Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kieszenie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kieszenie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 11 lutego 2019

Bluza Nikita czyli o konstrukcjach wszelakich słów kilka

W komentarzach pod moimi udziegami często zastawiacie się jak  rozliczam "konstrukcje mieszane", i w większości chyba uważacie że proces ten musi być skomplikowany oraz czasochłonny. Z tego względu od dłuższego czasu zabierałam się za napisanie posta, żeby obalić teorię o skomplikowanych wyliczeniach,  ale jak to się mówi zawsze coś ;)
Tym razem postanowiłam troszkę poteoretyzować przy okazji mojego kolejnego (czarnego) udziergu, będącego bluzą z kapturem.








Zabawa z konstrukcją była w tym przypadku o tyle łatwa że robiłam ją z tej samej włóczki i na tym samym rozmiarze drutów co Eukaliptusową bluzę swetrową. Tym co różni obie bluzy poza kolorem jest przód (i to nie tylko ze względu na warkoczowy motyw). Eukaliptus jest typowym reglanem, Nikita ma przód konstrukcyjnie taki sam jak Mroźna Noc (plus warkocze kieszeń i kaptur), czyli oczka dodawałam zaczynając na samym środku przodu (między warkoczami wychodzącymi z kaptura) w każdym okrążeniu tylko na przód zaraz przy motywie i nie dodawałam wcale (z przodu - tył jest reglanem) na rękawy. Motyw warkoczowy okalający bezszwowy kaptur, ciągnie się przez cały przód (na kształt rybki) optycznie go wyszczuplając i okalając kieszeń. Zamiast ściągaczy Nikita jest zakończona warkoczowymi plisami z icordem.




Włóczka Kocurek, kolor 5414 czarny, zużycie na rozmiar 36 około 240g, druty 3.5. 
To tyle o bluzie.

Przechodzimy do kwestii wyliczeń. Ponieważ opierałam się na wcześniejszych wyliczeniach z Eukaliptusa wiedziałam ile oczek potrzebuję na obwód, ile na rękawy, więc jedynym co się zmieniło przy dzierganiu było umiejscowienie markerów przy których dodawałam oczka. Żadnych więcej kombinacji i skomplikowanych procesów rozliczeniowych. Wystarczyło przełożyć markery które były w miejscu reglanu przy rękawach na przodzie na jego środek, i pamiętać żeby dodawać oczka tylko na przód przy warkoczach, to cała filozofia ;)
No dobrze powiecie ale co z innymi konstrukcjami. Dla mnie wszystko opiera się zawsze na takich samych wyliczeniach (a wiecie że próbek nie robię i nie dziergam z gotowców). Przede wszystkim muszę wiedzieć ile oczek potrzebuję na obwód danego swetra w najszerszym miejscu korpusu i ile na rękawy, i na podstawie tych dwóch liczb jestem w stanie kombinować z dowolną konstrukcją cudaczną (jeszcze przydałoby się wiedzieć przez jaki obwód mi głowa przejdzie ale to już mniej istotne ;))
Ponieważ dziergam już kilkanaście lat, a moja figura i proporcje ciała nie uległy przez ten czas jakimś znaczącym zmianom łatwo mi dziergać dla siebie. Nie będę kłamać że nie zdarza mi się pruć bo w połowie korpusu okazuje się że coś jest za ciasne czy za luźne, ale przeważnie wiem już ile oczek na określonej grubości drutów potrzebuję mieć. I tu dobra informacja dla korzystających z gotowców, we wzorach liczbę oczek na korpus i na rękawy oraz otwór na głowę, dla konkretnej włóczki i grubości drutów można bezproblemowo znaleźć więc nie trzeba "eksperymentować na sobie". Na podstawie tych liczb można "zaprojektować" sobie dowolną konstrukcje (i to niezależnie od tego czy chcemy dziergać od góry czy od dołu). Tak naprawdę nieważne czy to reglan, c-metod, okrągły karczek czy coś pomiędzy. Tym co różni te konstrukcji jest wyłącznie miejsce dodawania oczek. W gotowych wzorach macie nawet podaną ilość rzędów potrzebną na karczek. Wystarczy więc od ilości oczek obwodu miejsca przełożenia oczek na rękawy odjąć ilość oczek na dekolt i całość podzielić przez 8 (reglan), 4 (c-metod) początkowo na szerokość korpusu a potem jeszcze raz przez 4 by dodawać oczka na rękawy, lub 20 czy 24 (okrągły karczek) żeby wiedzieć co ile okrążeń oczka dodawać (odejmować gdy dziergacie od dołu). 
I to są właśnie "te wszystkie skomplikowane wyliczenia" których dokonuję. Nawet gdy mieszam c-metod, żadzej okrągły karczek, z reglanem to i tak zawsze interesują mnie te same liczby. Nie trzeba się bać kombinacji, bo to one pozwalają uzyskać optymalny fason dopasowany do sylwetki, sprawdzić w czym nam najwygodniej. To tylko dodawanie, odejmowanie, mnożenie i dzielenie, podstawowe działania matematyczne, a tyle możliwości dla kreatywnego szaleństwa.

