czwartek, 15 września 2016

Celliona puchacie zielona

Ten sweterek jest kompilacją kilku podpatrzonych w różnych miejscach projektów, które podobały mi się na tyle żeby chcieć mieć coś podobnego, a jednocześnie w każdym z nich jest jakiś detal, który bym zdecydowanie zmieniła. Pomysły na te sweterki chodziły za mną od pewnego czasu i nie mogłam się zdecydować na wydzierganie jednego z nich, dlatego połączyłam je w coś swojego robionego dodatkowo, z zupełnie innej niż w nich, włochatej włóczki, żeby było piórkowo i nie nudno ;) 
Większość "pracy twórczej" odbywała się przy dźwiękach tego koncertu, kształt gotowego udziergu kojarzy mi się niejako automatycznie z wiolonczelą, do tego te sploty lekko celtyckie, tak więc tym razem wymyślanie nazwy nie było trudne (zawsze mam problem z "imionami" projektów które zamieszczam w celach dokumentacyjnych na ravelry). 
Przepraszam za jakość zdjęć (jak zwykle u mnie baaaaardzo amatorską) ale musiałam je porozjaśniać żeby było widać wspomniane sploty, przez co fotki nieco straciły na ostrości. (I taka mała dygresja co do kolorów na zdjęciach, sam sweterek mimo rozjaśniania, a może dzięki niemu, ma ciągle barwę bardzo bliską rzeczywistej trawiasto-leśnej ciemno szpinakowej zieleni, za to zauważcie, na każdym zdjęciu moje włosy są w innym odcieniu i żaden nie jest tym który mają faktycznie ;) Oto magia aparatu kradnie nie tylko duszę ale i prawdziwe kolory)







I jeszcze na wisząco, bez wkładki z ludzia i jego włosów, żeby dokumentacja była pełna ;)



I logo akcji też wkleję dla porządku


Sweterek jest robiony od góry w jednym kawałku, reglanem, z malutką stójką (wiecie ten wiatr co po szyj hula, a mam całą szafę golfów) ściegiem francuskim, który przechodzi następnie po podziale na przód tył i rękawy, w środkowy panel, i jest też wykorzystany na wykończeniach u dołu. Tył jest bardzo delikatnie podniesiony rzędami skróconymi u góry. Na środku karku i na rękawach występuje dokładnie ten sam warkoczowy motyw, z przodu połowy tej plecionki wyznaczają granice ściegu francuskiego. Zamiast taliowania zastosowałam krzyżowanie oczek o "różnym stopniu nasilenia", wygląda to fajnie niczym sznurowanie i świetnie spełnia swoją funkcje, tylko trzeba uważać żeby te miejsca robić nieco luźniej, bo jak widać lubią się nieco marszczyć (co pewnie po moczeniu i lekkim naciąganiu im przejdzie, a przynajmniej teoretycznie powinno, jeśli jednak nie też nie uznam tego za tragedię, nie jestem perfekcjonistką, oczka w swetrach nie muszą być idealne żeby były one noszalne). Panel z przodu jest bardzo delikatnie kształtowany zmianą ilości oczek, tak aby jego boki były wklęsłe, jednak większość efektu robi tu "sznurownie" z tyłu, co też sprawia że mimo nieużywania rzędów skróconych na dole przód jest krótszy od tyłu i półokrągły.

Techniczna metryczka: projekt mój jednak mocno inspirowany paroma innymi. Odgapiłam pomysł tego przodu i stójki i poniekąd sposób robienia tego tyłu oraz coś z puszystości i ten kształt, ale jeszcze parę innych zapożyczeń przefiltrowanych przez moje upodobania się w nim znalazło. Druty 5, włóczka akryl czesany w kolorze leśnym, 600m w 100g (Bardzo zbliżony grubością Brushed Alpaka Silk Dropsa i daje niemal identyczną próbkę, za to mnie kompletnie nie gryzie, jest bardzo miękki i milusi, lekko grzeje, włosków nie gubi praktycznie wcale, dobrze znosi pranie w pralce, co na kilku rzeczach już sprawdziłam, ale oczywiście jest na wskroś sztuczny! To może komuś przeszkadzać, mnie nie. Aha za reklamę mi nie zapłacili mimo że mam już 4 kolory ;) ), zużycie około 100g zapewne, nie mam wagi, nie wiem, ale leciutkie bardzo mimo warkoczy, na szpuli też ubytku znacznego nie widać.

