego nie widać) co trzy oczka, podział 32-32 do stanu 84-84 robione jako c-metod, potem osobno przód i tył, po połączeniu odjęte z każdej strony w łuku po 10 oczek, obwód korpusu 148 oczek, kilka razy rzędy skrócone na wydłużenie tylu. Rękaw 56 oczek zwężane do 50, na wykończeniu francuzem do 40.
I to tyle na dziś. A Wy wolicie dziergać proste sweterki z morza prawych oczek, czy raczej takie pełne wzorów i struktur, w których się coś dzieje? 
Do przeczytania (mam nadzieję nie długo), pozdrawiam, trzymajcie się

niedziela, 20 lutego 2022

Tamarinda, zabawa z wzorem

Od kilku lat lubię w ubraniach kolor miodowo musztardowy, którego wcześniej unikałam. Zazwyczaj jesienią nachodzi mnie nie odparta ochota dostosowania się kolorystycznego do botanicznego tła. W zeszłym roku zapragnęłam nagle piórkowego, ciepłego sweterka w kolorze carry. Zamówiłam motki, dwa dni później chwyciłam za druty i prawie bezmyślnie stworzyłam szybko oversizowy sweterek. Cała zabawa w jego dziergariu polegała na kombinacji z wzorem i konstrukcją jednocześnie. Ścieg nie  mogł być skomplikowany bo na kudłatej włóczce wszelkie niuanse i tak by znikły, ale musiał dawać możliwość dodawania oczek w różnej konfiguracji (co okrążenie, co dwa, lub wcale). Padło na dość banalny motyw listków akacji który rzucił mi się w oczy na reglanie jakiegoś sweterka na Pinterescie. Ale nie chciałam reglanu, chciałam contiguous i luźny oversizowy krój. Wyszło nieźle chociaż po kompieli trochę urosło w szerz i wzdłuż (a suszylam na płasko).
Zdjęcia naścienne, co oznacza że widać co widać ;) Na żywo prezentuje się lepiej i ładnie układa (przyznaję że nie chciało mi się robić kilkudziesięciu fotek by wybrać kilka, tym bardziej że światło było bardzo zmienne w ten wietrzny dzień, więc jest jak jest, chyba i tak szczegóły w miarę widoczne).









Technicznie: druty 4, włóczka drops brushed alpaka silk, kolor 19 carry, zużycie prawie 5 motków na mocno oversizowy rozmiar 38.
Konstrukcyjnie: kołnierz składany na pół na 66 oczek, rzędy skrócone na podkrój dekoltu 112234, podział na c-metod 32-1-32-1, i tu zamiast dodawać oczka zawsze w tym samym miejscu dodawałam tak jak we wzorze listków (robiąc narzuty ale nie przerabiając w oczek jako dwa razem tam gdzie to wypadało), 72-1-72-1, potem dodawałam oczka na rękawy wzór ciągnąć jako pas z przodu (tył zostawiłam gładki) dodając oczka jak poprzednio od strony rękawa a od korpusu dziergając wzór zgodnie ze schematem 72-41-74-41, kawałek reglanu 80-48-84-48 to wciąż zabawa wzorem (tym razem  po obu stronach w co drugim okrążeniu przerabiałam dwa razem tam gdzie wypadało) dodane na podkroje pach 2x6 oczek zredukowane w klin tak by jak najlepiej wpasować to w wzór wciąż ciągnięty z przodu. Obwód korpusu to 172 oczka, motyw listków chyba co 6 powtórzeń przesuwany lekko w kierunku środka przodu obustronnie. Na dole ściągacz 4x1 z małymi pęknięciami, w który wpasowany jest wzór. Rękawy gładkie lekko zwężane z 51 do 41 oczek, zakończone zamiast ściągacza motywem wzoru (musiałam je skrócić po praniu, początkowo mankiety były dwa motywy dłuższe).
Dla ścisłości dodam że nazwę udziergu znalazłam w serii książek o Mercedes Thompson, którą to serię, niezbyt wymagającą intelektualnie a wciągająca fabularnie, połknęłam w długie zimowe wieczory jak odtrutkę od rzeczywistości i polecam wielbicielom urban fantasy.
I to tyle tym razem. Spokojnego przedwiośnia. Do przeczytania  ;)