Pozdrawiam kreatywnie, do następnego napisania i poczytania ;)

wtorek, 16 stycznia 2018

Boucleza

Nie ma to jak odciąć się od telefonów, komputerów, internetu i innych tego typu (psujących się w najmniej odpowiednich momentach) rzeczy na jakiś czas, od razu człowiekowi lepiej. Na takim detoksie szary świat zasnuty smogiem staje się ciekawszy i okazuje się, że gdy się nie siedzi z nosem w ekranie tylko wypełznie na deszcz i wiatr też ma co nieco atrakcji i wiedzy do zaoferowania ;) Jednakże wróciłam i bardzo powoli zaczynam zaglądać co też tam się w virtualu dzieje. A w między czasie, poza dwoma kolejnymi parami fabeltek (3 i 4) zrobiłam sobie też kolejną bluzę, tym razem z boucle czyli boucleze :)


Konstrukcyjnie nie szalałam wzorując się na moim własnym Eukaliptusie, czyli to reglan robiony bezszwowo od czubka kaptura w dół w jednym kawału z kieszenią robioną symultanicznie na drugim komplecie drutów. Z tym że wyliczenia są nieco inne bo inna włóczka i druty, kaptur tym razem nieco większy (a gdybym go z trzy razy nie pruła byłby ogromniasty na pół pleców albo i całe) i bez sznureczka za to ze sporą zakładką, i tak jak i kieszeń z robionym jednocześnie i-cordowym brzegiem (a i tak się złośliwiec wywija do środka) a na dole zamiast ściągaczy wykończenia robione podwójnie (ewentualnie sznurki powciągać w te tunele można). 
Boucleza miała być pierwotnie możliwie ascetyczna, cała dżersejem, prosta ze względu na włóczkę z której powstawała. Ma jednak leciutkie taliowanie i dłuższy tył niż z przód, żeby nie było wątpliwości, że ewidentnie jest rodzaju żeńskiego i chroniło przed zaborem mienia, na które to ochotę pewien osobnik męski przejawiał w niezbyt skrywany sposób trakcie jej powstawania... ;)



Na kaptur nabrałam 94 oczka, kształtując go analogicznie proporcjonalnie jak jest to w opisie Eukaliptusa, zakładka kaptura przy szyi, ponieważ go nie podwijałam to 14 oczek (dużo przy tej szerokości przodu a mogło by być jeszcze więcej gdyby tylko chciało mi się sprawdzić przez ile oczek mi głowa przejdzie), reglan zaczynałam od oczek 74 (15-8-28-8-15) i oczka na niego dodawałam co 3 rząd żeby wydłużyć linię reglanu i by rękawy były w miarę wąskie, pod pachą (podział 31-40-60-40-31) na podkrój dodałam tylko po 4 oczka. Tył nieco podniesiony rzędami skróconymi, nieznaczne taliowanie do 122 oczek w najwęższym miejscu na dole oczek 144x2. Kieszeń zaczynana od oczek 30 zaokrąglona do 46. Dół kształtowany z lekkim zaokrągleniem rzędami skróconymi. Rękawy zwężane nieznacznie do 36x2 oczek na dole. Wykończenia jak już pisałam podwójne, nie chciałam ściągacza więc bawiłam się z nimi znacznie, znacznie dłużej (zwłaszcza na korpusie) i dopiero gdy już zamykałam oczka pożałowałam że jednak nie zrobiłam ich na z pół numera mniejszych drutach, gdyż dół minimalnie faluje, jednak pruć mi się tego nie chciało. Tym bardziej że całość jest milutka, mięciutka i cieplutka, idealna na jakże zaskakujące o tej porze roku mrozy ;)






Technicznie: pomysł mój prostsza wersja Eukaliptusa, druty 4.5, włóczka podana w linku na górze to  akrylowe Boucle Seepskin beżowo-szare z Interfoxu 100g/450m przerabiane podwójnie, myślę (bo wagi w domu brak) że zużyłam miedzy 500-600g na rozmiar 38.