Cellionę robiłam jednocześnie rozpisując dokładnie, co do oczka, w ramach ćwiczeń doskonalących pisanie wzorów własnych udziergów. Chciałam zobaczyć jak to działa, i już wiem że taki proces jest niezwykle męczący i powolny, po każdym okrążeniu trzeba przerwać, wziąć do ręki ołówek zamiast drutu i napisać co się zrobiło. Jednocześnie sprawia to, że zapisuje się rzeczy o których na ogół po skończeniu robótki się kompletnie nie pamięta, są oczywistością w procesie robienia, za to gdy chce się coś powtórzyć lub komuś podpowiedzieć już takie ewidentne do przypomnienia nie są. W każdym razie opis jest, chwilowo ołówkiem na karetce, ale gdyby ktoś reflektował na przetestowanie takiego modelu to dajcie znać przez formularz z boku lub bezpośrednio na antracytowa@wp.pl 
Rozpisane 36-38, lecz jeśli się wie jak robić zwykły reglan od góry jest go w stanie bezproblemowo dopasować do własnego rozmiaru (ja nadal nie wiem jak to dopasowywać teoretycznie w rozpisce nie mając realnego dostępu 24/7 do żywych ludziów o wszelkich wymiarach, tak żeby pasowało na nich nie tylko wirtualnie). Zmiana włóczki może wyjść sweterkowi na dobre, jesli kiedyś będę powtarzać model (prędzej fason) to zdecyduję się na coś bardziej podkreślającego strukturę splotów i ściegu francuskiego. 
Próbka zrobiona ściegiem francuskim, z pełnym poświęceniem, już po skończeniu sweterka wyłącznie na potrzeby tego postu, bo jak wiecie ja ich nie robię, to drutach nr 5, 16 oczek i 23 rzędy daje 10x10cm, ale mierzone na gotowym leżącym, kompletnie nie rozciąganym i nie mającym jeszcze kontaktu z wodą, swetrze to 10 oczek i 14 rzędów daje 10x10cm. I niech mi ktoś to wytłumaczy po co robić próbki skoro w dzierganiu na około, w gotowym wyrobie, i tak jest inaczej, mimo że zarówno druty jak i osoba je obsługująca ta sama, i ta różnica jest kolosalna?! W każdym razie przez 56 oczek początkowych ma przejść głowa. Poza tym wystarczy znać konstrukcje reglanu od góry, tym samym przerabianie dwóch oczek z jednego (nie robiłam narzutów na reglan), rzędy skrócone żeby lekko podnieś tył, przerabianie dwóch razem na prawo i na lewo (to żeby manipulować szerokością panelu z przodu) i krzyżowanie oczek do warkoczy i można mieć własną Cellione jesli ktoś zechce ;)

Link do pobrania, gdyby ktoś chciał, Celliona 
(opis rozmiaru 36/38 co do oczka, da z nim sobie radę nawet początkująca osoba)

Pozdrawiam i jeszcze sobie przy dzierganiu kolejnego piórkowego dwóch chłopaków z wiolonczelami nie raz posłucham, bo pozytywnie zakręceni są ;)


 


czwartek, 8 września 2016

Szyjogrzej zwany ojkiem

Dziś będzie krótki wpis bo i udzierg niezbyt duży.
Już kiedyś wspominałam mnie zawsze wieje po szyj, tak więc w ramach niwelowania, zdecydowanie mało zimowego, "otworu głowowego" poprzedniego wibrującego kolorami swetra, powstał z pozostałości włóczek, szybki komin ogrzewający newralgiczny rejon:



