Pokazywanie postów oznaczonych etykietą farbowanki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą farbowanki. Pokaż wszystkie posty

piątek, 11 lutego 2022

Odkurzam bloga, zeszłoroczna Betula

Dawno mnie tu nie było. Ciężko się wraca. Odzwyczaiłam się od pisania, od robienia zdjęć. Dziergam chyba nadal tyle ile wcześniej, stosik rzeczy rośnie, ale w którymś momencie przestałam czuć potrzebę dzielenia się efektami moich drucianych eksperymentów. Nie zaglądałam też do innych w poszukiwaniu inspiracji i nowych technik. W sumie nie wiem dlaczego. Nastąpił jakiś przesyt. Przestałam czuć radość z tego hobby, może nie tyle z samego przerabiania oczek, ile z tej części kreatywnej, wymyślania, próbowania czegoś innego, kombinowania z konstrukcją itp. Zrobiłam kilka prostych, wręcz banalnych udziergów telewizyjnych (pomijając fakt nie oglądania TV) i było mi z tym ok, i dobrze mi się to nosiło. A potem zrobiłam kilka rzeczy dla zupełnie obcych ludzi na zamówienie i było mi z tym źle. Dlatego że dziergalam coś na co kompletnie nie miałam ochoty, byłam odtwórcą gotowców lub czyjś pomysłów, to pieniądze mi nie rekompensowały poczucia straty czasu. Czyli nie chodzi mi jednak o machanie drutami i samo przerabianie oczek, wtedy bowiem było by mi raczej wszystko jedno co powstaje... Reasumując nastąpiło jakieś wypalenie i trzeba było to przeczekać. Czy kryzys już minął nie wiem, ale zrobiłam zdjęcia kilku sweterków na ścianie i czas przejść do prezentacji, zamiast kombinować z plenerami przy obecnej sytuacji pogodowej. Lubię oglądać ładne zdjęcia ale nie po to zakładałam tego bloga o dzierganiu, a od naściennych fotek się ostatecznie zaczęło ;)
Zeszłej wiosny powstał ciemno zielony sweterek z kupionej okazyjnie kilka lat temu wełny merino. Pomysł na zdjęcia był od początku dziergania jasny, trzeba go sfotografować na tle brzóz że względu na użyty motyw listków. Ale z tego planu nic nie wyszło, klasyczne nie zgranie czasu. Jak skończyłam dziergać i nawet miałam chwilę było już zdecydowanie za ciepło na paradowanie w wełnie (tym bardziej w wełnie założonej na koszulkę). Więc leżało do jesieni, jesienią było noszone ale raz że czasu na zdjęcia plenerowe nie było, dwa że mi się nie chciało ich robić. Sweterek jednak już swoje odleżal, fajny jest, dobrze się nosi, nie próbuje mnie zbytnio gryźć więc czas go uwiecznić na blogu.








Technicznie: druty 3.25 na całość i 2.75 na wykończenia, włóczka Silke Country Merino Irrestringibile, kolor 111 potraktowany przeze mnie turkusowym barwnikiem (widać na ostatnim zdjęciu), zużycie około 250g na rozmiar 38.
Konstrukcyjnie: Dziergany od góry. Półgolf na 92 oczka składany na pół w celu uzyskania ząbków, rzędy skrócone na podkrój dekoltu 111234, podział do metody na c 16-32-16-28, 16-94-16-90, 48-94-48-90, reglan 54-100-54-96, na podkroje pach dodane 2x10 oczek zredukowane do 2x4, korpus 204 oczka taliowanie do 190, na dole 208. Rękaw 60 oczek. Wykończenie metodą double knitting, miały być ząbki również na dole ale nie umiem estetycznie podszyć :(  Jako ozdoba motyw listków na rękawach i po bokach oraz z przodu na górze (wiadomo że po to żeby wiedzieć gdzie tył gdzie przód). I to chyba tyle na teraz. Mam jeszcze zrobione zdjęcia naścienne trzech sweterków, czwarty czarny, cieniutki półgolf czeka na plener bo w domu nic nie widać, dwa następne czekają na to by im kiedyś zrobić rękawy, a jeszcze kolejny z gotowym karczkiem na decyzję robimy dalej czy prujemy, a w głowie mam wariacje na temat kołowca kargiganu... Tak wiec do przeczytania. I dziękuję jeśli ktoś tu jeszcze zaglada. Pozdrawiam serdecznie, trzymajcie się ciepło ;)