Pozdrawiam Was cieplutko, jednocześnie życząc zimy (i całego roku) takiej jakiej chcecie, i dziękuję że zaglądacie nawet jeśli nic nowego się przez dłuższy czas nie pojawia ;) 

poniedziałek, 2 października 2017

Eukaliptusowa bluza swetrowa

Wrześniowa pogoda spowodowała u mnie konkluzję iż zdecydowanie nie posiadam wystarczającej ilości odzieży z kapturem. A już tym bardziej tej własnoręcznie wydzierganej. Popełniłam co prawda dwa lata temu z rozpędu trzy kapturowce, z czego trójkolorowy dla siebie, ale to by było na tyle. Czas najwyższy był to nadrobić. Jako że tym razem nie chciałam kaptura zszywać i w ramach testowania konstrukcji dzierganej od jego czubka powstał już brązowy kapturokomin, to bogatsza o doświadczenie i wiedzę jak toto ugryźć żeby dobrze leżało przystąpiłam do planowania swetra, w jednym kawałku od czubka kaptura poprzez kangurową kieszeń do dolnego ściągacza. I tylko jeszcze musiałam się zdecydować z czego ma moja nowa bluza powstać...
W ramach embarga na kupowanie nowych włóczek (mieszkanie nie jest z gumy a ja już nie mam tych pudeł gdzie upychać tak żeby się o nie nie potykać o chwila) przejrzałam posiadane zasoby materiałowe, niestety widziałam w nich oczyma wyobraźni wszystko tylko nie odzież sportową. Za oknem tymczasem lało a centralne jeszcze nie ogrzewało pomieszczeń, więc postanowiłam się przekopać przez szafy odzieżowe, schować letnie fatałaszki i wyciągnąć coś bardziej adekwatnego do jesiennej aury. I tak sobie wyciągałam sweter za swetrem i jeszcze jeden, i kolejny, i mnie oświeciło, przecież części z nich nie miałam na sobie od kilku lat, co więcej nosić ich już zdecydowanie nie będę, bo sobie wyprodukowałam w międzyczasie lepsze i ładniejsze. Dlatego bez żalu zupełnego unicestwiłam szary i seledynowo-miętowy (wydziergane lata temu na zdecydowanie za dużych w stosunku do grubości włóczki drutach) i postanowiłam stworzyć z odzyskanego surowca moją nową kapturową bluzę. Jeszcze tylko zmiksowanie kolorów musiałam rozplanować i tu się zaczęły schody. Żakardów nie robię i na sobie ich nie lubię od dzieciństwa, a do tego są włóczkożerne, mozaika mi się gryzła z rzędami skróconymi i jakaś taka mdła wychodziła w tych kolorach, opcje z zygzakiem i różnymi kombinowanymi wzorami też odrzuciłam żeby ostatecznie zdecydować się na paski, wielką fanką ich także nie jestem ale cóż było robić skoro wiedziałam że jednego koloru mi na cały sweter zdecydowanie nie starczy. 
I tak właśnie po przekopywaniu pudeł i szaf oraz tygodniowym deliberowaniu nad kłębkami i wzorami, powstał bardzo prosty, aczkolwiek  jeszcze bardziej praktyczny, reglan z kapturem i kieszenią, w paski, ochrzczony mianem eukaliptusa ze względu na kolor i kangurkowy fason ;)