Komin robiony brioszką zwaną ściegiem patentowym, w ramach urozmaicenia pobawiłam się robieniem trzech z jednego i trzech razem. 
Nabrałam na całość 72 (dowolna ilość podzielna przez 4) oczka dwoma nitkami, zrobiłam rozbiegowe kilka okrążeń chyba 10 lub 11 brioszkowym ściągaczem. W kolejnych okrążeniach powstaje wzorek. W okrążeniu prawych zrobiłam trzy oczka z jednego prawego, lewe przełożone z nitką drugiego koloru, prawe, lewe przełożone z nitką drugiego koloru, i tak do końca okrążenia W kolejnym okrążeniu, prawe przełożone z nitką drugiego koloru, lewe, prawe przełożone z nitką drugiego koloru, trzy razem na lewo i tak do końca okrążenia. Siedem (3.5) okrążeń normalnie ściągaczem brioszkowym. W kolejnym, prawe przełożone z nitką drugiego koloru, lewe, prawe przełożone z nitką drugiego koloru, trzy oczka z jednego lewego, i tak do końca okrążenia. W następnym okrążeniu, trzy razem na prawo, lewe przełożone z nitką drugiego koloru, prawe, lewe przełożone z nitką drugiego koloru, i tak do końca okrążenia. Siedem (3.5) okrążeń brioszką ściągaczową. Powtarzać te 18 (9) okrążeń. Przy czym należy pamiętać że kolor w którym robiliśmy trzy z jednego przerabiamy jako kolor gdzie zamykamy trzy razem a kolor którym przerabialiśmy trzy razem jako kolor którym robimy trzy z jednego i tak do wymaganej wysokości kończąc kilkoma okrążeniami ściągacza. Uwaga zawsze po 7 okrążeniach następują te dwa w których najpierw dodajemy oczka robiąc trzy z jednego a następnie niwelujemy ich ilość do pierwotnej poprzez przerabianie trzech razem, ważne żeby kolory się zgadzały. Mam nadzieję że w miarę jasno to opisałam.
Kolorowy komin ochrzczony ojkiem, wyszedł zadziwiająco etniczny w skojarzeniach, ale do wszystkiego pasuje chociaż przyznaje że w połączeniu ze swetrem, z którym miał stanowić komplet, przyprawia o lekki oczopląs ;) Najważniejsze jednak że jest miękki i ciepły, i że włóczkę z pozostałości zużyłam do końca. Druty to ponownie 4.5
I jeszcze niezbyt udane zdjęcia na szyj, której trudno jest zrobić dobre selfi :)



Pozdrawiam i zamierzam korzystać z kolorowych i jeszcze letnich dni w których ogrzewacze szyj są zbędne ;)




czwartek, 1 września 2016

Wibrujące kolorami nocne myśli o rafie koralowej

Chyba żadnego swetra nie robiłam jeszcze tak długo. I to wcale nie z powodu stopnia jego skomplikowania, zmiany koncepcji początkowej, czy cienkości włóczki, i nie dlatego że go musiałam nie wiadomo ile razy pruć albo mi się nie podobał, zwyczajnie jakoś się nie składało.
Na początku zamówiłam włóczkę (w kolorach rafy koralowej) na wykończenie tego swetra, ale mi nie pasowała grubością. Nie bardzo miałam na nią pomysł, nie przepadam za poziomymi paskami, ale wtedy pomyślałam że może paski w paskach robione świeżo odkrytą przeze mnie brioszką nie byłyby takie oczywiste i zamiast dopasować jakąś spokojną jednokolorową włóczkę to dokupiłam (z przekory chyba) gradient z tej samej serii tylko w bardziej mrocznym wydaniu (kolory nocnych myśli).
Zaczęłam dziergać sweter wiosną, kiedy było jeszcze chłodno, a ja nadal byłam zafascynowania brioszkowymi oczkami mimo popełnienia już wspomnianego wcześniej sweterka, tej czapki oraz tego komina. Zrobiłam w miarę szybko korpusik i odłożyłam do pudła na lepsze czasy, bo nagle zrobiło się ciepło, a mi się nie chciało rękawów robić, czy też raczej motków na nie przewijać i dopasowywać kolorystycznie. I tak sobie leżał i czekał, a ja przy przekładaniu pudła na niego patrzyłam i stwierdzałam że może jeszcze poczekać.
Gdzieś w czerwcu nawet włóczkę przewinęłam i pocięłam tak żeby pasowała, a zamiast żyłek włożyłam dwa komplety drutów w miejsca na rękawy, po czym stwierdziłam, że na dany dzień wystarczy pracy, gorąco jest trzeba coś na lato robić a nie gruby sweter, więc znów leżakował. I pewnie nadal tkwiłby w pudle w oczekiwaniu aż mi się zachce te nieszczęsne rękawy dorobić do zimy, gdybym nie zamówiła wielgachnej szpuli z cieniowaną włóczką przeznaczoną na wczesnojesienny płaszczyk i nie potrzebowała zwolnić moich obu kompletów drutów 4.5 (płaszczyk pewnie do następnej jesieni powstawać będzie ale druty były niezbędne na już). Tak więc (z lekko bolącym nadgarstkiem, który ma się coraz lepiej) dorobiłam rękawy w kilka wieczorów. Tylko musiałam sobie przypomnieć, po tylu miesiącach, jak to leciało z tą brioszką i co ile rzędów zmieniałam nitki, przy czym oczywiście się walnęłam w obliczeniach, a że ten akryl i ten ścieg się wyjątkowo źle pruje, do tego nitki się pozaczepiały włoskami o siebie, to zostawiłam błędem, w oczy nie kuje, ale wiem że tam jest :>