 

piątek, 16 kwietnia 2021

Zwyklaczek nie zupełnie szaraczek

Do napisania tego posta (postu?) zabieram się od miesiąca. Sweterek leżakuje, się zrobił gdy jeszcze było słonecznie, zimno oraz biało (wiem że w górach nadal jest śnieg ale w centrum szaro-buro-mokro i mimo wszystko coraz bardziej zielono). A mnie dopadł wiosenny niechcemiś. Nie chce mi się dziergać, nie chce mi przeglądać netu, nie chce mi się pisać, czytać, spacerować, najchętniej bym spała gdy jestem w domu. Też tak macie o tej dziwnej  wiosennej porze roku w tym roku? 
Najpierw było za zimno, później za ciepło, teraz jest za mokro na sensowne zdjęcia. Pogoda jak zwykle nie chce się dopasować do grafiku mojego czasu wolnego. Trudno. Będą foty beztwarzowe naścienne i balkonowe sprzed miesiąca żeby było widać kolory mojej styczniowej farbowanki w naturalnym świetle (ze słońcem i bez). 









Sweterek jest maksymalnie prosty (przy tego typu farbowaniu, moim zdaniem, nie ma co stosować skomplikowanych wzorów). Robiony od góry metodą contigous, z dekoltem lekko zaokrąglonym z przodu rzędami skróconymi, bez taliowania, a jedynym urozmaiceniem są w nim oczka przeciągane (tak to się chyba nazywa, w każdym razie chodzi mi o prawe przekręcone przerabiane co drugie okrążenie) i malutkie pseudobąbelki. Swoją drogą naszukałam się sposobów robienia bąbli w necie, obejrzałam chyba kilkadziesiąt filmików, wydziergałam kilkanaście minipróbek na ich podstawie a ostatecznie i tak zrobiłam po swojemu nie stosując żadnej z obejrzanych metod, czy to jeszcze kogoś dziwi? ;)
Rozliczenia i dane techniczne ku pamięci: druty 3.25, włóczka Merino Gold od Madame Tricote Paris (da się nosić na koszulkę, na gołe ciało mnie gryzie, ale nie powoduje uczulenia na dłoniach przy dzierganiu) jakieś 250g na oversizowe 38. Góra 96 oczek, podział 45-3-45-3 ściągaczopodobne dwa lewe jedno prawe przekręcone przerabiane w co drugim okrążeniu, rzędy skrócone 1,2,2,2,3,5, 93-3-93-3  93-45-93-45 reglan do 105-57-105-57, dodane na podkroje pach po 7 oczek zredukowane do 3, obwód 216, rękaw 60.
I to tyle na dziś, wybaczcie brak weny. Trzymajcie się ciepło i zdrowo, do przeczytania.

niedziela, 31 stycznia 2021

Niepokazywane zaszłości z przeszłości telefonu

Mały skrót tego co się wydziergało a szczęścia do pokazania  i do fotek jakoś nie miało.
Bluzeczka "sylwestrowa" z bawełnianej włóczki z błyszczącą nitką niebiesko-zieloną (a w niektórym świetle fioletowo-srebrną) Stenli Opal. Poszło 5 motków. Dziergania od góry, na drutach 3.5, ściągacze 2.75, metodą contiguous z ażurową wstawką (wzór znaleziony na Pinterescie). Rozliczenia: góra 88 oczek, rzędy skrócone 1112235, podział 37-7-37-7 do 87-7-87-7 do 87-55-87-55 +2x7 na podkroje, obwód korpusu 178, rękaw 58 mankiet 52  






Skarpetki rzadko robię, nie ciągną mnie małe formy i zdecydowanie wolę nosić sklepowe bawełniane albo frotte od dzierganych. Te konkretne powstały z resztki akrylowego kocurka na drutach 2.5 z przeznaczeniem podomowym letnim (tak nawet w czasie upałów marzną mi stopy gdy się nie ruszam). Wzór z głowy, zdjęcia beznadziejne bo nie umiem fotografować własnych stóp nawet na samowyzwalaczu :/