piątek, 11 lutego 2022

Odkurzam bloga, zeszłoroczna Betula

Dawno mnie tu nie było. Ciężko się wraca. Odzwyczaiłam się od pisania, od robienia zdjęć. Dziergam chyba nadal tyle ile wcześniej, stosik rzeczy rośnie, ale w którymś momencie przestałam czuć potrzebę dzielenia się efektami moich drucianych eksperymentów. Nie zaglądałam też do innych w poszukiwaniu inspiracji i nowych technik. W sumie nie wiem dlaczego. Nastąpił jakiś przesyt. Przestałam czuć radość z tego hobby, może nie tyle z samego przerabiania oczek, ile z tej części kreatywnej, wymyślania, próbowania czegoś innego, kombinowania z konstrukcją itp. Zrobiłam kilka prostych, wręcz banalnych udziergów telewizyjnych (pomijając fakt nie oglądania TV) i było mi z tym ok, i dobrze mi się to nosiło. A potem zrobiłam kilka rzeczy dla zupełnie obcych ludzi na zamówienie i było mi z tym źle. Dlatego że dziergalam coś na co kompletnie nie miałam ochoty, byłam odtwórcą gotowców lub czyjś pomysłów, to pieniądze mi nie rekompensowały poczucia straty czasu. Czyli nie chodzi mi jednak o machanie drutami i samo przerabianie oczek, wtedy bowiem było by mi raczej wszystko jedno co powstaje... Reasumując nastąpiło jakieś wypalenie i trzeba było to przeczekać. Czy kryzys już minął nie wiem, ale zrobiłam zdjęcia kilku sweterków na ścianie i czas przejść do prezentacji, zamiast kombinować z plenerami przy obecnej sytuacji pogodowej. Lubię oglądać ładne zdjęcia ale nie po to zakładałam tego bloga o dzierganiu, a od naściennych fotek się ostatecznie zaczęło ;)
Zeszłej wiosny powstał ciemno zielony sweterek z kupionej okazyjnie kilka lat temu wełny merino. Pomysł na zdjęcia był od początku dziergania jasny, trzeba go sfotografować na tle brzóz że względu na użyty motyw listków. Ale z tego planu nic nie wyszło, klasyczne nie zgranie czasu. Jak skończyłam dziergać i nawet miałam chwilę było już zdecydowanie za ciepło na paradowanie w wełnie (tym bardziej w wełnie założonej na koszulkę). Więc leżało do jesieni, jesienią było noszone ale raz że czasu na zdjęcia plenerowe nie było, dwa że mi się nie chciało ich robić. Sweterek jednak już swoje odleżal, fajny jest, dobrze się nosi, nie próbuje mnie zbytnio gryźć więc czas go uwiecznić na blogu.








Technicznie: druty 3.25 na całość i 2.75 na wykończenia, włóczka Silke Country Merino Irrestringibile, kolor 111 potraktowany przeze mnie turkusowym barwnikiem (widać na ostatnim zdjęciu), zużycie około 250g na rozmiar 38.
Konstrukcyjnie: Dziergany od góry. Półgolf na 92 oczka składany na pół w celu uzyskania ząbków, rzędy skrócone na podkrój dekoltu 111234, podział do metody na c 16-32-16-28, 16-94-16-90, 48-94-48-90, reglan 54-100-54-96, na podkroje pach dodane 2x10 oczek zredukowane do 2x4, korpus 204 oczka taliowanie do 190, na dole 208. Rękaw 60 oczek. Wykończenie metodą double knitting, miały być ząbki również na dole ale nie umiem estetycznie podszyć :(  Jako ozdoba motyw listków na rękawach i po bokach oraz z przodu na górze (wiadomo że po to żeby wiedzieć gdzie tył gdzie przód). I to chyba tyle na teraz. Mam jeszcze zrobione zdjęcia naścienne trzech sweterków, czwarty czarny, cieniutki półgolf czeka na plener bo w domu nic nie widać, dwa następne czekają na to by im kiedyś zrobić rękawy, a jeszcze kolejny z gotowym karczkiem na decyzję robimy dalej czy prujemy, a w głowie mam wariacje na temat kołowca kargiganu... Tak wiec do przeczytania. I dziękuję jeśli ktoś tu jeszcze zaglada. Pozdrawiam serdecznie, trzymajcie się ciepło ;)