Tak wygląda, po długotrwałym leżakowaniu, nareszcie skończony, chroniący przed depresją jesienną i szarością zimowych dni, wibrujący wesoło kolorami pasków w paskach, sweterek obustronny:



Dwustronny jest z racji tego że pierwotnie bardziej mi się podobało broszka robiona samymi prawymi po lewej stronie ze względu na rozmycie czy też zamglenie linii.



Ale po skończeniu udziergu stwierdzam, że na prawej stronie też wygląda fajnie i jakoś koszmarnie po oczach nie daje jaskrawością kolorów.




Trochę żałuję że nie zrobiłam wersji rozpinanej, fajna by taka wielokolorowa kurteczka była. Przecinać jednak nie będę, chociaż na plecach oczywiście widać łączenie nitek (mnie to nie przeszkadza, lubię takie nieperfekcyjne ale zamierzone detale, dlatego nie chowałam tego z boku). I nie, nie mam aż tak krzywego kręgosłupa po prostu zdjęcia są robione na samowyzwalaczu, a że sweterek jeszcze przed praniem i naciąganiem to skręca jak sam chce.
Jak na pasiak eksperymentalny uważam że się udał, chociaż prułam początek ze trzy razy, nie mogłam dopasować rozmiaru (jak zwykle przy reglanie od góry), a i tak jest nieco zbyt obszerny na dekolcie, dlatego komin z pozostałości nitek dorabiam, i mógłby by być dłuższy, lecz wtedy kolory na rękawach by mi nie zagrały symetrycznie. Sweterek jest nie do końca w moim stylu, to zdecydowanie najbardziej kolorowa dziergana rzecz w mojej szafie, ale mimo wszystko mi się podoba.
Zastanawiam się jakby wyglądał taki model w wersji z jednokolorowych włóczek np. klasycznie czarno biały, może kiedyś zrobię, chwilowo mam inne pomysły dziewiarskie w różnych stadiach realizacji i lato do zamknięcia w słoikach poza codzienym życiem ;)

Z danych technicznych: pomysł mój, druty 4.5, włóczka Nako Vals (240m w 100g), kolory 85811 i 86383, zużycie na rozmiar 38 po około 1.7 motka każdego koloru, zostało mi wystarczająco włóczki na golf-komin do kompletu, który już się robi bo jakoś ten obszerny "otwór głowowy" zimą trzeba będzie niwelować.
Sweterek robiony jest od góry na okrągło, najpierw brioszką dwustronną ściągaczową czy też ściegiem angielskim patentowym (jak zwał tak zwał), 77 oczek dzielone 18-41-18 i dodawane 6 razy w co trzecim okrążeniu (1.5 brioszkowego) przerabiając 3 oczka z 1 w dwóch miejscach na obu ramionach, następnie zmiana ściegu na brioszkę z samych prawych i podział na reglan 17-15-37-15-17 oraz dodawanie 6 razy w co piątym okrążeniu (2.5 brioszkowego) przerabiając 3 oczka z 1 w czterech miejscach na reglan. Po uzyskaniu 149 oczek (22-27-51-27-22) dodałam na podkroje po 5 oczek z każdej strony uzyskując w obwodzie 105 oczek, przełożyłam oczka a na rękawy (po 32 w sumie z tymi z podkroi). Nie próbowałam taliować czy zmieniać szerokości rękawów, fason jest maksymalnie prosty, zakończony na dole korpusu i rękawów brioszkowym ściągaczem. Na samym korpusie troszkę tą brioszkę pomieszałam żeby nie było tak nudno z tymi paskami (i żebym nie musiała rzędów w rękawach dokładnie liczyć czego szczerze nie lubię). Co 15 i co 3 okrążenie nie zmieniałam nitki, robiąc dwa okrążenia tym samym kolorem uzyskując te małe kwadraciki ciapek. Nabierałam i zamykałam oczka dwukolorowo, przemiennie obydwiema nitkami, czego prawie nie widać na zdjęciach ale wyszło bardzo fajnie i wcale nie jest specjalnie skomplikowane, chociaż rozgryzałam to po swojemu.

