Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zszywany. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zszywany. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 15 lutego 2021

Kwadratowy, resztkowy, w paski tęczowy

Kilka lat temu wpadł mi w oko projekt True Friend autorstwa Veery Välimäki. Zastanawiałam się wtedy jak to jest zrobione i jak to ugryźć. A że miałam wówczas znikome pojęcie o konstrukcjach i dopiero zaczynałam dziergać bezszwowo na drutach z żyłką, to nie porywałam się na swoją wersję i zapomniałam o tym sweterku. Przypomniał mi się gdy przeglądając pudła z włóczkami znalazłam pozostałości kolorowych motków po chustach Miss Grace, które jakiś czas temu zrobiłam dla znajomych. Nagle zachciało mi się wielobarwnego swetra a ta konstrukcja wydała mi się idealnym pomysłem na wykorzystanie małych kłębuszków i jednego antracytowego motka. I tak bez korzystania z wzoru kombinując po swojemu rozgryzłam konstrukcję i wydziergałam coś na wzór i podobieństwo wyżej wspomnianego projektu.









Powstał, zupełnie niezamierzenie, tęczowy sweterek. Gdy już kończyłam zobaczyła go moja znajoma i zapytała czy nie będę się bała tego nosić. Najpierw pomyślałam że chodzi jej o skład włóczki (mnie przecież wszystko gryzie) a dopiero później skojarzyłam że miała na myśli kolorystykę. I zrobiło mi się smutno, że mieszkam w kraju w którym strach zakładać kolorowe ubrania, w którym tęcza (zupełnie przypadkowo skomponowana z kolorów które akurat miałam w pudle, chciałam paski ombre), zamiast uśmiechu, wywołuje u niektórych agresję a u innych dociekanie na temat orientacji osoby w nią ubranej. Mimo wszystko po wymoczeniu w zmiękczaczach wszelakich zamierzam nosić ten sweter, jest ciepły i lekki, a kolory pasują mi do wszystkiego, fason (bardziej dopasowany niż w projekcie Veery) też mi odpowiada, a i konstrukcję jeszcze wykorzystam. 
Techniczne: druty 3.5 na górne kwadraty i cześć kolorową, 3.75 na dół, 3 na ściągacze. Włóczka Nako Angora Luks antracytowa prawie cały motek i Nako Angora Luks Color końcówki dwóch kolorowych motków. Nie mam wagi więc nie wiem ile dokładnie gram poszło ale obstawiam że około 250. 
Wyliczenie konstrukcyjne ku pamięci: górne kwadraty 42 oczka 64 rzędy, rzędy skrócone na przód 1,1,1,2,2,3,5, na łączenia dobrane po 8 oczek, z bocznego łańcuszka nabrane 47 oczek, na dole obwód 176 oczek, rękaw od 60 do 52 na mankiecie. Na dole mała kolorowa icordowa wstawka, znacznik przodu. I właśnie się zorientowałam patrząc na te fotki że znacznik przodu przyszłam z tyłu! A na zdjęciach mam sweter tył na przód, bywa.. 
To tyle na dziś, pozdrawiam kolorowo, do przeczytania.

wtorek, 27 lutego 2018

Dwustronny, krzyżak pikowany

Pogoda zrobiła psikusa i zamiast przedwiośnia mamy trzaskające mrozy, więc wyglądam niczym przybysz z matplanety nosząc na sobie po kilka warstw ubrań ;) Dzięki temu jednak sobie przypomniałam, że jeszcze nie pokazywałam na blogu jednego z moich ulubionych swetrów zimowych, powstałego jeszcze w erze zanim odkryłam w necie istnienie stron dziewiarskich.
Oto dwustronny krzyżak pikowany ;)