Dokładny opis kaptura znajdziecie w linku do pliku na samym dole wpisu gdyby ktoś był ciekaw. Sam sweter to najzwyklejszy reglan od góry zaczynany od 100 oczek z podziałem 22-10-36-10-22, lekkim półokrągłym podkrojem przodu kształtowanym rzędami skróconymi (nie lubię dekoltów V a do tego bardzo chciałam żeby było pod szyję), rękawy oddzielałam od korpusu przy podziale 46-58-84-58-46, pod pachą dodawałam po 10 oczek, zamykanych w kliny do 4. Całość jest nieznacznie taliowana i poszerzana na dole, tył troszkę dłuższy od przodu, rękawy zwężane do 54 oczek na ściągaczu 2x1 (i są za długie bo takie mają być, żeby się dawały naciągnąć gdy łapki zmarzną na rowerze). Z przodu robiona jednocześnie z całością, wrabiana kieszeń metodą którą opisywałam już tutaj. Krawędzie kieszeni lekko zaokrąglone i poszerzone o 10 oczek z każdej strony (od 46 na górze do 66 oczek na dole) i dziergane od razu i-cordem tak żeby się nie wywijały. Kaptur podszyty tylko dlatego, że chciałam mieć możliwość wciągnięcia w niego i-cordowego sznurka. Suma rzędów w sąsiadujących paskach szarych i seledynowych wynosi zawsze 10.

Fotki naludziowe dzisiaj nieco eklektyczne i chyba na żadnej mimo różnego tła i starań, nie udało się uchwycić faktycznego koloru dołu który jest zdecydowanie bardziej seledynem niż miętą.







Technicznie: pomysł mój, druty 3.5, włóczka z odzysku prawdopodobnie arelanowy kocurek, podejrzewam że motek szarego i trochę więcej seledynu na całość.

Obiecany link z opisem kaptura bezszwowego od góry dzierganego jakby ktoś chciał sobie pobrać.

Pozdrawiam jesiennie i zostawiam Was z energetyczną piosenką w skojarzeniach pozostając wciąż na antypodach ;)

piątek, 28 kwietnia 2017

Domowy sweterek otulajacy

Za oknem szaro, mokro i zimno, gdyby nie jasnozielone listki na drzewach i krótsze wieczory można by pomyśleć że to listopad. Zamiast więc dziergać letnie topy i cieniutkie ażurowe sweterki lniano-bawełniane wyprodukowałam niespiesznie duży, wygodny, czarny niezapinany kardigan, którym można się swobodnie otulić i ogrzać  nieco.



Konstrukcja chyba najprostsza w tego typu swetrach i pozwalająca bezproblemowo dopasować rozmiar, a przy tym niewymagająca wyliczeń, próbek itp. zabaw intelektualnych ;) 
Zaczynałam mój sweter od szalika z 18 oczek robionego ściągaczem podwójnym z tzw. prowizorycznego łańcuszka (szalik może być dowolnej szerokości i faktury, ważne żeby wybrany wzór robił się w tak sam sposób w obu kierunkach i najlepiej był dwustronny, czyli sprawdzają się wszelkie wariacje prawych i lewych oczek ale także niektóre warkocze i ażury) i po zrobieniu pasa obejmującego kark o długości od obojczyka do obojczyka włożyłam marker po 17 oczku, markery dwa po oczku 18 po czym nabrałam oczka wzdłuż bocznej krawędzi wetknęłam kolejne 2 markery, przełożyłam oczka początkowe na drut, dodając jeszcze jeden marker po pierwszym z nich i prując prowizoryczny łańcuszek. I od tego miejsca mając na drutach podział 17-1-24-1-17 robiłam reglan. Przy plisie szalikowej dodawałam oczka co cztery rzędy (zaczynając od rzędu trzeciego) a tam gdzie były markery podwójne tak jak w zwykłym reglanie co rzędy dwa, wszystkie jako oczka wkute w oczka rzędu poprzedniego. Gdy doszłam do podziału 17+27-38-58-38-27+17 uznałam że wystarczy tego reglanu, dodałam po 6 oczek na podkroje rękawów i oddzieliłam korpus przestając dodawać oczka przy plisie bocznej. Rękawy są zwężane co 20 okrążeń do 36 oczek na dole. Oczka dodane na korpusie pod pachą są zamknięte w kliny co 2-4-6 rzędów, odejmowałam oczka jeszcze dwa razy (po 8 i 10 rzędach) a później ponownie dodawałam po bokach i na środku tyłu (po 12 rzędach co 6 rząd) by poszerzyć całość na dole do 170 oczek. Żeby nie było tak nudno dodałam kieszenie robione w części tylnej jednocześnie z całością na drugim komplecie drutów szerokie na 17 oczek i głębokie na 24 rzędy i patkę z tyłu. Kieszenie są zaczęte z przodu od krótkiego szaliczka szerokiego na 10 oczek (zresztą ta patka z tyłu to także taki szaliczek długi na 40 rzędów) i długiego na 35 rzędów. Oczka które zostały przełożone na drugi drut w celu robienia tyłu kieszeni są zastępowane z przodu przez oczka boczne tego mini szaliczka (oznaczone markerami z obu stron) i dziergane wraz z całością korpusu. W co drugim rzędzie oczka całości swetra i oczka tylnej części kieszeni są przerabiane jako dwa razem w po osiągnięciu długości głębokości kieszeni kolejno jako dwa razem. Boki szaliczka przy-kieszeniowego są doszyte do korpusu natomiast patka z tyłu jest wrobiona. 
Co do wykończenia dołu całego swetra jak i rękawów to pierwotnie miał być zwykły ściągacz, ale rękawy wyszły, moim zdaniem, przykrótkie (robiłam je zanim zrobiłam korpus z jego kieszeniami), więc sprułam ich ściągacze, a że w głowie już mi się krystalizował pomysł na kieszenie, postanowiłam i mankiety i całość wykończyć ściągaczem 2x2 w poziomie, tworząc obramowanie. Na rękawach dodałam 17 oczek i przerabiałam je w rzędach ściągaczem ostatnie 17 oczko w co drugim z nich przerabiając jako dwa razem z oczkiem znajdującym się na obwodzie. Po zrobieniu całego obwodu początek i koniec mankietu zszyłam. Dół natomiast robiłam po połowach z zastosowaniem rzędów skróconych aby uzyskać ładne przejścia ściągacza na rogach z przodu, zszyłam całość na środku tyłu. Przy tym rodzaju włóczki którego użyłam i przy czarnym kolorze jest to niewidoczne mimo że nie bawiłam się w grafting ;) Musicie mi uwierzyć na słowo, ponieważ przy tej pogodzie, mimo starań, nie znalazłam sposobu by zrobić zdjęcia na których byłoby widać szczegóły.