 

czwartek, 16 września 2021

Siska zwyklaczek z cienizny

Zupełnie wyjątkowo udało mi się zgrać pogodę z czasem wolnym, więc postanowiłam szybko wskoczyć na rower i zrobić fotki sweterka skończonego w sierpniu. Bardzo chciałam mieć w tle wodę, nad morze nie udało mi się dotrzeć, a że wolę "dziką naturę" od najpiękniej zagospodarowanej przestrzeni miejskiej, to miejscówka, która już na blogu była (i to całkiem niedawno).  Mogłam pojechać trochę dalej w las nad inny akwen, jednak obawiałam się, że złapie mnie deszcz, poza tym myślę, że takie tło nie jest czymś co może się opatrzeć, zwłaszcza te chmury... Niestety znowu jestem lekko zgrzana i bardzo przez wiatr potargana, cóż nie można mieć wszystkiego ;)





Sweterek powstał z wyjątkowo cieniutkiej włóczki. Podpatrzyłam ją u Trikady i zamówiłam kilka motków na próbę, czy mieszanka z merino mnie nie pogryzie. Jest nieźle, na koszulkę da się nosić, nie uczula, grzeje, dobrze się z tego dzierga, mimo że w kilka nitek, oczka wychodzą równiutkie, wydajne, cenowo też bardzo ok, niestety na mokro czuć owcę (nie lubię tego zapachu). Kończąc tę dygresję i wracając do udziergu, od samego początku zamierzałam zmiksować te dwa kolory, morski niebieski i butelkową zieleń i nie cudować z konstrukcją. Mimo tego pierwszą wersję kadłubka sprułam, zemściło się nie robienie próbek oraz nie mierzenie, za wąskie było, może trzydzieści lat temu przed okresem dojrzewania bym się wcisnęła, lecz nie teraz ;) Trochę zmieniłam koncepcję, inaczej rozliczyłam reglan, dodałam wzorek w trójkątnej formie po bokach (pas ażuru na rękawach był planowany od początku, jest to ten sam wzór który wykorzystałam już w Astrydzie i czapce, tylko narzuty tym razem przerabiałam bez przekręcania oczek) i robiło się samo. Mimo cieniutkich drutów oraz włóczki dziergało się szybko i przyjemnie, nawet rękawy. Może przez tą zmianę kolorów. Nazwa nasunęła mi się sama, morze (sea) i niebo (sky), wersja spolszczona, i była chyba kiedyś taka postać Siska, księżniczka dzikich w jednej z sag Margit Sandemo, dodatkowo w slangu to określenie przyjaciółki, która jest niczym siostra ;) 









Techniczne: pomysł mój. Włóczka Folco 50% merino 50% dralon, około 1300m w 100g, kolor 90R zielony i 125K niebieski. Kupiona na allegro. Dziergana w trzy nitki, raz że cieniutkie, dwa dla efektu płynnego przejścia kolorów. Nie ważyłam ale sądzę że na cały sweterek poszło około 220g. Druty 3 oraz 2.75 na ściągacze.
Podziały ku pamięci: 120 oczek, 12-48-12-48 do 68-104-68-104, rzędy skrócone na dekolt 1,1,2,3,4,4,5, 2x10 na podkroje do 6, obwód 220, rękaw od 74 do 58. 
 
Jako bonus zdjęcie dzikiej natury. Swoją drogą, człowiek jedzie w miejsce gdzie w godzinach przedpołudniowych w środku tygodnia nie spodziewa się nikogo, a tam dwóch wędkarzy i trzy samochody z emerytami dyskutujących o tym czy robić grilla czy nie, skoro się na deszcz zanosi, i  dokarmiającymi ptactwo (we wrześniu po co? i to jeszcze pieczywem :/ aż mnie trafiło jak zobaczyłam resztki bułek na brzegu po ich odjeździe). Nie ma gdzie uciec przed ludźmi, dodatkowo najlepsze lokalizacje do zdjęć pozajmowali... Zwierzęta pozować ze mną nie chciały, gdyż nie miałam im nic do zaoferowania (nie dokarmiam gdy nie ma śniegów i mrozów), poza ptakami były tam też sarny na drugim brzegu, ale zbyt szybko uciekły z kadru i zniknęły się w trawie  ;) Mam nadzieję że żaden deweloper tam żadnego osiedla, za mojego życia, nie wybuduje, zbyt wiele takich urokliwych  miejscówek w okolicy już poznikało...