Brioszkowe sweterki szczerze wam polecam na jesień i zimę, nawet takie jednokolorowe, wcale nie są aż tak włóczkożerne, nabiera się około 1/3 oczek mniej niż gdy dziergamy dżersejem, a taka grubsza faktura robi wrażenie niesamowitej przytulności i ciepła. Jedyne co trzeba rozgryźć po swojemu, to sposób dodawania oczek w brioszce, tak żeby nie było widać dziur i żeby kolory i oczka się zgadzały. Do tego rzędy skrócone raczej odpadają, przynajmniej ja ich z brioszką łączyć nie potrafię. I mechate włóczki się średnio sprawdzają. Nako Vals, które wybrałam ze względu na kolory, niby akryl i nie kudłaty a jednak bardzo mi się plątało w trakcie, prucie do łatwych nie należało, kolory obłaziły sobą nawzajem a nitki się zczepiały, tak więc śliskie włókna byłyby lepsze. Ale kombinować z tym rodzajem ściegu warto, zawsze to coś innego niż warkocze i ażury ;)

Pozdrawiam kolorowo z sentymentalną piosenką  wrześniową w tle ;)



piątek, 26 sierpnia 2016

Niestarzejący się ulubiony zielony

Mój zmęczony nadgarstek nadal pobolewa i odmawia wytężonej pracy, nie udało mi się więc dokończyć rękawów swetra leżakującego już od pół roku i nie mogę go jeszcze zaprezentować. Dlatego, żeby nie tworzyć ciszy na blogu (skoro już go założyłam to niech nie zdycha po niespełna trzech miesiącach, bo mam kontuzje) wyciągnęłam z szafy mój ulubiony, najstarszy, ażurowy własnoręcznie robiony sweterek, którego szczęśliwie mole jeszcze nie zeżarły i który nadal dobrze na mnie leży. Są bowiem takie swetry, które mimo upływu lat się nie starzeją ;) Oto i on:




Robiłam go około ośmiu czy dziewięciu lat temu nie mając jeszcze pojęcia o tym że można nie zszywać udziergów, ani jak się robi prawidłowo reglany, i co to są rzędy skrócone, jak się dorabia górną plisę, wrabia rękawy, a nawet jak przerabiać dwa oczka razem z drugim na wierzchu i jak zamykać oczka bez użycia szydełka. Bardzo mało wtedy wiedziałam o technicznej stronie dziergania, nie wpadłam na to żeby szukać informacji w necie, ale wymyśliłam sobie coś i udało mi się to zrealizować, i pamiętam jaka dumna byłam z tego swetra tym bardziej że sama dopasowałam ażur (w oryginalnym wzorze te rąby były mniejsze) i jakoś rozpracowałam delikatne wcięcie w kształcie kąta rozwartego z przodu. 
Moje koleżanki chciały go ode mnie pożyczać i nie wierzyły że to ja sama go zrobiłam. To była pierwsza wyprodukowana przeze mnie rzecz, która dała mi wiarę że mogę na drutach zrobić wszystko co mi się wymyśli, bez książek i bez gazetek z ich niezrozumiałymi opisami a tylko metodą prób i błędów. Chyba dlatego ciągle tak lubię ten sweterek w kolorze nadziei.
Powstał z około 300g cieńszej wersji akrylowego Kotka i jak widać na zdjęciach powyżej mimo upływu lat nadal ma się doskonale. Druty to albo 3.5 albo 2.75 bo innych nie miałam. Zszywany i robiony w częściach od dołu, na prostych drutach, pamiętam jak się męczyłam żeby ten górny ściągacz dorobić już po doszyciu rękawów.
Co roku sobie powtarzam że ten model na pewno zrobię ponownie z udoskonaleniami (podniosła bym plecy i robiła w całości na drutach z żyłką) i co roku nosze tą zieleń, bo po co mi nowsza wersja skoro ta ma się doskonale, i nadal mi się nie znudziła, i mam do niej przeogromny sentyment, bo wiążą się z nią same miłe wspomnienia :)
A tak wyglądał ten sweterek dokładnie 8 lat temu uwieczniony na zdjęciach przez Ketur'a (którego pozdrawiam gdziekolwiek w świecie się teraz podziewa), praw autorskich nie naruszam skoro robię za modelkę ;)