Metyczka: pomysł mój, włóczka czarne boucle typu Capri na szpuli zużycie jakieś 430-450g nie mam wagi oceniam na oko po tym co mi na szpuli zostało, rozmiar chyba 40 w każdym razie na mnie celowo przyduży jak widać ;) druty 5 na korpus 4.5 na rękawy (w okrążeniach robię luźniej niż na płasko).

I to wszystko na dziś, pozdrawiam cieplutko słońca życząc ;)




wtorek, 10 stycznia 2017

Wyśnione zaplotłam warkocze walcząc z owczą sierścią

Jak już niejednokrotnie wspominałam - wełna mnie uczula, zresztą nie tylko wełna ale po kolei...
Zanim konkrety i dużo zdjęć będzie wprowadzająca dykteryjka, można przewinąć stronę w dół do obrazków, żeby się nie nudzić przy czytaniu ;)
Jakiś czas temu, zapewne wiosną, wracałam do domu mocno okrężną drogą i przypadkiem, w bocznej uliczce, trafiłam na likwidację małego sklepiku, z którego wystawy uśmiechały się do mnie kolorowe motki, weszłam. Wyszłam z całą reklamówką dóbr różnorakich, nieco tylko lżejszym portfelem i uśmiechem szczęśliwego "łowcy okazji" na ustach ;)
Wśród kupionych przedmiotów było kilka motków włóczki, która urzekła mnie kolorem piaskowo-beżowo-złotym (coś jak plaża w blasku słońca zmiksowana z odcieniem starych radzieckich pierścionków) na tyle, że nie poświęciłam uwagi na czytanie etykiety ze składem. Z włóczki tej powstała pierwotnie tunika, ewokująca po wstępnym praniu w luźną sukienkę do kolan, którą miałam na sobie dokładnie jeden raz, gdyż kiecek tendencyjnie nie noszę, tym bardziej prześwitujących pod które trzeba by podszewkę wszyć czy halkę założyć. I tak sobie tuniko-sukienka leżała zapomniana głęboko półce do czasu, aż zapragnęłam dziergać z jaśniejszego koloru. Już miałam beżową czy jasnoszarą włóczkę kupować, gdy mi się w oczy, przy wyjmowaniu zimowych swetrów, rzucił ten zapomniany udzierg. Sprułam bez chwili wahania.
Zaczęłam dziergać kardigano-płaszczyk z plecionkami, trochę celtycki a trochę wschodni, taki jak mi się przyśnił któreś nocy po wcześniejszym oglądaniu tego typu swetrów na ravelry. Jakież było moje zdziwienie gdy po pierwszym wieczorze z drutami i tą włóczką moje dłonie były całe swędzące i pokryte pokrzywką - ta (niecenzuralny przymiotnik) wełna! Niczego podobnego nie przypominałam sobie jednak ze wcześniejszych kontaktów z tą włóczką, a nie było mowy o pomyłce, znalazłam etykietę na ostatnim zachomikowanym w pudłach motku. Okazało się że skład to aż 50% wełny w akrylu! Wyjaśnieniem braku przykrych doświadczeń, było to, że uprzednio dziergałam w czasie pylenia traw, drzew czy zbóż oraz kwitnienia kwiatów wszelakich a tym samym byłam bezustannie pod działaniem tabletek antyhistaminowych, więc sierść owcy (kota i świnki morskiej też ale ich nie przerabiam na drutach) była mi nie straszna. Zimą gdy nic, oprócz kurzu, smogu i okazjonalnych płatków śniegu nie unosi się w powietrzu, alergia mnie dopadła. Nie zamierzałam jednak zrezygnować z mojego planu produkcyjnego swetra wyśnionego. Ostatecznie kardigany nosi się na coś i kontakt ze skórą będzie znikomy, a samo dzierganie cóż... Wygrzebałam "leki antywiosenne", poszukałam też profilaktycznie rękawiczek do farbowania włosów i tak zabezpieczona przestałam się przejmować materiałem który przerabiam, nie będzie mnie żadna owca sabotować! 
Płaszczyko-kardigan powstawał, może nie w bólach ale z utrudnieniami i przerwami, przez cały grudzień, zamknęłam oczka, namoczyłam i rozłożyłam do schnięcia na płasko (żeby się przypadkiem nie zrobił do połowy łydek z rękawami do kolan) w sylwestra. A na zdjęcia naludziowe odbyły się już w tym roku. Pogoda nie chciała współpracować (albo było za ciemno na ścianę, albo za zimno na plener) tym samym ich jakoś jest nienajlepsza.
Oto rezultat moich zmagań z owczą sierścią z którego jestem niesamowicie zadowolona ;)