Sweter powstał jakieś 10 lat temu i konstrukcyjnie to jest totalna maskara ;) jednakże zastosowany wzór warkoczowej kratki sprawia że bardzo go lubię. Można go nosić, mimo że jest szyty, na tej stronie na którą się akurat włoży, gdyż po lewej stronie powstało, zupełnym przypadkiem, z tych krzyżowanych oczek coś co przypomina pikowanie, lub nieprześwitujący ażur.
Jest to projekt początkującej dziewiarki, która już co nieco (ażury i warkocze) opanowała ale o konstrukcji nie ma bladego pojęcia i nie wpadła na to żeby informacji poszukać w necie, a gazetki dziewiarskie są dla niej pisane nieprzyswajalnym językiem :) Całość, robiona od dołu, składa się z prostokątów, przodu, tyłu, rękawów i golfu ;) zero filozofii. Pokrojów chyba  nie ma tradycyjnych, może jakieś zamknięcie dwóch czy trzech oczek pod pachą żeby nieco prostokąty zwęzić. Podnoszenia tyłu nie ma z pewnością gdyż przód i tył są identyczne. Czyli tył na przód, prawo na lewo, wszystko jedno jak można sweter użytkować i nie szokować :D 
Po zszyciu używana do dziergania włóczką, przodu i tyłu oraz doszyciu do tego rękawów (niczym się reglan zszywa i tak żeby wzorek pasował) całość jest od góry wykończona bardzo ściśle szydełkiem (gdyż moi drodzy bardzo długo nie potrafiłam zamykać oczek w żaden inny sposób!). Czyli nie ma ani tradycyjnego reglanu, ani okrągłego karczku tylko jak mawiała moja polonistka "coś bez nazwy". Do tego ściągniętego otworu na górze dorobiony i doszyty jest bardzo luźny golf, w teksturowe dwustronne rąby z prawych i lewych oczek, żadnych więcej kombinacji :) A jednak sweter wciąż nosi się dobrze mimo upływu czasu, nie mechaci wcale chociaż to akryl, może to wzór a może ten kolor sprawia że od lat z przyjemnością go na siebie zakładam ;)

Technicznie: pomysł banalny bardzo mój własny, druty proste rozmiar 7, szydełko rozmiaru chyba 3, włóczka Opus Natura Mimoza  koloru leśnego 63, akryl 330m/100g (mam zachomikowany jeszcze jeden motek z banderolą stąd wiem po latach co to) zużyte chyba niecałe 400g na rozmiar luźne 38.

I to tyle na temat znalezisk z szafy. Nowe fioletowe niepsychodeliczne się powoli dzierga i pruje, kombinuje... 



Pozdrawiam gorąco, trzymajcie się ciepło w te arktyczne mrozy i noście dużo swetrów ;)

ps. Dwie wersje tej samej piosenki pasującej mi kolorem (z bardzo mądrym tekstem) zamieszczam ponieważ w pierwszej znacznie bardziej  podoba mi się cała aranżacja, jednak pocięcie wiersza pana Wojciecha Młynarskiego (żeby dostosować kawałek do wymagań komercyjnych) uważam za profanację, stąd wersja druga muzycznie może uboższa ale interpretacyjne, moim zdaniem, trafiona w punkt.



niedziela, 12 lutego 2017

Wielgachne bordowe T

"Jest zima więc musi być zimno" :) 
Lubię zimę, mróz mi nie przeszkadza bo mam całą szafę swetrów w które mogę się opatulić wielowarstwowo niczym w skafander kosmiczny. A to że zakładanie tego na siebie wymaga czasu i poruszanie się w kilogramach odzieży bywa nieco skomplikowane, to cóż, trzeba ćwiczyć koordynację ruchową ;)
Ten sweter zrobiłam jakiś czas temu żeby mieć w czym jeździć na łyżwach.