Pozdrawiam Was czytających,  udanego ostatniego weekendu tegorocznych wakacji życząc w zieleni ;)





czwartek, 18 sierpnia 2016

Grubość (włóczki) ma znaczenie - ślady deszczu

Jak pewnie już wiecie od zawsze robię po swojemu i nie korzystam z  gotowych opisów na swetry. Ma to tą dobrą stronę, że zmusza czasem do kombinowania, co skutkuje wymyślaniem rozwiązań w podbramkowych sytuacjach. Jak wtedy gdy nagle okazuje się że włoczki jest jednak za mało, co miało miejsce w sytuacji którą zamierzam dziś opisać (z racji tego, że po usiłowaniu opanowania szydełkowania mam funkcyjny lewy nadgarstek w usztywniaczu więc o dzierganiu nie ma chwilowo mowy).
Przez wiele lat dziergania byłam posiadaczką tylko czterech, a później po tym jak złamałam 4.5, trzech rozmiarów odziedziczonych prostych drutów 2.75, 3.5 oraz 7 i to mi całkowicie wystarczało do szczęścia i dziergania sweterków. Tym bardziej że w mojej osiedlowej pasmanterii z włóczek można dostać jedynie akryle jednego producenta za to w całej palecie barw i przeróżnej grubości, tak więc na pamieć kupowałam określoną ilość motków (metrów) na dany wyrób i na konkretne druty. Tymczasem gdy odkryłam sklepy z włóczką w sieci i cały ogrom ich asortymentu to mnie powaliło. Byłam przy tym przekonana, że niezależnie od rodzaju nitki i producenta, to że coś ma określoną ilość metrów w 100 gramach zawsze oznacza że jest to nitka takiej samej grubości, a więc i wydajności. Jakie więc było moje zdziwienie gdy okazało się że wcale a wcale tak nie jest!
Jednym z pierwszych swetrów dzierganych z kupionej w sieci włóczki był ten oto dziurawiec kojarzacy mi się, nie wiedzieć czemu, ze śladami deszczu na szybie:


Pierwotnie wcale nie planowałam aż tak ażurowego sweterka ale sytuacja mnie do tego zmusiła, bo skąd mogłam wiedzieć że 900 metrów mi nie starczy na drutach nr 7 na wykonanie czegoś mniej przewiewnego jesli zawsze starczało? A do tego nie mogłam przecież przewidzieć, że zamówiona nitka będzie cieńsza niż myślałam i że na dobrą sprawę, nawet przy mojej tendencji do robienia na drutach znacznie większych niż sugeruje producent, to jednak te moje ulubione siódemki okażą się za duże? 
Cóż, ponieważ nitki było mało, zamawiać kolejnej partii jakoś nie miałam ochoty, a żaden rozmiar posiadanych drutów nie wydawał się właściwy  to: po pierwsze wymyśliłam sobie dziury, które jak wiadomo nie są włóczkożerne, po drugie skoro producent sugeruje druty 3-5 to kupiłam sobie 6 (większy rozmiar drutów równa się mniej zużytej włóczki), po trzecie postanowiłam spróbować jak to jest z tym robieniem na okrągło i czy mi się spodoba żeby nie tracić nitki na szycie. I tym wszystkim kombinacją zawdzięczam powstanie tego bardzo przewiewnego letniego sweterka, który jednakże ma rękawy szyte i nie jest do końca reglanem ponieważ najzwyklejsze druty z mega twardą metrową żyłką z pasmanterii nie okazywały najmniejszej chęci współpracy przy dzierganiu mniejszych obwodów a walczyć z nimi nie miałam chęci (a własnie rękawy  i góra od pach robione na plastikowych 7 w rzędach a korpusik na metalowych 6 na około kto widzi różnice? bo ja nie stwierdziłam).
Niestety nie pamiętam już rozliczeń do tego swetra, a nigdzie ich nie zapisałam, ale na obwód będzie pewnie około 132-136 oczek a na rękawy 40, bo tak mi ze schematu wynika a  mnie na ten rozmiar drutów 130-140 oczek  na korpus i 40 na ręce to norma. Wzorek ze strony dropsa troszkę zmieniony w rzędach krzyżowania oczek i rozpisany po mojemu wygląda tak:



Jak już wspominałam robiony na okrągło do pach, podkrój zapewne znikomy, rękawy robione osobno zszywane i wszywane, a że oszukany reglan to zwężany tylko na górze rękawów i zapewne z przodu na linii ściągacza coby było łatwiej, za to zamykany małym szydełkiem w kierunku odwrotnym do dzierganego bardzo ścisło żeby zmniejszyć dekolt.