A teraz nareszcie informacje techniczne ;) 
Pomysł mój wyśniony. Druty 5. Włóczka Opus Polo (200m/100g) kolor jasno beżowy 805, zużycie na rozmiar 36/38 (i długość póki co około metra) prawie 600 gram, została się kuleczka wielkości mandarynki.
Robiony od plecionego szalika, od góry w rzędach bezszwowo klasyczną metodą contiguous Susie Myers. I to jest jedyna rzecz, którą bym w nim zmieniła, nie wiem co mnie napadło żeby zrezygnować z reglanu, czy też sprawdzonej modyfikacji C-metod, na rzecz wypróbowania sposobu, którym dotąd nie dziergałam. Te opadające ramiona mnie irytują, chociaz ponoć są modne, górę trzeba przez to wywijać żeby się lepiej układało... Nie sprułam tylko dlatego że zanim przymierzyłam miałam już wydziergane półtora rękawa i plecy do ozdobnego motywu taliującego. Tak się mści moje nie przymierzanie udziergów w trakcie dziergania, z nierobieniem próbek sobie bezproblemowo radzę. Na szczęście wzór ma bardzo ładną drugą stronę, co widać na ostatnim ze zdjęć powyżej, dzięki czemu wywijanie kołnierza w niczym nie ujmuje całości uroku. 
Szalik/plisa to 29 oczek, przerobione 5 powtórzeń prostego plecionego motywu po czym nabranie oczek wzdłuż brzegu i podział 29-1-34-1-29, 15 razy dodane oczka na kształtowanie ramion (30 rzędów! stąd to nieszczęsne opadanie) do 43-2-64-2-43, podkroje z 9 oczek, na rękawy 46 oczek. Całość ma kształt A, zamiast taliowania i w celu dekoracyjnym, jest wariacja na temat podstawowej plecionki, podobnie jak na karku. Od pach jest poszerzany z przodu tuż przy szaliku/plisie o jedno oczko z każdej strony co powtórzenie motywu, z tyłu jest poszerzany na środku od wzoru w dół też co 12 rzędów czyli co motyw. Na dole przed plecionką jest 200 oczek, dodałam 46 (po dwa na każde krzyżowanie) żeby wzór nie ściągnął wykończenia. Rękawy na dole mają 48 oczek aby się pełen motyw mieścił na mankietach, a na ich długości zamiast "warkoczyka" z sześciu pasków jak na plisie/szaliku jest zaplatanie z czterech. Wykończone przed zamknięciem rzędem łańcuszka na lewych oczkach. Z boku plisy/szalika pierwsze dwa oczka zawsze krzyżowane. 
Sweterek ma kieszenie robione na drugim komplecie drutów w trakcie dziergania dołu na oczkach nabranych z przekręconych narzutów. Kieszenie mają otwory nie od góry ale z boku, tak mi się bardziej podobało, przez co widoczna jest niestety ich boczna krawędź. Zrobienie jej kompletnie niewidocznej wymagało by ode mnie nieco więcej ekwilibrystyki, jeszcze jednego kompletu drutów w tym rozmiarze i dziergania symultanicznego w rzędach obu kieszeni i dołu, a to wykracza poza moje zasoby sprzętowe oraz przekracza posiadane pokłady cierpliwości, słowem uznałam że nie warto dążyć do perfekcji na siłę. A i tak kieszonki zajęły mi sporo czasu w trakcie dziergania swetra, mimo swojej stosunkowo nie wielkiej powierzchni walczyłam z nimi, z przerwami, przez tydzień. Każda kieszeń zaczęta jest od 21 oczek skończona 24 tuż przed ozdobnym wykończeniem, długa na 3.5 motywu z czego 1.5 motywu na otwór którego krawędź to też dwa krzyżowane oczka. 