Mimo upływu lat, nadal świetnie się sprawdza i śladów użytkowania po nim nie widać, co zadaje kłam powszechnemu mniemaniu o tym jak to tani akryl się mechaci i nie warto w niego inwestować :) 
Sweter jest zrobiony na prostych drutach nr 7 z sześciu motków Puchatej Kotki (147m/100g) w kolorze czerwonego wina, według producenta bordowym 34-2223 . 
Konstrukcja banalna, to dwie litery T robione od dołu i zszyte po bokach oraz wzdłuż rękawów, grubaśne mankiety (doskonale grzejące łapki) dorabiane na końcu bo mi się wydawało że rękawy, na które nabrałam tyle oczek co na korpus, są za krótkie (nie były). Golf u góry robiony razem z całością zszyty tylko z jednej strony. Przy zszywaniu kadłubka się zagapiłam i szew jest na prawej stronie w związku z czym na wierzchu są lewe oczka co wyszło swetrzysku na dobre. Całość prosta i szybka do dziergania. 
Nie to co to z czym się teraz "męczę". Nie lubię cienkich drutów, a jeszcze bardziej nie lubię jak po wielu wieczorach dziergania końca wciąż nie widać, i nie wiem kiedy coś nowego, skończonego będę mogła tu pokazać, bo na razie to wciąż jest bezkształtna plątanina drutów i motków...


Pozdrawiam zimowo, idę na łyżwy koordynację ruchową poćwiczyć oraz odpocząć od kłębowiska włóczek ;)



poniedziałek, 2 stycznia 2017

Gruby sweter na zimowe dni

Witajcie w Nowym Roku ;)
Nie przywiązuję specjalnej wagi do zmiany daty, niczego nie podsumowuje ani nie planuję na tę okoliczność, ale życzę wszystkim ziszczenia chociażby połowy z noworocznych postanowień, spełnienia marzeń, i realizacji zamierzeń, jeśli takowe macie w związku ze zmianą cyferki. Oraz zdrowia, miłości i pozytywnych ludzi wokoło!
Przeczytałam gdzieś, kiedyś, że czas jest jak rzeka, nie da się go zawrócić, nie ma się wpływu na stan wody, więc warto dać się unosić nurtowi zamiast z nim walczyć i osiąść na mieliźnie... Sterownej rzeki i spokojnych, obfitych w ryby wód wobec tego :)

A teraz gruby sweterek z wielgachnym golfem, w sam raz na zimę.


W ramach porządkowania różnych dziwnych skrytek i szafek domu rodzinnego znalazłam upchnięte gdzieś w ciemnym kąciku w reklamówce baltony (kto pamięta?) zapomniane motki i kłębki sprzed prawie 30 lat. Ponieważ mole ich nie pożarły i chronologia się zgadzała, a kolory mi się spodobały, postanowiłam znalezisko wykorzystać uznając, że to najpewniej akryl, więc mnie nie pogryzie. W ten sposób powstał szybki komin. A później do komina został dorobiony korpusik z rękawami. Ze względu na to, iż dysponowałam tylko prostymi drutami nr 7 był robiony trzema nitkami jednocześnie, w częściach i szyty. Przy czym okazało się empirycznie, że włóczka turkusowa, której było najwięcej, w jakimś procencie swego składu zawiera jednak wełnę i lekką wysypkę powoduje, dlatego dół mankietów i część golfu powstały z mieszaniny błękitnych nieuczulających nitek, reszta jest z podwójnego turkusu z jedną nitką błękitu zmienianego co jakiś czas bo za mało było jednego odcienia na całość. Na zdjęciach tego nie widać, a i na żywo ze względu na zdecydowanie melanżowy charakter swetra nie rzuca się w oczy jakoś wybitnie, widać tylko że wykończenia swetra są jaśniejsze, ale tak miało być.