I na koniec chusty. Pierwsza z Alize Baby Best, włóczki akrylowej z bambusem niecałe dwa motki, z dodatkiem jakiś bawełnianych resztek na brzegową mozaikę. Całość dziergania od boku do boku na drutach 6 więc powstała dość szybko, ale się wyciągnęła po suszeniu w zwisie i jest raczej długim szalikiem ;)



I jeszcze dwie z akryli Himalaya, moja ulubiona forma jeśli chodzi o chusty czyli strzałka, wzorem broszki dwukolorowej, na motywach wzoru Floating Colors Renaty Witkowskiej



I to by było dziś na tyle, mogę zmienić telefon na nowszy model skoro bateria odmawia współpracy i domaga się karmienia co godzinę :/ Nowe rzeczy (swetrowe) się dziergają gdy znajdzie się chwila. Dziś ufarbowałam kolejną porcję włóczki, zobaczymy jak to będzie wyglądało w wersji swetrowej...


...pomysłów mi póki co nie brakuje za to czasobrak niestety a kolejną para rąk wyrosnąć nie chce. 
Trzymajcie się ciepło i zdrowo, do przeczytania. Idę na zimowy spacer poszukać puszki WOŚPu.

sobota, 16 stycznia 2021

Eufrozyna

Dzisiejszy sweterek powstał w grudniu w wyniku splotu kilku okoliczności. Po pierwsze na którymś z obserwowanych blogów przeczytałam o włóczce wełniano-akrylowej która nie gryzie, a mały reaserch w necie tą opinię potwierdził (zobaczymy po kolejnych kompielach nawilżająco-zmiękczających póki co mnie jednak podgryza). Po drugie na jakieś stronie z ręcznie farbowanym włóczkami wpadł mi w oko pewien motek, ale nie dość że był tylko jeden, to jeszcze cena dla mnie zdecydowanie zbyt wygórowana. Po trzecie dostałam "w spadku" kilka barwników do tkanin i farbek do pisanek. Zamówiłam więc sobie kilka motków wełno-akrylu za cenę mniejszą niż tamten jeden śliczny (tak jestem tym typem skąpiradła, który nie lubi przepłacać nawet gdy coś bardzo mi się podoba) i postanowiłam poeksperymentować. Co prawda kolor pierwszej partii to nie do końca było to o co mi chodziło (miało być szaro-beżowo-żółto-niebiesko z bordowymi i czarnymi drobinkami) ale, ale gdy tylko spojrzałam na przewinięte kłębki pomysł na sweterek pojawił się sam. Chociaż kolor jest z tych nijakich (na żywo jednak zdecydowanie ładniejszy i niejednorodny niż na fotkach) to skojarzył mi się z przymrozkiem, szronem na spłowiałych trawnikach i krzakach, kwiatach malowanych przez mróz na szybach itp. A od takiego skojarzenia do wyboru wzoru już tylko mgnienie. I tak właśnie Eufrozyna wymyśliła się sama i wydziergała bez prucia ;) 
Dla kronikarskiej rzetelności dodam że nazwę zawdziecza pewnej zbuntowanej nastolatce, którą rodzice o bardzo pospolitym nazwisku i bardzo niepospolitej fantazji, postanowili tym niezwykłym imieniem obdażyć (młodszą swą latorośl nazywając równie orginalnie Izydorem), a która stwierdziła że Fruzią już być  zdrobniana nie chce i teraz mamy do niej mówić Frizi, pisane chyba Freezee co znowu mi się z mrozem skojarzyło ;) Pozdrawiam serdecznie w tym miejscu jedynych w swoim rodzaju państwa K. wraz z ich uroczymi dzieciakami Iziem i Freezee ;)
Tyle wstępu, teraz fotki, miały być plenerowe ale pogoda zrobiła niespodziewankę i zaskoczyła mnie śnieżną i zimną zimą (hura!) więc tym razem naścienne, a że światło kiepskie to cóż...