Zamiast guzika jest krótki sznureczek i-cordowy z 3 oczek, który można przeciągnąć przez luźny splot w dowolnym miejscu, być może dorobię z resztki włóczki dłuższy sznur żeby móc się lepiej zapinać ;)


Tak wygląda kardigano-płaszcz nazwany na potrzeby ravelry Aslaug (takie skojarzenie z Wikingami - serialowo irytująca postać, według sag piękna mądra i dumna księżniczka, żona Ragnara i matka jego synów, przez którą się rozszedł z Lagerthą - zupełnie jak ta włóczka irytująca mimo że o fajnym kolorze i  na poły naturalna. Nigdy nie zrozumiem zachwytu dziewiarskiego nad wełną!) w całej okazałości a'la płaszczka


Zbliżenie na nieidealną kieszeń


I jeszcze do kompletu kardigano-płaszcz na wieszaku


I tak to już koniec tego długiego wpisu, mam nadzieję że dało się przez niego przebrnąć bez ziewania. Następnym razem będzie krócej ;)

Pozdrawiam cieplutko ;) zostawiam Was z klimatyczną muzyką islandzkiego zespołu Sólstafir  i genialnym teledyskiem






czwartek, 1 grudnia 2016

Siggy siostra Celliony

Nie umiem robić ze wzorów, nawet tych rozpisanych przez samą siebie ;)  Wewnętrzny imperatyw każe mi zawsze wprowadzać jakieś zmiany. Jakiś czas temu kilka dziewiarek testowało mój wzór na Cellione, a ich wersje zachwyciły mnie na tyle że postanowiłam zrobić sobie ten sweterek raz jeszcze tym razem w opcji niewłochatej. Jasnej włóczki nie miałam (nie lubię pasteli), za to leżakowały u mnie na dnie pudła od kilku lat brązowe kłębki ze sprutego kiedyś swetra, a ponieważ kolor czekolady jest mało efektowny domagał się wzoru, który by mu dodał urody, więc pomyślałam że warkocze będą w sam raz. Lecz gdy zaczęłam robić na 5 według swojej własnej rozpiski z niewiadomej przyczyny zaczęło powstawać coś nadmiernie dziurawego na dodatek rozmiaru dziecięcego... Trzeba było więc przeliczać całość raz jeszcze dobierając druty do grubości włóczki, a skoro tak to postanowiłam motyw plecionkowy nieco zmienić. I tak powstała Siggy (czytam "Hardą" Elżbiety Cherezińskiej ale imię Sigrida czy też Świętosława mi tutaj nie pasowało, za to zdrobnienie Siggy to jednocześnie jedna z bohaterek serialu Wikingowie na którego nowy sezon czekam, nastąpił samoczynny ciąg skojarzeń z plecionkami, motywami, esowatymi warkoczami i stąd ta nazwa), coś o takim samym kształcie, bazujące na tych samych rozwiązaniach, ale z innym motywem przewodnim, szerokimi mankietami i z wrabianą kieszenią kangurkową na dodatek.
Niestety zdjęcia są jakie są bo za oknem szaro, przez co wszystkich detali na ludziu ubranym w ten czekoladowy wyrób dziewiarski rąk moich, mimo starań i lekkiego rozjaśniania w programie graficznym, nie widać :/