Technicznie: pomysł mój ale inspirowany propozycjami dropsowymi, włóczka Gazzal Baby Cotton kolor morski (dla mnie jednak niebieski) 3428, zużycie prawie 4 motki, druty  proste rozmiar 7 i na żyłce rozmiar 6. 
Morał tej opowieści jest taki że włóczki nigdy nie jest za mało, tylko pomysł i druty trzeba dostosować, bo jak widać na powyższym przykładzie materiału przerobowego starczyło, sweterek się nosi kolejny rok a ja zdobyłam nowe umiejętności i wiedzę że da się, czego nigdy bym nie odkryła dziergając z gotowego opisu i wyliczeń materiałowych kogoś innego.

Pozdrawiam bezdeszczowego weekendu życząc



czwartek, 11 sierpnia 2016

Druga połowa szalika bez pleców

Przy okazji tego wpisu wspominałam że została mi druga połowa szalika do przerobienia na kolejny sweterek z odzysku, i że mam na nią pomysł. Początkowo zamierzałam zrobić romantyczną bluzkę z koła i jego 3/4 z użyciem wzoru spirali i falbaniastymi rękawkami (właśnie skończyłam czytać Panny i Wdowy Marii Nurowskiej i załapałam się w lipcu na jeden odcinek powtórki serialu, więc mi gdzieś te inspiracje XIX wieczne szumią), ale ostatecznie zrezygnowałam z tego pomysłu. Jedyne co zostało z pierwotnej koncepcji to bardzo gołe plecy wycięte na kształt V. 


Z przodu jest za to znacznie grzeczniej ;)



Ale nie zamierzam paradować z gołymi plecami, poza tym uważam że na koszulkę wygląda to znacznie lepiej zarówno w wersji rockowej jak i ugrzecznionej.





Jak na coś z niczego jest całkiem ok, nawet mi się te nierówne oczka podobają, dzięki nim jest taki inny. Gdyby zostało mi się jeszcze trochę włóczki to może dorobiłabym falbankę z tyłu i przy rękawkach żeby było bardziej romantycznie ;) ale nie zostało nic - za krótki szalik.
Robiłam po raz kolejny zmodyfikowaną metodą na C (tak wiem - to się staje już nudne) ponieważ uznałam że w ten sposób sweterek będzie się lepiej trzymał na ramionach bez potrzeby zastosowania wiązania na szyj. I miałam rację rzędy skrócone którymi kształtowane jest łączenie ramion dają radę, nic się nie zsuwa, dekolt jak widać całkiem ładnie leży, chociaż się wywija mimo zastosowania  na brzegach trzech oczek ściegu francuskiego (mnie to podwijanie nie przeszkadza).
Technicznie to: druty 4, włóczka w kolorze kości słoniowej to prawdopodobnie cieniutki akryl z odzysku przerabiany dwoma nitkami (recyklingowi zawdzięczamy surowy wygląd, nierówne oczka i całą masę pęczków po wewnętrznej stronie). Pomysł mój. Sweterek robiony od góry, najpierw w rzędach, nabrałam 60 oczek, przerobiłam tym razem trzy rzędy łańcuszków, dzieliłam 4-1-50-1-4 i robiłam po 11 narzutów na ramionach, dodawałam oczka na rękawy do 41, na podkroje dodane po 7 oczek. Na tyły dodawałam oczka w co 6 rzędzie poza samym początkiem gdzie zamiast pierwszego paska z długich oczek który jest z przodu, z tyłu przerobiłam wszystkie narzuty jako prawe oczka uzyskując tym samym jednorazowe znaczne poszerzenie. Paski długich oczek w co 6 i co 12 rzędzie. Tyły łączone w okrążenie gdy każda z części miała po 39 oczek, łącznie ma 10 oczek zachodzących na siebie i przerabianych razem. Przód ma 72 oczka, tył 68, poszerzane 5 razy, na dole jest 160 oczek. Wykończone również 3 rzędami łańcuszków. Można nosić tył na przód, ale jakoś nie przepadam za takimi dekoltami z przodu. W sam raz na końcówkę lata.