To teraz trochę danych technicznych. Sweterek dziergany od góry, okrągły, ozdobny karczek wymyślany w trakcie dziergania, na bieżąco i bez planu, motyw przewodni to wariacje na temat "japońskich listków", a później chodziło o to żeby uzyskać wzór z japońskiej książki (który się z tych wariacji wykluł) na karczku a także w pasach na rękawach ;) Rękawy wyszły szerokie (nie umiem blokować swetrów, niczego nie umiem blokować, dlatego tej szerokości nie widać), zwężane ku dołowi co 15 okrążeń. Korpus dziergany bez taliowania ryżem ze "szlaczkiem z listków" po bokach. Całość ma w założeniu być noszona tak jak na pierwszych zdjęciach. Mankiety i dolny ściągacz robione na drutach 2.75 reszta swetra na 3.25. Ponieważ przód i tył różnią się tylko podkrojem golfu to dla ułatwienia na dole z przodu na ściągaczu jest mały detal listkowy. Włóczka Merino Gold, kolor wyjściowy jasny beż a najbardziej zbliżony faktycznemu na zdjęciu z zielonym tłem (zielonego barwnika w farbowaniu nie było).
Moje rozliczenia ku pamięci, golf 90 oczek, podział 20-25-20-25, rzędy skrócone 1111223, 73-87(+4)-73-87(+4), dodane 2x9(7) na podkroje, korpus 192 oczka, rękaw 73+7 do 57 na mankiecie. Zużycie włóczki około 270g na rozmiar 38.
I to chyba tyle na dziś. Trzymajcie się ciepło i zdrowo, do przeczytania.

Ps. Od lat nie przywiązuje wagi do zmiany cyferek, nie robię planów ani podsumowań, ale na każdy dzień każdego roku życzę: zdrowia, spokoju, miłości, dobrych, madrych ludzi obok oraz małych codziennych radości i marzeń wszystkim ;)


czwartek, 2 lipca 2020

Czerwony

Skończyłam. Jednak. Co wcale nie było takie oczywiste, ponieważ to jeden z tych sweterków, w których koncepcja zmieniała się z oczka na oczko, a to powodowało, że w trakcie produkcji były prute kilkanaście razy. Ale od początku. W poprzednie wakacje dostałam w prezencie od Lenarda między innymi dużą ilość czerwonej bawełny. Początkowo miała z niej powstać makowa spódnica maxi, jednakże takową część garderoby użytkuje bardzo rzadko, a dodatkowo wymagałoby takie dziergadło doszycia jakieś podszewki, albo posiadania halki, więc, wyszło jak zwykle swetrowo ;) Zanim jednak przyjęło formę noszalną wpadłam na pomysł przyciemnienia części czerwoności bordowym i czarnym barwnikiem. Wyszło jak widać tak sobie (chociaż w rzeczywistości odcień czerwieni jest  nieco głębszy i ciemniejszy niż na fotkach). Ale ponieważ zafarbowałam tylko część włóczki to dopiero po fakcie wpadłam na to (istny geniusz) że mi jej może nie wystarczyć na sweterek. Dofarbować już nie bardzo było czym (wykorzystałam akurat resztki), pasmanterie osiedlową mi zlikwidowali, potem z wiadomego powodu zamknęli inne na mieście, a w necie jak na złość barwników firmy których używałam akurat kiedy potrzeba znaleźć nie mogłam. Trzeba było więc ubranko sztukować. No to wymyśliłam sobie, że część ozdobna będzie w jednym kolorze a część gładka w ciapki. Wymyśliłam, narysowałam, znalazłam na Pintereście wzorek który pasował, wszystko cacy, ale... Ale, złośliwe, nijak nie chciało wyglądać tak jak ja chciałam, tzn. wizja się z konstrukcją nie dogadywała. Trzeba było zmienić konstrukcję. I znowu fajnie się dziergało, korpusik, poza górnym panelem, powstał w miarę szybko i po przymiarce się spruł. Dziury na rękawy za wąskie dekolt podduszający, dół się nie układał. Zaczęłam jeszcze raz, więcej oczek na górę, inne podziały, inne łączenie na ramionach, zrobiłam trochę za biust, przmierzyłam i znowu sprułam,  wszystko poza górą (tym razem było za duże). Ale już wiedziałam jak to ugryźć. Góra nabrała kształtu T, tył podniosłam nieco rzędami skróconymi, pod panelem ozdobnym ale zanim połączyłam go z przedem (bo przód i tył były robione osobno tak jak w tym topie z tym że w innym kierunku ;)) i już poszło z górki, nawet rękawy za łokieć się zrobiły i co? I woda zepsuła, wyciągnęła wszystko tak bardzo że powstała sukienka mini, trzeba było skracać, a skoro już i tak prułam korpus, to rękawy, za wąskie jak zawsze, postanowiłam poszerzyć i wydłużyć na ile włóczki wystarczy. I tak wylądowało w pudle na miesiąc a ja się zastanawiałam czy jest sens robić kolejne podejście czy lepiej unicestwić do reszty. Ale w bardzo szaro deszczowy weekend wyciągnęłam i  niespodziewanie skończyłam. Bałam się tylko znów moczyć, raz że znowu mogło okazać że za długie, dwa że ta czerwień wściekłe farbuje (i to nie przez moją zabawę z barwnikami), jednak wyszło jak widać. A widać znowu na zielonym, na szybko z telefonu na samowyzwalaczu, na chwilę przed kolejną burzą ;)  