Tu na zdjęciach na płasko widać więcej szczegółów za to kolor mega przekłamany, coś za coś.



Całość robiona od góry, 68 oczek na stójkę, 24 okrążenia ściegiem francuskim (byłby golf gdyby  nie obawa że zabraknie włóczki na długość korpusu), następnie  podział  na reglan 11-10-26-10-11 i rzędy skrócone podnoszące minimalnie tył. A później czysta zabawa z pleceniem warkoczy (wykorzystałam motyw 789 znaleziony na avercheva.ru ale go trochę zmodyfikowałam, podzieliłam na pół i dostosowałam do całości), lekkim poszerzaniem i zwężaniem panelu środkowego (16-24 oczka ściegiem francuskim), taliowaniem-sznurowaniem tyłu i kieszenią robioną jednocześnie z całością na drugim komplecie drutów. Nabierałam na nią oczka niczym na plisę robiąc narzuty na całej długości panelu wraz z okalającymi go warkoczami, po czym panel lądował na drutach o pół numeru większych i był robiony w rzędach, a narzuty lądowały pod spodem i były robione wraz z całością korpusu na około jako oczka prawe. Przy zakończeniu kieszeni oczka były przerabiane kolejno zbierając je z obu drutów jako dwa razem tak aby oczka górnej warstwy kieszeni były przerobione jako oczko na wierzchu. Ten sposób w przeciwieństwie do doszywania kieszeni wydaje mi się bardziej estetyczny i powoduje mniejsze "wybrzuszenia" i pozwala lepiej kontrolować motyw. Najpierw robiłam jednak rękawy żeby oszacować na ile wystarczy mi posiadanego materiału przerobowego. Dół wykańczałam francuzem jako ściągaczem w który wnikają końcówki warkoczy. Rękawy to 52 oczka na górze 40 na dole (na podkrój dodane 6 oczek z każdej strony), jednakże ściąga je plecionka przez co wydaje się że mankiety są rozszerzone. Na korpusie jest 136 oczek bez odejmowania oczek na talię (zwęża krzyżowanie oczek na "sznurowanie" z tyłu) na dole od wysokości kieszeni poszerzone do 144. 
Fason klepsydry i ten sposób taliowania bardzo przypadł mi do gustu, podkreśla sylwetkę i optycznie wyszczupla. Nie polecam tylko tego sposobu panią o dużym biuście, "sznurowanie tyłu" się raczej nie rozciąga i ogranicza przeciskanie góry korpusu.  

Metryczka techniczna: projekt mój powstały z przeliczeń Celliony, druty 4 i 4.5 na kieszeń z przodu (robioną w górnej warstwie w rzędach więc ściślej niż w okrążeniach w jakich powstawała całość swetra i warstwa spodnia kieszeni, przez to ta różnica połówki rozmiaru drutów), włóczka z odzysku prawdopodobnie Kotek lub inny akryl grubości skarpetkowej kupiony kilkanaście lat temu na mój pierwszy w życiu samodzielnie robiony sweter, zużycie około 400g czyli wszystko co miałam (stąd taka długość), rozmiar bardzo dopasowane 38 lub normalne 36 ;)

Nie wykluczam powstania trzeciej siostry z warkoczami ;) tym razem w wersji pełnowymiarowego golfu, jak tylko zdecyduję się w jakim maiłaby być kolorze i włóczkę na nią nabędę.


Pozdrawiam i zostawiam Was z inspirującym kipem i muzyką z Wikingów ;)