Pozdrawiam licząc na to że lato jeszcze sobie nie poszło ;)

czwartek, 4 sierpnia 2016

Szmaragdowy las

Miewam czasami dziwaczne pomysły. Gorąco, parno, ubranie się do skóry lepi, a ja odczułam nagłą potrzebę posiadania kolejnego swetra i do tego mnie wzięło na dzierganie z kudłatych włóczek, a zimą pewnie będę letnie topy z lnu produkować ;)
Jak wspominałam ostatnio, zamówiłam sobie wielką szpulę z kilkoma kilometrami czesanki akrylowej w kolorze leśnym. Hm.. ten leśny jest troszkę mniej soczysty niż myślałam, taki ciemno zielony lekko wpadający w khaki, ze szpinakiem mi się kojarzy, ale nic to (lubię szpinak). Żeby go nieco ożywić dodałam nitkę kupionego w zeszłym roku kid moheru od Alize w kolorze szmaragdowym, który dla mnie jest bardziej zielonkawym turkusem i gryzie, z tego powodu mi do niczego nie pasował. Tym razem siwiałam więc na turkusowo ;) a melanż uzyskany po zmieszaniu nitek bardzo mi się podoba, przypomina ręczne farbowania drogich wełenek a jest zdecydowanie tańszy i mnie nie uczula chociaż podgryza. Z tego mezaliansu moherowo-akrylowego powstał taki oto zwyklaczek, prosty i szybki do wyprodukowania.




Ponownie zastosowałam zmodyfikowaną metodę na C (no co ja poradzę że mi się nią tak łatwo i szybko robi wyliczenia i dzierga?), użyłam wyliczeń z burzowego zmieniając tylko nieco początek i zamiast łańcuszków zaczynając od ściągacza. Nabrałam 58 oczek na druty 6 i dzieliłam 12-2-30-2-12 dodając narzuty wokół 2 centralnych oczek 13 razy do uzyskania 110 oczek, na rękawy dodawałam narzuty do 38 oczek, 2 oczka dodane na podkroje zostały zredukowane w malutkim klinie. Pomimo że w obwodzie było tyle samo oczek co w poprzednim sweterku i druty były te same, to całość, chyba przez to że robiona dwoma nitkami, jest wyraźnie luźniejsza. Taliowanie minimalne, odjęłam 10 oczek i dodałam 12. Jako "ozdoba" robią nierówno zaczynane ściągacze na dole, na rękawach i pod szyją.




Początkowo zamierzałam jeszcze dorobić trójkątne kieszonki na dole ale ponieważ bardziej mi się podoba z lewymi oczkami na wierzchu to się zastanawiam, bo teraz z racji braku szwów mogę go nosić obustronnie jak mi się po ciemku założy, a jeśli coś dorobię już nie będzie wyboru. Tył jest minimalnie dłuższy od przodu i minimalnie podniesiony od góry na plecach. Całość powstawała 5 dni czy też wieczorów (dlatego właśnie zdecydowanie wolę grube druty). Dzięki tym nierównym ściągaczom boki sprawiają wrażenie dłuższych od przodu i tyłu. Sweterek ciepły i przytulny, znowu z przydługimi rękawami, dość lekki i puchaty, czego na zdjęciach nie widać, jedyna wada to, to że gryzie (ale mnie wszystko podgryza chyba mszcząc się za lata szkolne pełne obgryzania ołówków i długopisów). Zdecydowanie najbardziej mi się jego kolor podoba, bardzo dobrze zagrały razem te dwa odcienie, wygląda to tak jakby leżąc po zielonym drzewem patrzeć na liście przez które lekko prześwituje błękitne niebo i promienie słońca ;) szkoda że się na zdjęciach nie udało lepiej uchwycić..
W każdym razie z lewymi oczkami na wierzchu sweterek prezentuje się tak:






A z prawymi oczkami na wierzchu wygląda tak:



Technicznie: projekt mój, druty 6, włóczka akryl czesany Linz-Color w kolorze leśnym ma 560m/100g ale że jest na szpuli to ciężko określić zużycie, i Alize Kid Royal (250m/25g) kolor szmaragdowy 148, zużyte nieco ponad 2 motki, sadzę że w sumie cały sweter nie waży więcej niż 180 gram.

Pozdrawiam z drogi do szmaragdowej leśnej głuszy, gdzie zamierzam spędzić kilka najbliższych dni poza zasięgiem telefonu i internetu, na słuchaniu szumu drzew i podziwianiu błękitu nieba ;)