Konstrukcyjnie to udawany reglan, robiony od dołu jak już wspominałam w częściach. Przód i tył to po 60 oczek dziergane ściągaczem 3x3 a później 1x1 dzięki czemu nie wymaga taliowania i dobrze się układa nie sprawiając wrażenia worka, a kolory ładnie się przenikają połyskując niczym szczeliny w lodowcu. Rękawy to 48 oczek. Podkroje są specyficzne, identyczne z przodu i tyłu oraz na rękawach, zamknięte w trzech kolejnych rzędach na obu końcach jako trzy razem i w dwóch następnych jako dwa razem. Przód i tył ma odejmowane jeszcze na niby reglan co 8 rzędów po jednym oczku 4 razy, w rękawach odejmowania oczek brak. Góra jest zamknięta bardzo ściśle szydełkiem w kierunku odwrotnym do dzierganego, a następnie był doszywany komin-golf ponieważ ilość oczek się nie zgadzała ;) Komin to jeden wieczór, rękawy robione jednocześnie drugi, przód i tył dwa kolejne czyli szybki udzierg, tylko szycie było rozłożone w czasie, odzwyczaiłam się, przez co trwało...dwa tygodnie.
Rzecz wielce noszalna i ciepła, zakładana na koszulkę nie gryzie a małą wysypkę na przedramionach jestem w stanie znieść zimą, co najważniejsze dla mnie po szyj nie wieje nawet jeśli się zapomni o szaliku.

Pozdrawiam zimowo ;)






niedziela, 23 października 2016

Historia kolorów października

Jesień to moja ulubiona pora roku. Może bardziej złota niż taka szarobura, deszczowa i wietrzna jaka nastała w ostatnich tygodniach ale i tak ją lubię. Lubię październik z jego kolorami, kasztanami, orzechami, paprykami, bakłażanami, jabłkami i śliwkami. Lubię dłuższe wieczory zachęcające do czytania, dziergania czy oglądania. Tylko z kolorami jesieni w ubraniach jakoś mi było przez lata nie po drodze. 
Dawno temu, gdy zaczynałam dziergać dostałam w prezencie kilka motków nowozelandzkiej włóczki bez etykiety (nie gryzie mnie i nie uczula czyli to chyba jednak nie merino). Mięciutkiej, milutkiej i ogólnie bardzo fajnej ale w tonacji pomarańczowo-miodowej z ciapkami czerwono zielono żółtymi, kompletnie nie mój kolor, przynajmniej dopóki miałam czarne włosy i czarne 80% zawartości szafy. I tak sobie ta włóczka leżała czkając aż zmienię barwy. Doczekała się kilka lat temu i ku swojemu zaskoczeniu stwierdziłam że miodowy się świetnie z piegami komponuje, a włóczka w formie swetra jest bardzo ciepła i do tego genialnie znosi pranie. Niestety pierwotny sweter z wielgachnym golfem został spruty bo troszkę mi się rozmiar zmienił i upodobania do świecenia nerkami także. To jest wersja druga również sprzed kilku ładnych lat, w której złożyłam wszystkie 8 motków do ostatniego centymetra kombinując z narzutami przy golfie żeby i na niego starczyło. Oto mój ukochany jesienny sweter.








Konstrukcja prosta jak przysłowiowa konstrukcja cepa, same prostokąty, robi się piorunem zwłaszcza na 7. U góry minimalne wcięcie pod szyją, golf robiony jako dwa razem, narzut. Sweter jest z okresu gdy nie miałam pojęcia o istnieniu drutów z żyłką więc jest szyty zwykłymi nićmi do maszyny (włóczka się skończyła) i rękawy też są wszywane niezbyt umiejętnie. Mimo to kocham ten sweter miłością wielką i go nie spruję. Bardzo się ciesze że w tym sezonie jest moda na barwy liści i mogę go nosić jako coś na topie ;) 
A na drutach mam właśnie kardigan przypominający kolorowy liść dębu...



Pozdrawiam serdecznie, słońca - by się nacieszyć na spacerach kolorami drzew, zanim staną się bezlistne - życząc ;)





piątek, 26 sierpnia 2016

Niestarzejący się ulubiony zielony

Mój zmęczony nadgarstek nadal pobolewa i odmawia wytężonej pracy, nie udało mi się więc dokończyć rękawów swetra leżakującego już od pół roku i nie mogę go jeszcze zaprezentować. Dlatego, żeby nie tworzyć ciszy na blogu (skoro już go założyłam to niech nie zdycha po niespełna trzech miesiącach, bo mam kontuzje) wyciągnęłam z szafy mój ulubiony, najstarszy, ażurowy własnoręcznie robiony sweterek, którego szczęśliwie mole jeszcze nie zeżarły i który nadal dobrze na mnie leży. Są bowiem takie swetry, które mimo upływu lat się nie starzeją ;) Oto i on:




Robiłam go około ośmiu czy dziewięciu lat temu nie mając jeszcze pojęcia o tym że można nie zszywać udziergów, ani jak się robi prawidłowo reglany, i co to są rzędy skrócone, jak się dorabia górną plisę, wrabia rękawy, a nawet jak przerabiać dwa oczka razem z drugim na wierzchu i jak zamykać oczka bez użycia szydełka. Bardzo mało wtedy wiedziałam o technicznej stronie dziergania, nie wpadłam na to żeby szukać informacji w necie, ale wymyśliłam sobie coś i udało mi się to zrealizować, i pamiętam jaka dumna byłam z tego swetra tym bardziej że sama dopasowałam ażur (w oryginalnym wzorze te rąby były mniejsze) i jakoś rozpracowałam delikatne wcięcie w kształcie kąta rozwartego z przodu. 
Moje koleżanki chciały go ode mnie pożyczać i nie wierzyły że to ja sama go zrobiłam. To była pierwsza wyprodukowana przeze mnie rzecz, która dała mi wiarę że mogę na drutach zrobić wszystko co mi się wymyśli, bez książek i bez gazetek z ich niezrozumiałymi opisami a tylko metodą prób i błędów. Chyba dlatego ciągle tak lubię ten sweterek w kolorze nadziei.
Powstał z około 300g cieńszej wersji akrylowego Kotka i jak widać na zdjęciach powyżej mimo upływu lat nadal ma się doskonale. Druty to albo 3.5 albo 2.75 bo innych nie miałam. Zszywany i robiony w częściach od dołu, na prostych drutach, pamiętam jak się męczyłam żeby ten górny ściągacz dorobić już po doszyciu rękawów.
Co roku sobie powtarzam że ten model na pewno zrobię ponownie z udoskonaleniami (podniosła bym plecy i robiła w całości na drutach z żyłką) i co roku nosze tą zieleń, bo po co mi nowsza wersja skoro ta ma się doskonale, i nadal mi się nie znudziła, i mam do niej przeogromny sentyment, bo wiążą się z nią same miłe wspomnienia :)
A tak wyglądał ten sweterek dokładnie 8 lat temu uwieczniony na zdjęciach przez Ketur'a (którego pozdrawiam gdziekolwiek w świecie się teraz podziewa), praw autorskich nie naruszam skoro robię za modelkę ;)



Pozdrawiam Was czytających,  udanego ostatniego weekendu tegorocznych wakacji życząc w zieleni ;)





czwartek, 18 sierpnia 2016

Grubość (włóczki) ma znaczenie - ślady deszczu

Jak pewnie już wiecie od zawsze robię po swojemu i nie korzystam z  gotowych opisów na swetry. Ma to tą dobrą stronę, że zmusza czasem do kombinowania, co skutkuje wymyślaniem rozwiązań w podbramkowych sytuacjach. Jak wtedy gdy nagle okazuje się że włoczki jest jednak za mało, co miało miejsce w sytuacji którą zamierzam dziś opisać (z racji tego, że po usiłowaniu opanowania szydełkowania mam funkcyjny lewy nadgarstek w usztywniaczu więc o dzierganiu nie ma chwilowo mowy).
Przez wiele lat dziergania byłam posiadaczką tylko czterech, a później po tym jak złamałam 4.5, trzech rozmiarów odziedziczonych prostych drutów 2.75, 3.5 oraz 7 i to mi całkowicie wystarczało do szczęścia i dziergania sweterków. Tym bardziej że w mojej osiedlowej pasmanterii z włóczek można dostać jedynie akryle jednego producenta za to w całej palecie barw i przeróżnej grubości, tak więc na pamieć kupowałam określoną ilość motków (metrów) na dany wyrób i na konkretne druty. Tymczasem gdy odkryłam sklepy z włóczką w sieci i cały ogrom ich asortymentu to mnie powaliło. Byłam przy tym przekonana, że niezależnie od rodzaju nitki i producenta, to że coś ma określoną ilość metrów w 100 gramach zawsze oznacza że jest to nitka takiej samej grubości, a więc i wydajności. Jakie więc było moje zdziwienie gdy okazało się że wcale a wcale tak nie jest!
Jednym z pierwszych swetrów dzierganych z kupionej w sieci włóczki był ten oto dziurawiec kojarzacy mi się, nie wiedzieć czemu, ze śladami deszczu na szybie:


Pierwotnie wcale nie planowałam aż tak ażurowego sweterka ale sytuacja mnie do tego zmusiła, bo skąd mogłam wiedzieć że 900 metrów mi nie starczy na drutach nr 7 na wykonanie czegoś mniej przewiewnego jesli zawsze starczało? A do tego nie mogłam przecież przewidzieć, że zamówiona nitka będzie cieńsza niż myślałam i że na dobrą sprawę, nawet przy mojej tendencji do robienia na drutach znacznie większych niż sugeruje producent, to jednak te moje ulubione siódemki okażą się za duże? 
Cóż, ponieważ nitki było mało, zamawiać kolejnej partii jakoś nie miałam ochoty, a żaden rozmiar posiadanych drutów nie wydawał się właściwy  to: po pierwsze wymyśliłam sobie dziury, które jak wiadomo nie są włóczkożerne, po drugie skoro producent sugeruje druty 3-5 to kupiłam sobie 6 (większy rozmiar drutów równa się mniej zużytej włóczki), po trzecie postanowiłam spróbować jak to jest z tym robieniem na okrągło i czy mi się spodoba żeby nie tracić nitki na szycie. I tym wszystkim kombinacją zawdzięczam powstanie tego bardzo przewiewnego letniego sweterka, który jednakże ma rękawy szyte i nie jest do końca reglanem ponieważ najzwyklejsze druty z mega twardą metrową żyłką z pasmanterii nie okazywały najmniejszej chęci współpracy przy dzierganiu mniejszych obwodów a walczyć z nimi nie miałam chęci (a własnie rękawy  i góra od pach robione na plastikowych 7 w rzędach a korpusik na metalowych 6 na około kto widzi różnice? bo ja nie stwierdziłam).
Niestety nie pamiętam już rozliczeń do tego swetra, a nigdzie ich nie zapisałam, ale na obwód będzie pewnie około 132-136 oczek a na rękawy 40, bo tak mi ze schematu wynika a  mnie na ten rozmiar drutów 130-140 oczek  na korpus i 40 na ręce to norma. Wzorek ze strony dropsa troszkę zmieniony w rzędach krzyżowania oczek i rozpisany po mojemu wygląda tak:



Jak już wspominałam robiony na okrągło do pach, podkrój zapewne znikomy, rękawy robione osobno zszywane i wszywane, a że oszukany reglan to zwężany tylko na górze rękawów i zapewne z przodu na linii ściągacza coby było łatwiej, za to zamykany małym szydełkiem w kierunku odwrotnym do dzierganego bardzo ścisło żeby zmniejszyć dekolt.





Technicznie: pomysł mój ale inspirowany propozycjami dropsowymi, włóczka Gazzal Baby Cotton kolor morski (dla mnie jednak niebieski) 3428, zużycie prawie 4 motki, druty  proste rozmiar 7 i na żyłce rozmiar 6. 
Morał tej opowieści jest taki że włóczki nigdy nie jest za mało, tylko pomysł i druty trzeba dostosować, bo jak widać na powyższym przykładzie materiału przerobowego starczyło, sweterek się nosi kolejny rok a ja zdobyłam nowe umiejętności i wiedzę że da się, czego nigdy bym nie odkryła dziergając z gotowego opisu i wyliczeń materiałowych kogoś innego.

Pozdrawiam bezdeszczowego weekendu życząc