Technicznie: pomysł mój, wzór ozdobny do znalezienia na Pintereście, druty 3, włóczka bawełna bez nazwy farbowana przeze mnie. Konstrukcyjne, dziergane od góry, przód i tył osobno na wysokość rękawów po 5x24 oczka, tył jeszcze podniesiony nieco rzędami skróconymi przed połączeniem. Łączone bez szwowo, na górze nabierałam oczka tyłu wkłuwając się w oczka przodu, na dole zamykałam z każdej strony po 12 oczek metodą 3 drutów. Do reszty dorabiałam bezpośrednio resztę swetra, na dole ten sam motyw co na górze tylko "same listki" bez "kwiatka". Oczka na rękawy nabieranie bezpośrednio na oczkach brzegowych jako 4 z 3 w sumie 62 oczka, zwężane do 48 na mankietach.
I to tyle o czerwonym ;)
Do następnego przeczytania, pozdrawiam 

sobota, 4 stycznia 2020

Driada

Włóczka się czasami musi odleżeć. Bywa że pierwotny pomysł na sweter, dobrze wyglądający na papierze, w realizacji okazuje się kompletnie nie trafiony. Zdarza się też taki splot życiowych wydarzeń, który powoduje schowanie motków do pudeł i zapomnienie o nich na długo.
Farbowane na wiosenne zielenie merino od Inter-foxu pierwotnie miało być przeznaczone na brioszkowy sweter typu ombre. Ale... po pierwsze próby z brioszką perłową i tą przypominającą plaster miodu nie wypadły wizualnie tak jak zakładałam, a po drugie po doświadczeniach z fioletem wiedziałam że 400 gram włóczki wystarczy "na styk". Dlatego, chcąc uniknąć pasków i żmudnych wyliczeń, zdecydowałam się zrezygnować z ombre i wymieszać oba odcienie w taki sposób by było to jak najmniej widoczne. Padło na podwójny ryż z "lampasami" wzoru na bazie oczek przekręconych z przodu i na rękawach plus udawane szwy również z oczek przekręconych, sweter jest dwustronny. Przez wzgląd na kolor, fakturę ryżu i to że użyty wzór kojarzy mi się celtycko z listkami czy zawijasami, całość nazwana została driadą ;)
Zdjęcia być może powinny być wykonane w lesie, jednak przez dwa miesiące nie udało się zgrać czasu wolnego i odpowiedniej pogody tak więc jeśli coś ma być pokazane nim zostanie znoszone to wracamy na opatrzoną ścianę do wersji bezgłowej ;) 








Konstrukcyjnie po raz kolejny wymieszałam wariację c-metod z reglanem. Dziergałam od góry od golfu na 86 oczek, używając kilka razy rzędów skróconych by go nieco zaokrąglić z przodu. Oczka na ramiona dodawane od podziału 15-31-15-25 do 15-73-15-67, na rękawy 35-73-35-67, i na reglan 45-83-45-77, po każdej stronie dodane 6 oczek na podkroje. Ostatecznie korpus to 168 oczek, rękawy po 49. Taliowania brak, prosty fason lekkiego oversize (na szersze nie starczyło włóczki).
Mimo że każdego odcienia zieleni miałam po 4 motki, to ciemniejszego zabrakło tuż przed dolnym ściągaczem (rękawy robiłam przed korpusem) jest on więc jaśniejszy od całości swetra ale "tak miało być" ;) 
Technicznie: pomysł mój, druty 4.5 i 4 na ściągacze, włóczka merino z Inter-foxu dwa odcienie zieleni przeze mnie farbowane, 400g wykorzystane do ostatnich metrów na rozmiar 36/38.

O to tyle na dziś. Dosiego 2020 by nam było lepiej niż było ;)
Do napisania, pozdrawiam