I to tyle na dziś, do przeczytania, pozdrawiam cieplutko, pięknego końca lata ;)

piątek, 10 września 2021

Motylem jestem czyli kotonik

Kilka lat temu dostałam od koleżanki na imieniny tzw. ciasteczko, czyli motek kolorowej włóczki bawełnianej. Bardzo ładny motek. Poza fioletem zupełnie w moich kolorach. I tylko problem w tym, że kompletnie nie miałam na niego pomysłu. Ciasteczko leżakowało przekładane z miejsca na miejsce i swym istenienniem powodowało cichutkie wyrzuty sumienia, takie ładne i takie niewykorzystane... 
Wiedziałam jedno, nie chcę chusty, chcę sweter, ale jak go zrobić bez cięcia włóczki? Ostatecznie postanowiłam zrobić z niego tzw. kokon. I żeby nie było zbyt nudno przy dzierganiu pomieszać oczka prawe oraz lewe w jakimś wzorze strukturalnym, tak żeby całość dało się nosić obustronnie. Tylko ta ilość oczek na drutach mnie przerażała, już od początku. A na początku nabrałam na szydełkowy łańcuszek (nie wiem dlaczego ale nie lubię tej metody i unikam jej gdzie się da) aż 251 oczek (16x15 +11) bo tyle mi wyszło z moich pobierznych wyliczeń na szerokość od nadgarstka do nadgarstka (tzn. wyszło ponad trzysta ale uznałam to jednak za znaczną przesadę). Przerabiałam więc mozolnie to ćwierć tysiąca oczek w te i we wte zgodnie z moim, wybranym wzorem strukturalnym, gdy wtem olśnienie, jak ja to kurczaczek bagnisty połącze w całość żeby wzoru nie zepsuć, przecież będę go robić "do góry nogami" po tym połączeniu? Mała zagwozdka, szybkie prucie, zmiana we wzorze, od początku łańcuszek i nabieranie (o ile prucie mi absolutnie nie przeszkadza, tak irytuje mnie zaczynanie od rzędu zerowego). Samo łączenie sprawiło nieco kłopotów, gdyż uparłam się zamknąć nieco oczek na rękawki zamiast dziergać płachtę łączoną tylko rogami. Ale po dłuższych akrobacjach z dzianiną i gniewnymi pomrukami pod nosem udało się, miałam na drutach tylko 416 oczek. Masakra. Nie lubię dziergania chust między innymi dlatego, że nudzi i męczy mnie taka ilość oczek w jednym rządku. Nic to, że tu były one w okrążeniu. Dłużyło mi się toto straszliwie, tym bardziej że wzór z konieczności był uproszczony. Nawet zmiana kolorów nie pomagała. Męczyłam się z tym kokonem, odkładałam do pudła, w między czasie zrobiłam dwa sweterki i sprułam korpus kolejnego gdyż mi się koncepcja zmieniła (czekają na zdjęcia aż pogoda będzie im sprzyjać aktualnie jest zbyt ciepło, jak było chłodno to było za mokro, zawsze coś), aż wreszcie prawie skończyłam. Prawie, bo wraz z deszczowym i zimnym końcem wakacji, zapragnęłam nagle czarnego cienkiego golfu, koniecznie na już. Golf się robi. Ale słońce i ostatnie ciepłe dni pozwoliły mi wykończyć kokon (zanim on wykończył mnie). Na dolny ściągacz (113 oczek) użyłam jakiś bawełnianych resztek w zbliżonym kolorze, na ściągacze rękawków (38 oczek) jakiś resztek granatowych (fioletowych nie posiadam), plisa ściągaczowa okalająca boki i górę (303 oczka) robiona z motka do jego końca, plus ze trzy czy cztery rządki z tej samej resztkowej bawełny co na dole. 
Zrobiłam, przymierzałam i stwierdzam, jest całkiem nieźle, ładny motylek się wykluł z tej poczwary. Mam całkiem fajny sweterek do wszystkiego tj. do jeansów i t-shirtów. Kolory mi się podobają, tylko nie myślałam że to takie duże i długie będzie. Na wszelki wypadek póki co nie prałam (ze strachu przed tym że jeszcze urośnie).
Zdjęcia, korzystając z uroku babiego lata i słońca, tym razem w krzakach na polu nawłoci  wśród latających motyli i innych żyjątek skrzydlatych ;)   

 









Techniczne druty 3.5 na całość (mogły być cieńsze jednak wówczas ilość oczek była by jeszcze większa, a tego bym już chyba nie przerobiła), włóczka 100% bawełny Stenli Candy kolor 804, zużyty cały motek 280g/900m plus jakieś bawełniane resztki. Korzystałam z tego opisu modyfikując go nieznacznie po swojemu jak zrobić sweter kokon.

I to tyle na dziś, pozdrawiam słonecznie, do przeczytania ;)